dinsdag 27 februari 2018

Warren G feat. Sissel - Prince Igor

Het was een bijzonder en gedurfd experiment. De muziekgeschiedenis kende weliswaar al de nodige crossovers tussen pop en klassiek, maar met opera, dat was nog niet vaak voorgekomen. Ja in rockopera's als Tommy, en natuurlijk Freddie Mercury, die samen met soprane Montserrat Caballé in 1987 een monsterhit had met Barcelona. En vijf jaar later nóg een keer, toen het voor de tweede keer werd uitgebracht ter ere van de Olympische Spelen die dat jaar plaatsvonden in die bewuste stad.

Maar gangsta-rappers die een dergelijk experiment aangingen, dát was op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het bijzondere project werd in 1997 geïnitieerd door het label Mercury Records. Voor het conceptalbum The Rapsody Overture koppelden zij Amerikaanse hiphop-artiesten aan kopstukken uit de Europese klassieke muziek.

Het leverde een aantal prachtige samenwerkingen op. Warren G werd bijvoorbeeld gekoppeld aan de Noorse operazangeres Sissel en nam samen met haar Prince Igor op, naar de gelijknamige opera van de Russische componist Alexander Borodin. Door het hergebruiken van zijn lyrics van Reality hoefde hij er misschien niet al te veel energie in te steken… maar het resultaat mocht er zijn.

Hij was vervolgens ook de eerste die zijn hoofd op het hakblok mocht leggen. Hij kon ook wel een stootje hebben. Hij had zijn naam allang gevestigd. Stond aan de wieg van de Westcoast-hiphop en scoorde samen met zijn maatje Nate Dogg een wereldwijde hit met Regulate. En dan was hij ook nog de stiefbroer van niemand minder dan Dr. Dre.

Maar ondanks de gewaagde opzet, werd de single een hit. In meerdere landen behaalde het de top 10 en in Nederland schopte Prince Igor het zelfs tot plek 6. Het was dan ook niet zo gek dat er al snel een tweede single van het album werd uitgebracht. De volgende in de rij was die andere grote rapper op het album: LL Cool J met de single Dear Mallika.

Ik vond dit nummer minstens net zo mooi, maar in ons land wist het niet door te dringen tot de Top 40. Na een verblijf van 6 weken in de Tipparade verdween het weer ongemerkt via de achterdeur. Een vervolgsingle kwam er niet meer. Het nieuwtje was er af.

dinsdag 20 februari 2018

Whale - Hobo humpin' slobo babe

Ze zijn hoogst persoonlijk verantwoordelijk voor de toevoeging van een nieuwe term aan de 'urban dictionary': Whale. Hun Hobo humpin slobo babe werd de vrouwelijke variant van de sugardaddy.

Het was een vreemd nummer. Maar het viel verrassend genoeg in de smaak bij een van de grootste criticasters van dat moment: Butthead. Hij was direct tot over zijn oren verliefd op de zangeres en was ervan overtuigd dat dat wederzijds was: ze hadden immers allebei een beugel. Zijn maatje Beavis vond haar maar raar: “Wow! She just licked that guy's armpit!”

Ook bij ons zorgde dat destijds voor gefronste wenkbrauwen want... waarom? En dat dan in combinatie met die mannen in hun glimmende rokjes... Het mocht de pret niet drukken, want de band kreeg veel airplay en sleepte met de bijzondere clip de allereerste MTV-award voor beste video in de wacht.

En dan was er nog die vreemde muziek. Zeker voor die tijd, waarin het hokjesdenken in de muziek hoogtij vierde, was het maar lastig te categoriseren. Heavy metal gitaarriffs, hiphop-achtige raps en zelfs invloeden van dance. Al liet de band met de titel van hun laatste album duidelijk merken wat ze van dat laatste labeltje vonden: All disco dance must end in broken bones.

Ik worstelde er eveneens mee. Want wat vond ik er nu van? Ergens vond ik het wel leuk: de energie van het nummer, de hoge vocalen in combinatie met de rauwe gitaren. Maar tegelijkertijd... gitaren! 😟 Inmiddels jaren ouder, én wijzer kan ik het wel waarderen. Een vreemd, maar grappig nummer dat nog een redelijke hit werd met een 13de plaats in de Nederlandse Top 40. Het was ook hun énige hit, want daarna hoorden we nooit meer wat van de formatie.

vrijdag 16 februari 2018

De platenkast van mijn vader - Chubby Checker - The twist

We bevinden ons in het jaar 1960, de rock-'n-roll is bezig aan zijn laatste stuiptrekkingen. Geen beter moment voor de lancering van een nieuwe rage, zou je denken. Desondanks kostte het Chubby Checker veel overredingskracht én kilo's, vanwege het bijbehorend dansje, om de platenbonzen te overtuigen. Maar dankzij zijn vele optredens werd The twist uiteindelijk een wereldwijde hit.

Voor de jongeren onder ons: bij de twist (Engels voor draaien) wordt met het bovenlichaam een draaiende beweging gemaakt, waarbij de gebogen armen worden opgetild, terwijl het onderlichaam een tegengestelde beweging maakt. Daarbij de benen iets gebogen houden. En, niet onbelangrijk, je danst individueel. 

Voor mijn vader, liefhebber van de traditionele dansen zoals de tango en de foxtrot ( zoek maar even op) was dat, nog afgezien van de muziek, een doorn in het oog. Zodanig dat als mijn oudere zusters uit dansen gingen, hij steevast cynisch informeerde of zij hun eigen tegel bij wel zich hadden!


In 1988 deed Chubby Checker het nog eens dunnetjes over, samen met de Fat Boys. Ondanks zijn vergevorderde leeftijd draagt hij zijn "dansje" nog steeds uit.

dinsdag 13 februari 2018

5ive - Slam dunk da funk

Het was een treurig gezicht. Daar stonden ze, niet met zijn vijven maar met zijn drieën. Het restant van de band die ooit zoveel vrouwenharten veroverde. Ze waren in allerijl ingevlogen als vervanger van de Venga Boys, die vanwege onverwacht succes opeens verplichtingen hadden in Engeland.

We schrijven 25 augustus 2017, Haarrijnse Plas. Festival Strand in Utrecht, op de speciale 90’s-avond. Met een grote groep staan we met de voeten in het zand en we hebben een topavond. T-Spoon, DJ Paul Elstak, 2 Brothers on the 4th Floor en Alice Deejay… we zijn weer helemaal terug in onze uitgaansjaren.

Maar waar we uitzagen naar een climax met een spetterend optreden van het Nederlandse dance-project van Wessel van Diepen, kregen we nu 5ive als afsluiter. Stoere jongens, dat wel. In 1997 bedacht door de mannen die ook de Spice Girls bij elkaar hadden gebracht. Destijds uitgekozen uit 3.000 anderen en de bühne opgegooid met Slam dunk da funk.

Het bleek een schot in de roos. Ze zouden uiteindelijk drie nummer één-hits scoren in hun thuisland Engeland en verkochten wereldwijd tussen de 15 en 20 miljoen platen. En ook in ons land hadden ze succes. Tien hits in amper vier jaar.

En ik moet zeggen: ik kon hun liedjes toen óók wel waarderen. Het bakvisgehalte van hun muziek was een stuk lager dan bij de gebruikelijke boybands. Nagenoeg geen slijmerige ballads. Vrijwel allemaal lekkere, stevige popsongs waarbij ik normaal gesproken niet stil kon blijven staan.

Maar de glans was er anno 2017 wel vanaf. En hoewel ze nog steeds netjes in de maat dansten en ze hun teksten nog keurig opdreunden, kregen ze dit keer níet mijn voetjes van de vloer. Ik vond er maar weinig aan en was daarin niet de enige. Maar ja… een band die 5ive heet en dan met zijn drieën komt optreden… Het klopte gewoon niet. Het gevoel was weg.

dinsdag 6 februari 2018

Mannenkoor Karrespoor - Mooi man

Heel oud was ik niet. Een jaar of 11 hoogstens. Maar opeens zong iedereen het om mij heen. Mooi man! En ik zong het vrolijk mee. Boer zijn was plotseling cool. Ik deed dan ook enorm mijn best om in het plaatselijke dialect te praten. Maar ja, mijn ouders waren opgegroeid in Den Haag, mijn huis stond midden in een woonwijk en ik zat in de grote stad op school. Het bleef dus bij een paar hopeloze pogingen die bij mijn vrienden toch vooral op de lachspieren werkten.  

Maar het was wel bijzonder. Want naast het fenomeen ‘Normaal’ hadden we in Nederland opeens een andere club uit het achterland die de hitparades bestormde. Vooruit, een stuk minder gitaren en ze kwamen niet uit Gelderland maar uit Overijssel, maar het grote publiek veegde ze op dezelfde hoop waar later ook Rowwen Hèze, Skik en Twarres op terecht zouden komen.

Het verhaal van Mannenkoor Karrespoor is even grappig als bijzonder. Toen op een avond in 1990 de jukebox in café De Karre in Tuk het begaf, begon de kastelein zelf maar te zingen. Al snel vielen de stamgasten hem bij en Mannenkoor Karrespoor was geboren. Er werd zelfs geopperd om dan ook maar gelijk een liedje te maken.

Een aantal stamgasten trok zich terug op de bovenverdieping van het café en kwam uiteindelijk naar beneden met Mooi man, naar de vaste uitdrukking van de uitbater. De rest is geschiedenis. Het liedje stond in 1991 maar liefst 20 weken in de Nederlandse Top 40 en moest in de jaarlijst alleen Bryan Adams met Everything I do (I do it for you) voor zich dulden.

Ze beseften dat de nieuw verworven bekendheid hen tegelijkertijd een uitgelezen kans bood om ook eens een serieus probleem aan te kaarten. Een probleem waar ook veel van deze zangers mee kampten: te weinig vrouwen ambieerden het plattelandsleven waardoor voor veel boeren de opvolging in gevaar kwam. Een thema dat anno nu nog steeds speelt en waar een bepaald televisieprogramma ongekende kijkcijfersuccessen mee beleeft.

Maar ook toen al werden de boeren bedolven onder de belangstelling. Want toen het koor Lekker op de trekker uitbracht en er een heuse ‘boerinnenwervingstoer’ aan vastknoopte, was dat niet zonder resultaat. Bussen vol vrouwen reisden af naar De Karre, koorleden werd opgebeld door moeders die nog wel wat dochters in de aanbieding hadden en een van de mannen kreeg zelfs te maken met een stalker.

Het thema kwam nog een keer terug in het liedje Een boer in love (geen video beschikbaar). Maar toen was het al wel gebeurd met de successen van Mannenkoor Karrespoor. Lekker op de trekker werd nog bekroond met goud en deed het zelfs beter dan hun debuutplaat maar daarna liep het snel terug. Het nieuwtje was eraf. Maar de mannen hebben met hun twee grootste hits wel twee boerenvolksliederen achtergelaten.

vrijdag 2 februari 2018

De platenkast van mijn vader - Sam the Sham & The Pharaohs

Sam the Sham & The Pharaohs: Wie kent ze niet?! Of niet meer? In 1965 hadden ze een nummer één hit met Woolly BullyDe oorspronkelijke naam van de song was Hully gully. Maar helaas, nou ja, voor Sam, was dat de naam van een dansje waarop copyright zat. Dus toen maar de naam van zijn kat gebruikt. 

Maar waarom was het in Nederland zo'n grote hit? Toegegeven, het was een lekkere meezinger. Maar meer waarschijnlijk kwam het door de draai die wij, als aanstormende pubers, aan het refrein gaven. En wel 'Woolle bulle - lekker voele'. dat je nu het zogenaamde 'Who the fuck is Alice'-effect zou kunnen noemen. 

Genoeg over Woolly Bully. Mijn herinnering gaat éigenlijk naar de opvolger, Li'l Red Riding Hood. Een verwijzing naar het welbekende sprookje Roodkapje. Fietsend door de Haagsche dreven met het transistortje, de voorloper van het mobieltje, in de hand brulden wij luidkeels het wolvengehuil mee. Met de ons toegeworpen meewarige blikken als gevolg. Huil lekker mee en geniet van het filmpje.