dinsdag 15 mei 2018

Treble - Amambanda

Grote paniek in 2005. 'We' hadden de finale van het Eurovisie Songfestival niet gehaald. Dat zou hoe dan ook in 2006 voorkomen moeten worden. Dus nodigde de organisatie van het Nationaal Songfestival onder andere Treble uit. Want als je een liedje in een niet-bestaande taal naar de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 weet te zingen, dan móet je wel iets in je mars hebben.

In maart 2006 stonden zij daar dan met zijn drieën op het Nationaal Songfestival: de zanglerares en haar twee pupillen. Aan de tegenstanders lag het niet. Een oud Voice-winnares die haar inmiddels ingedutte carrière nog een laatste kans wilde geven en een boyband op leeftijd die het vooral hoopte te gaan hebben van de ‘looks’ en ‘veel slipjes op het podium’. Treble won de voorronde dan ook met overmacht. 72% van de stemmen ging naar de meidengroep.

En dus werden ze namens Nederland afgevaardigd naar Athene om met Amambanda een plekje te bemachtigen in de finale. De titel van het liedje bleek echter een behoorlijke tongbreker en ook de samenstelling van de band zorgde voor verwarring. De BBC repte van een moeder met haar twee dochters. Schattig natuurlijk, maar erg complimenteus was dat niet gezien het feit dat de leadzangeres slechts tien jaar ouder was dan haar twee collegaatjes.

Maar hoe hard de dames ook op hun djembés mepten, een plekje in de Songfestival-finale zat er helaas niet in. Met als gevolg dat alle ruimte die ze na het evenement in hun agenda hadden gemaakt voor optredens door heel Europa, angstig leeg bleef. Zelfs in Nederland bleven de boekingen achter bij de verwachtingen. Ook de verkopen van de single vielen tegen. Amambanda tikte even de Top 40 aan maar was na drie weken ook alweer verdwenen.

In 2009 probeerden ze het met twee conservatorium-diploma’s op zak nog één keer. Maar niet lang na een try-out in juni van dat jaar in het mondaine Valkenburg aan de Geul, waar zij maar liefst twaalf nieuwe nummers ten gehore brachten, werd besloten de band op te heffen.

zondag 13 mei 2018

ESF 2018 - Barbara blikt terug

Ook het 63ste Eurovisie Songfestival was weer veelbesproken. Vreemde acts, gevoelige liedjes, een man die het podium bestormde en een toch teleurstellende 18de plaats voor onze eigen Waylon. Traditiegetrouw zat ook dit jaar Barbara weer klaar met haar notitieblok om haar deskundige blik over de acts te laten schijnen.

1. Oekraïne: Daar is ie dan, de eerste van de avond. Opkomend in een soort doodskist zingt hij zijn begin van het nummer. Hij ziet eruit als een slechte Marilyn Manson-look-a-like. Maar goed, eenmaal ‘opgestaan’ uit zijn kist is hij best goed op dreef! Het is geen slecht nummer, maar  een echte ‘meepakker’ is het niet echt. Wel een goede act, met een rustig stuk op piano, en vuurwerk, maar helaas ook hier en daar een paar valse nootjes. We gaan door naar het volgende nummer...

2. Spanje: Ach, een zoetsappig nummer als duet gezongen. Samen staan ze op gepaste afstand schattig naar elkaar te zingen. Een ballad in het Spaans, alle lampjes op de telefoons gaan aan in de zaal. De 19-jarige dame zingt nog een beetje nerveus maar herpakt zich gaande weg het nummer goed. De jongen die staat te zingen zou dat ongetwijfeld naar haar moeten doen, maar ik betwijfel of zijn gedachten bij haar liggen 😉 Schattig optreden en goed gezongen verder.

3. Slovenië: De zangeres heeft een roze lange vlecht in, daarmee lijkt ze in het promofilmpje vooraf aan het nummer wel een schattige zeemeermin. Maar eenmaal op het podium is er weinig schattigs meer aan. Strakke pasjes en een lekkere beat! Hè hè, eindelijk horen we eens iets ‘dance’-achtigs. Jammer dat we het niet verstaan (gezongen in het Sloveens). Verderop in het nummer doet ze toch echt een 'Douwe Bobje'. De muziek ‘valt uit’ en dan moet ze ‘ineens’ improviseren en zorgt ervoor dat ze het publiek dan mee krijgt. En dat lukt.

4. Litouwen: Weer een schattige dame zittend in een zachtroze jurk op het podium. Ze begint heel klein en ze zingt verder alsof haar leven er vanaf hangt. Ze gooit er zeker een paar aardige 'ah's' en 'oh's'uit! Tot zover een mooi en zuiver gezongen nummer van een ook wel goed niveau. Dat zien we helaas niet altijd terug in deze competitie. Ik vind het een Top 10-kanshebber.

5. Oostenrijk: Deze had zich rechtstreeks geplaatst. En terecht! Wat een lekker nummer, goed gezongen door een leuke gast! Het lijkt een beetje op Hozier, met Take me to church. Een leuk nummer, goed gezongen, en op geen enkel foutje kunnen betrappen. Ik begin mij eigenlijk wel ‘zorgen’ te maken hoor, het niveau tot nu toe is wel erg goed. Gaat het nog wel goedkomen… 😉

6. Estland: Gelukkig, het komt alsnog een soort van ‘goed’. De dame die opkomt in een gigantische jurk met projecties (want die had Portugal niet aangeschaft) zingt Opera. De noten zijn op een gegeven moment zooo hoog dat ik met geschrokken oog mijn champagneglazen in mijn kast in de gaten houd.. Het is vast superknap gezongen maar een Songfestivalknaller? Helaas niet...

7. Noorwegen: Hèhè, na al dat operageweld komt er weer een frisse jongen het podium op! Hij zit netjes en er volgen wat animaties tijdens het begin. Ziet er leuk uit tot zover en brengt het er goed vanaf. Een catchy sound, goede dansers, goed contact met het publiek en danst zelf ook nog aardig. Verder een lekkere ‘meezinger’. Vioolsolo erbij. Topoptreden! Ook een top 10 kanshebber als je het mij vraagt. Nice job!

8. Portugal: Nu is het gastland aan de beurt. Ben benieuwd. Weer een zangeres met roze haar ( een hit dit jaar ;-) Ze zingen weer in eigen taal. Ik zeg ze, want ondanks dat ik er één hoor, zie ik er toch ineens twee staan. Ze zit helemaal in haar ‘verhaal’. Het klinkt niet slecht. Maar ik word door één ding afgeleid. Haar oorbellen. Het doet mij denken aan de singles die je vroeger draaide op je platenspeler, maar dan dubbelgevouwen.. Verder goed gezongen, geen valse noot kunnen ontdekken. Well done dus.

9. Engeland: Ze begint supernerveus, beetje trillende stem. Ze heeft ook een beetje een hese stem. Het refrein komt en het is meteen herkenbaar als een Songfestival-meezingertje. Ik ben benieuwd naar de rest. Maar dan gebeurt er iets. Er komt een vent het podium op gerend en trekt haar microfoon uit handen en roept iets. De organisatie doet het goed en zoomt uit en richt zich op het publiek, je hoort de muziek doorgaan en zij klapt dapper door en krijgt dan de microfoon terug en gaat stoer door met zingen. Wow, iedereen vraagt zich af hoort dit er nu bij of niet? Nee dus. Ze krijgt uiteindelijk nog de mogelijkheid om als laatste nog een keer op te treden. Dit wordt uiteindelijk niet gedaan.

10. Servië: Ow ja, nu gaat het komen hoor. Eindelijk komt een soort Graaf Tel van Sesamstraat op met een zangeres die tussendoor met een soort van – sorry - nasaal kattengejank tussendoor jammert. Het is in eigen taal, dus geen idee waar het over gaat..Ik vind het verder niets bijzonders, het is een rommelig optreden, het enige wat compenseert is de cape van de zanger 😉

11. Duitsland: Hij begint een beetje uit de toon, jammer want ik had het nummer al eerder gehoord. Het is echt een goed nummer, verrassend voor de Duitsers! Het is een beetje een Ed Sheeran-achtig nummer. Het nummer gaat over zijn overleden vader, foto’s van zijn jeugd op de achtergrond. De emotie komt uit zijn tenen. Het is een goede inzending van de Duitsers op een paar schoonheidsfoutjes na, Top!

12. Albanië: Weer een nummer in eigen taal. Je ziet de zanger werken naar het refrein en er wordt door hem zelfs hard meegeklapt. Het zal ongetwijfeld een mooi verhaal zijn wat hij zingt, het raakt mij verder niet. Ok, toegegeven, de uithalen van nu gingen een stuk beter dan die in de halve finale. Gelukkig is het nummer afgelopen 😉

13. Frankrijk: Die zingen uiteraard ook in het Frans. Ah, en daar is een van de geheime wapens; Mist. Ze zingt het wel oké, maar spannend of catchy? Ik vind het een beetje ‘tam’ voor een Eurovision nummer. Verder staat er een man met rode gitaar maar een beetje bij als afleiding lijkt het wel. Wacht.. hoor ik het nu goed? Ik dacht eerst dat ze steeds ‘Messi, Messi’ zong. Het blijkt Merci, Merci te zijn. Wow, heeft zo zoveel zin in chocolade?

14. Tsjechië: Ow, dat ziet er leuk uit! Een frisse dude compleet met rugzak, die een superleuke act heeft, klinkt goed, fijn toetertje ook. Ik wil hem in de top 5! Ik vind het een kanshebber. De dansjes, de looks. Ik ben fan! 😉

15. Denemarken: Oh boy. Een lied over ruige Vikingen wordt er in de intro gezegd. Daar komt ie op hoor. Een roodbaardige ruige vent. Nu komt het denk je dan, kom maar op met de ruige gitaren en zang. Niets blijkt minder waar! Volledig flabbergasted komt er een soort musical-achtige zang uit de ‘ruige Viking’. De muziek heeft wat weg van een van de films van Pirates of the Caribbean. Ik heb nog nooit zo’n Pussy Viking gezien.. sorry Denmark. Next.

16. Australië: Het land op invite. Nou here we go. Liedje zelf heeft zeker potentie maar de zangeres is teveel bezig met haar dancemoves. Dit nekt haar zangkwaliteiten. Veel te veel valse nootjes. Gelukkig geniet ze er zelf van.

17. Finland: Een Gothic zangeres komt op. Ze hangt aan een draaiend rad en trapt zo haar nummer af. Er eenmaal af, komen er dansers in een grijs Duits-achtig uniform om haar heen dansen. Ik snap het niet echt. Veel valse noten en helaas klinkt het mij een beetje teveel als een 13-in-een-dozijn-nummer.

18. Bulgarije: Tsja, wat moet ik hier nu weer van denken? 4 mannen die vechten om de mooiste/ grootste uithaal in het nummer.. De ene zingt voor geen meter, de ander weer wel. Er komt wat gejodel uit de meeste mannen. Samen proberen ze er nog wat van te maken als er ook nog een Lady GaGa-achtige dame het podium opkomt die meegilt. Maar ook met haar wordt het niveau niet veel beter. Helaas.

19. Moldavië: Daar komt weer wat bijzonders aan. Het zijn er 3 of toch 6? De gekleurde cocktail-act. Het zijn 2 zangers en een zangeres met een soort van Ikea draaimuur? Blokjes/deurtjes gaan steeds open en ze verdwijnen erin en vormt zo een soort achtervolging. Steeds zien we weer een andere zanger/ zangeres. Verwarrend. Oké, het is wel een grappig melodietje, dat dan weer wel.

20. Zweden: Ah! Een leuk nummer! Hij legt het er wel errrug dik boven op 😉 Met zijn knipoog steeds in de camera. Maar de hele dansact in combinatie met het nummer maakt het toch een fijn geheel. Het is een beetje a la Justin Timberlake. Wiegende heupen en hoog gezongen, Bee Gees eat your hart out! Maar al met al wel goed gezongen en populair bij het publiek. Denk wel een van de kanshebbers.

21. Hongarije: Hoppa. Na al dat zoetsappige ff lekker wat metal! Iedereen die was ingekakt, is nu weer wakker. Ik vind het fantastisch! Wie had dat gedacht in de finale 😉 Lekker ruig gezongen in het Hongaars en the crowd goes wild, of ben ik het zelf op de bank? Ik zie dit liever dan het land wat hierna gaat komen.

22. Israël: Zonder twijfel een van de al meest besproken acts van de halve finales. Oh my, wat ziet ze eruit?! Ze ziet eruit als een Sumogirl on too much Red Bull. Vandaar die kippengeluiden en de soort van Vogeltjesdans moves? Wacht.. wat? Zong ze nu echt ‘Koekeroend’? Weinig vocaals aan. Meer wat geschreeuw en herhaling van woorden… pff.. next please!

23. Nederland: Jaa daar is Waylon! Dat klinkt vocaal super! Ik begin zijn nummer steeds meer te waarderen. Oké, oké, die dansers zijn echt een beetje afleiding van het nummer. Ik vind ons echt wel een van de betere zangkwaliteiten hebben. Hopen dat daar ook naar gekeken wordt in plaats naar bizar uitziende zangers/ acts. Hopen op een top 10 plaatsje.

24. Ierland: Als je het voor elkaar krijgt om gecensureerd te worden in China vind ik eigenlijk al dat je mag beginnen met 'douze points'. Eurovision vond dat ook, waarom mag je geen nummer zingen en een act hebben waarin geliefden van hetzelfde geslacht dit toelichten? Dus in plaats van dit nummer in de ban daar, China in de ban. Ze mochten de finale daar niet meer uitzenden. Maar goed, het nummer zelf dan nog even. Het is mooi gezongen, goed optreden ook. Goed gedaan!

25. Cyprus: Dit is zeker qua zangeres het 'topstuk' van de avond. Ze heeft de looks, het figuur en het mooiste glitterpakje van de avond! Scores points. Maar meer dan wat sexy dansen en rondzwaaiend haar vind ik het persoonlijk niet. Het nummer is niet veel aan en vocaal niet bijster bijzonder.

26. Italië: De hekkensluiter van de avond. Die hebben zich ook ingekocht. En niet geheel zonder reden. Ik denk dat als deze in de halve finale hadden gestaan, ze genadeloos naar huis hadden gekund. Oh oh, wat een tegenvaller. Gezongen in de taal die toch wel als een van de mooiere geldt, kregen de 2 heren dit niet voor elkaar. De ene zong zo boos dat ik twijfelde of hij het wel leuk vond om op te treden. Het optreden zelf was zelfs wat saai. Jammer.

En dan... de uitslag!
Oh boy, de winnaar is Israël. Hoe dan, vraagt menigeen zich af? Hoe kan een Kippenlied nu toch winnen? Persoonlijk heb ik er geen woorden voor.. Weer wint het clowneske het van de vocals. Volgend jaar hopen op beter! De eindstand:

dinsdag 8 mei 2018

2 Pac - Dear mama

Nee... zo'n roerige jeugd als 2Pac heb ik niet gehad. Verre van. Ik ben niet opgegroeid in een ghetto als zoon van een alleenstaande vrouw, maar in een Vinex-wijk in een dorp op de Veluwe, met mijn beide ouders. En op mijn zeventiende al uit huis gaan? Ik heb het hoogstens overwogen als ik weer eens een huishoudelijk klusje moest doen of huiswerk moest maken. Maar niet omdat mijn moeder aan de crack zat.

En toch raakt Dear mama mij. Een prachtig nummer met een dito tekst. En naarmate ik zie hoe steeds meer vrienden en bekenden afscheid moeten nemen van hun vaders en moeders, besef ik me hoe gelukkig ik mag zijn met ouders die mijn dochter kunnen zien opgroeien en zelf nog steeds de dingen kunnen doen die ze leuk vinden.

Maar nu Moederdag aanstaande is, realiseer ik me opeens dat, waar mijn vader hier regelmatig de revue passeert en we afgelopen zondag zelfs een quiz opdroegen aan zijn platenkast, ik ook nog een moeder heb waar ik om geef en die óók wel eens een podium verdient. Als het aan haarzelf ligt, liever niet overigens. En als het dan écht moet, dan graag niet al te groot.

Het klopt, haar bijdrage aan mijn muzikale vorming was minimaal. Want waar de meeste muziek van mijn vader inmiddels een vast plekje heeft veroverd in mijn hoofd - het werd er zo'n beetje ingeramd - zit de muziek van mijn moeder ver weggestopt. De keren dát ik haar muziek hoorde zijn op één hand te tellen en áls ik het eens hoorde dan was ik snel boven. Nee, ik was er op zijn zachtst gezegd niet bepaald fan van.

Maar dat neemt niet weg dat ze er wel altijd was voor ons. Én het gezin draaiende hield, ook in tijden dat het allemaal niet zo soepel verliep thuis. En hoewel de naam 2Pac mijn moeder hoogstwaarschijnlijk niets zal zeggen, draag ik dit nummer graag aan haar op. En vooruit, dan óók een keer een liedje uit de Platenkast van mijn Moeder.

vrijdag 4 mei 2018

De platenkast van mijn vader - Nirvana - Rainbow chaser

Eindelijk dan! Een popquiz met alleen nummers uit de jaren 60/70! Het heeft 'ons oudjes' wat geduw en getrek gekost, maar 6 mei is het zover! Tja, en dan wil je ook niet afgaan, dus de afgelopen weken heel wat artiesten en bandjes voorbij horen en zien komen, in de hoop dat er nog iets blijft hangen. De leeftijd, hè!

Zo hoorde ik op een gegeven moment onderstaand nummer. Ik kende het maar, wie speelde het ook alweer? Het antwoord bracht me in verwarring, maar gelukkig, Wikipedia bracht redding.

En voor het geval dat de samenstellers van de popquiz, in al hun wijsheid, met deze vraag op de proppen komen, heb je dit punt alvast binnen! Oh, je doet niet mee? Enthousiaste toeschouwers zijn altijd welkom! De Wieken, Vaassen, zondag 6 mei, 14.00 uur.

dinsdag 1 mei 2018

Stakka Bo - Here we go


Het was een bijzondere vakantie, want zo vaak kwamen wij niet in het buitenland. En dát we er al gekomen waren, mocht een wonder heten, want met zijn zessen én bagage, in de brandende zomerzon, in een middenklasser van respectabele leeftijd, zóveel kilometers rijden, dat was bijna onverantwoord. Maar we redden het, en we zijn uiteindelijk óók nog teruggekomen.

Maar ja, hoewel vakantie wel vrij van school betekende, kreeg ik helaas geen vrijstelling van de gebruikelijke huishoudelijke taken. Ook in deze stacaravan in Luxemburg moest er namelijk gewoon afgewassen worden. Maar ik had voor het eerst mijn eigen muziek mee. En ja, als ík moest afwassen, dan mocht natuurlijk ook míjn muziek op. Net zoals mijn vader zíjn muziek op had als hij aan de beurt was.

En hoewel Pin-Occhio mijn absolute favoriet was op dat moment, kwam ook dit plaatje veelvuldig voorbij. Stakka Bo, een Zweedse producer die met Here we go zijn enige hit scoorde, startte zijn carrière begin jaren ’90 en werkte in die tijd onder meer samen met Martin Eriksson. Iemand die wij later zouden leren kennen als eurodance-act E-Type.

In 1993 bracht hij echter dit plaatje uit. Het werd commercieel een behoorlijk succes met top 10-noteringen in diverse Europese landen en een iets bescheidener 23ste plaats in ons land. Maar het pakkende liedje zou nog in vele vormen terugkomen. Het werd gefileerd door Beavis & Butthead, kwam terug in romantische komedies als Prêt-à-porter en Never been kissed en was een van de liedjes in de video game UEFA Euro 2004.

Buiten zijn thuisland was het wel gelijk zijn laatste single die goed verkocht, want zijn hitsucces opende de deur naar een hele andere carrière. Een carrière die hij écht ambieerde: het regisseren van muziekvideo’s. En hij was er goed in, getuige het indrukwekkende rijtje van artiesten waar hij mee samenwerkte: o.a. clips van Madonna, Kylie Minogue, Robbie Williams maar ook de clip die uiteindelijk de laatste video van David Bowie zou blijken te zijn, waren van zijn hand.