dinsdag 24 april 2018

Tim Berg - Bromance

Het is altijd schrikken als er iemand overlijdt die jonger is dan ik. Maar ik moet er maar aan wennen, want het zullen er steeds meer worden. De dood van Avicii afgelopen vrijdag maakte echter wel een diepe indruk op mij. Met een carrière die nog lang niet op zijn einde liep, stierf de Zweedse DJ op 28-jarige leeftijd een vroegtijdige dood. Een groot verlies voor de muziek. Met zijn overlijden verdwijnt namelijk een van de belangrijkste DJ’s van het huidige decennium écht voorgoed van het podium.

In 2010 stond hij nog aan het begin van zijn loopbaan en leerden wij hem kennen als Tim Berg. Hij had de single Bromance uitgebracht. Een plaatje dat precies op het juiste moment werd gereleaset om een zomerhit te worden. En dankzij de zomerse klanken werd het dat ook.
 

Al kwam ik dáár pas deze week achter. Want ik hoorde het plaatje destijds maar zelden op de radio. Toen al niet meer zo fanatiek als vroeger met het volgen van de hitlijsten, wist ik niet beter dan dat het kennelijk dus maar weinig potten had weten te breken in de Nederlandse Top 40. Niets bleek echter minder waar. De single kwam aan het begin van de zomer binnen, schopte het tot een tweede plaats en verdween pas eind november uit de lijst.

En dat betekende ook nog niet het einde van het succes van het nummer. Want op het moment dat het hier de charts verliet, gaf Bergling het liedje een tweede leven. Hij bracht onder Seek bromance een vocale versie uit door het te combineren met Love U seek van de Italiaanse DJ Samuele Sartini. Een plaat waarop Amanda Wilson de zang verzorgde. Een Britse zangeres die wij dan weer kennen van haar successen met de Freemasons.

Seek bromance werd óók een grote hit. Weliswaar niet meer in Nederland en België, maar wel in de rest van Europa, waar het in verschillende landen de top 5 wist te bereiken. Het betekende het startschot van de indrukwekkende carrière van Avicii. Een carrière waar afgelopen vrijdag dus helaas een voortijdig einde aan kwam.

dinsdag 17 april 2018

Robin S - Show me love


Ik moest er even goed over nadenken toen een aantal van mijn vrienden het idee opvatten om op zaterdag 14 mei 2016 naar het concert van De Toppers in de ArenA te gaan. Een deel haakte al direct af – uit principe – maar ik niet. Ik wilde ze graag één keer hebben gezien.

Het thema paste mij ook wel: Royal Night of Disco. Niet omdat ik mij nou zo graag in een glitterpak hijs, maar meer omdat het mij een uitgelezen mogelijkheid leek om kennis te maken met het genre dat voor mij toch nog wel de nodige geheimen kent. En, niet geheel onbelangrijk: namens de jaren ‘90 was onder andere Robin S uitgenodigd. Haar had ik al eerder mogen bewonderen tijdens een 90’s party en toen had ze indruk gemaakt.

Er was echter wel één dingetje. Mijn vriendin was drie weken later uitgerekend van ons eerste kindje dus het kón maar zo zijn dat ik die avond voor het eerst vader zou worden. Oké… de kans was niet heel groot maar toch… Uiteindelijk besloten wij: het werd tóch Amsterdam! Al bleef zij thuis.

Ik heb van De Toppers genoten. Het werd één groot feest en ook het optreden van Robin S was sterk. Zij liet opnieuw zien dat zij op haar 54ste nog net zo goed kon zingen als in 1993. Wat een stem! Een stem die mij bij haar debuutsingle Show me love nooit zo was opgevallen. In mijn persoonlijke hitlijstje scoorde ze destijds maar weinig punten met dat nummer en ook in de échte Top 40 was het geen hoogvlieger.

De opvolger Luv 4 luv deed het wat dat betreft beter. Waar het in de officiële charts de vierde plaats bereikte stootte het in Erwin’s Top 40 zelfs door tot de hoogste stek. Maar Luv 4 luv horen we nooit meer, terwijl Show me love is uitgegroeid tot een echte 90’s-klassieker die anno nu nog steeds wel eens voorbij komt en in 2008, nota bene in de remix, alsnog een nummer één-notering wist binnen te slepen in de Nederlandse Top 40.

En nee… het is die avond níet gebeurt. Maar de volgende dag zat ik, nog wat slaperig van een korte nacht, met mijn vriendin wel in het plaatselijke ziekenhuis. En de woensdag erop waren wij ouders van een dochter.

vrijdag 13 april 2018

De platenkast van mijn vader - Earth & Fire

Ton van der Kley was een klasgenoot van mij in klas 2A van de St. Maarten U.L.O. in Voorburg. Een branie-achtige jongen van veertien met een vetkuif, dus fan van Elvis Presley. Op het eindejaarsfeest van school vertolkte hij, gewapend met een gitaar, een aantal nummers van zijn grote held, wat hij zeker niet onverdienstelijk deed.

Na mijn schooltijd ben ik hem uit het oog verloren, tot ik hem in de zeventiger jaren achter het drumstel zag zitten bij de Voorburgse band Earth & Fire. Leuk, dacht ik nog! Is in ieder geval nog één persoon uit die klas goed terecht gekomen. Later hoorde ik dat hij op 15 april 2015 is overleden en dat hij, sinds zijn afscheid van de band in 1978, zijn leven niet bepaald meer op de rails had. 

Af en toe zie ik een videoclip met hem voorbij komen en iedere keer weer maakt het een soort van emotie bij me los. Vandaar, bijna drie jaar later, deze ode aan hem, met een van mijn favoriete nummers.

Ton, see you in heaven.

dinsdag 10 april 2018

Roger Sanchez - Another chance


Toen wij op Mysteryland 1997 rondliepen, ontdekten wij naast de Thunderdome-stage en de Tunnel of Terror ook een tent met loungemuziek. Het was een oase van rust: je stond er niet aan één stuk door keihard te knallen, zij aan zij met bezwete gabbers met ontbloot bovenlijf, maar kon gewoon lekker zitten, ruimte om je heen, drankje erbij, superrelaxte muziek en héérlijk even achterover leunen.

Het was daar waar mijn liefde voor ‘lounge’ zijn oorsprong vond. Vanaf dat moment zochten we elk dancefeest wel een keer eventjes zo’n tent op. Een festivalganger heeft immers ook af en toe zijn rust nodig. Midden jaren ’90 was het echter nog behoorlijk underground en was er amper een CD van te krijgen. Pas eind jaren ’90, begin jaren ’00 beleefde het genre haar commerciële doorbraak.

En hoewel de experts daar met mij van mening over verschillen – zij plaatsen het nummer steevast in de categorie ‘house’ – staat die commerciële doorbraak bij mij synoniem aan de Top 40-hit van Roger Sanchez: Another chance. Want vanaf dat moment struikelde ik opeens over de lounge-verzamelaars. Met natuurlijk de CD’s uit de Cafe del Mar-reeks als vaandeldragers. De labels hadden het genre duidelijk óók ontdekt.

Na Georgy Porgy van Eric Benet & Faith Evans was Another chance overigens opnieuw een liedje waarbij ik er na de aanschaf van de allereerste CD uit mijn ‘Oldies’-collectie achter kwam dat het origineel afkomstig was van Toto. Voor het refrein gebruikte de Amerikaanse DJ namelijk de eerste strofe uit I won’t hold you back. Iets dat ik ontdekte toen ik hun album Past to present 1977-1990 kocht.

Another chance deed het erg goed in de Nederlandse Top 40. In 2001 stond het liedje er twaalf weken in met als hoogste positie een zesde plaats. Maar het beste scoorde hij in het Verenigd Koninkrijk, waar het plaatje zelfs een nummer één-notering wist te veroveren.

Het zou niet de laatste keer zijn dat wij Roger Sanchez in ons land in de hitlijst mochten begroeten. Al duurde het even voordat hij weer een hitje scoorde. De Axwell-remix van Turn on the music werd in 2005 een kneiter van een clubhit die zich ook commercieel niet onbetuigd liet: een 27ste plaats werd behaald.

dinsdag 3 april 2018

Hermes House Band - I will survive (la la la)

Ik was lichtelijk teleurgesteld. Want de Hermes House Band, dát klonk veelbelovend toen ik ze in 1998 in de Tipparade zag staan. Maar toen ik de single voor het eerst hoorde bleek dat het maar weinig te maken had met 'house'.

Ik was er echter snel overheen. De vrolijke bewerking van Gloria Gaynor's I will survive, een klassieker die ík toen zelfs al kende, zong heerlijk weg. Hij kwam dan ook regelmatig voorbij tijdens stapavonden. Meestal zo aan het einde, wanneer het toch te complex was om de teksten nog mee te zingen.

En dat dat kennelijk in méér discotheken gebeurde, bleek wel uit de prestaties in de hitlijsten. De plaat stoomde binnen no-time op naar de eerste plaats waar het drie weken bleef staan. Ongekend succes voor de huisband van de Rotterdamse studentensociëteit Hermes.
 
Het verhaal kreeg een onverwachte internationale wending toen een Frans rugby-team het liedje ging gebruiken. En toen het Franse voetbalelftal het wereldkampioenschap in 1998 in eigen land won en spontaan het kenmerkende 'la la la' inzette, was de beer los.

In Frankrijk werd de single een enorme hit met als hoogste notering een tweede plaats. Ook in Duitsland brak het door. Reden voor de studentenvereniging om wat oud-leden te benaderen voor de oprichting van de Hermes House Band International. En zo waren er opeens twee bands met dezelfde naam. Alleen trad de laatste enkel en alleen in het buitenland op.

En waar de Nederlandse variant hier nog een hit had met Country roads, wist de internationale takwist zich in 2003 nog een keer in de Franse charts te spelen toen zij samen met DJ Ötzi - juist, die van Anton aus Tirol - Live is life van Opus in een nieuw jasje staken. 
 
Hun grootste hit blijft echter I will survive (la la la) met meer dan 2,5 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Grootste hit, tot nu toe... want de huisband bestaat nog steeds.

vrijdag 30 maart 2018

De platenkast van mijn vader - Golden Earrings - Just a little bit of piece in my heart

Ik schaam me diep! Als rechtgeaard Hagenees heb ik nog nooit een optreden van Golden Earring bijgewoond. Toch ben ik best een bewonderaar van deze groep, getuige het eerste singletje dat ik ooit kocht: That day van, toen nog, The Golden Earrings

Eerlijk gezegd was en ben ik nog steeds het meest gecharmeerd van de stem van George Kooymans. Het zal je dan ook niet verbazen dat mijn favoriete nummer door hem wordt gezongen. Een fraai lied over de door hem verbroken relatie met zijn vriendin Melanie, waarvan hij al snel spijt had. En het hielp! Melanie kwam bij hem terug, dus eind goed al goed.

En míjn relatie, met de Earring? Wie weet, het kán nog...

dinsdag 27 maart 2018

Amanda Marshall - Beautiful goodbye


Een brok in mijn keel. Daar zijn alleen maar de eerste paar noten van het nummer voor nodig. En het is dat het over een verbroken relatie gaat, anders had ik hem absoluut op mijn begrafenis gedraaid. Je wilt tenslotte tóch dat er op je definitieve afscheid een traantje gelaten wordt. Met dit nummer is dát in ieder geval een zekerheidje.

Gek genoeg is het plaatje mij, ondanks dat het toch echt in míjn tijd een hit was, niet bij gebleven. Zoals er waarschijnlijk wel méér aan mij voorbij is gegaan omdat er geen beat in zat. Pas vele jaren later ontdekte ik het liedje. We moesten bij The Voice of Holland afscheid nemen van een van onze favoriete kandidaten. De eerste noten klonken en daar was hij opeens: die brok in mijn keel.

Ik zocht het nummer op in Wikipedia en zag dat het in al die jaren nog nóóit een notering had gehad in de Lijst der Lijsten. Hoe kón dat? Ik besloot direct: dat móest anders! Het plaatje kreeg het jaar erop dan ook een prominente plek in mijn stemlijst en tot mijn verrassing debuteerde het ook precies dat jaar in de Top 2000. Kennelijk was dit grove gebrek méér mensen opgevallen. Het heeft sindsdien de lijst ook niet meer verlaten. 

Bijzonder is die notering overigens wel te noemen. Beautiful goodbye was in ons land namelijk het enige succes van de Canadese zangeres. En echt potten breken deed het toen óók niet, want verder dan de 22ste plek in 1996 kwam het niet. Toch hebben kennelijk genoeg mensen dit pareltje in hun hart gesloten om het elk jaar weer terug te laten komen.

dinsdag 20 maart 2018

Bob Marley - Iron lion zion

Je kunt van de 90's zeggen wat je wil, maar het was wél het decennium waarin ongeveer alle muzieksoorten samen kwamen. Reggae bijvoorbeeld. Een genre dat tegenwoordig praktisch niet meer in de Top 40 terug te vinden is. Hoogstens af en toe in combinatie met dance.

Reggae had vanaf het begin al een speciaal plekje in mijn hart. Het was nagenoeg de enige stijl die het privilege had zich te mogen nestelen tussen alle eurodance en andere housemuziek op mijn cassettebandjes. De vrolijke, zomerse vibe, de aanstekelijke melodieën, ik hield ervan.

Het allereerste liedje dat zo'n plaatsje op tape veroverde was er dan ook niet zómaar eentje. Sterker nog, het was de Koning van de Reggae zelf, die de primeur had met het nummer Iron lion zion. Het belandde uiteindelijk zelfs in de top 10 van Erwin's Top 40.

Iron lion zion was een bijzonder nummer. Al in 1974 opgenomen maar pas in 1992 op single uitgebracht, ter ere van de release van de 4 CD-box Songs of freedom. Postuum. Want in 1981 blies deze legende al zijn laatste adem uit. En wat het nog bijzonderder maakte was dat ook de vrouw van Marley mee zong op de plaat, met haar bandje I Threes.

Naast de hoge notering in mijn persoonlijke hitlijst, deed de single het óók goed in de internationale hitlijsten. Een vijfde plaats in Engeland, en in ons land reikte het zelfs tot plek 4. Het zou wel zijn laatste officiële hit zijn. Hij kwam nog één keer terug als featured artist toen Funkstar Deluxe en remix maakte van Sun is shining. Een nummer uit het oeuvre van Bob Marley dat door deze bewerking inmiddels ook tot zijn klassiekers is gaan behoren.

vrijdag 16 maart 2018

De platenkast van mijn vader - The Righteous Brothers - Unchained melody

Ik ben aanbeland in 1965. Voor me ligt de top 100 van dat jaar. Honderd nummers met een verleden, mijn verleden. Herinneringen die boven komen drijven: waar was ik toen, wat hield me bezig? En dan moet je kiezen!

Kies ik voor Nederlandstalig: Ria Valk, Willeke Alberti, Cowboy Gerard, om er maar een paar te noemen? Of toch maar The Beatles, óf The Rolling Stones?

Kies ik voor een band die in de tijdgeest is blijven hangen of voor een die nog steeds actueel is?

Kortom, ik zit gevangen in mijn eigen jeugd. Wellicht dat dit nummer helpt mijzelf te bevrijden...

dinsdag 13 maart 2018

4 Tune Fairytales - My little fantasy

En opnieuw stonden we daar in onze plaatselijke discotheek. Vooraan, met wijd opengesperde monden. Want het uitzicht was weer prachtig. Vooruit... het beeld werd wel een beetje verpest door die rapper en die twee dansers maar die blonde zangeres was voor ons pubers inderdaad wel een... klein fantasietje 😏

4 Tune Fairytales trad op. Van het optreden kan ik me weinig meer herinneren maar de zangeres heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Veel beter kon destijds ook haast niet. Een bijzonder mooie vrouw die óók nog eens bijzonder mooie muziek maakte.

Maar voor hitsucces heb je kennelijk méér nodig dan een goed uiterlijk. Want het was snel gebeurd met deze Nederlandse happy hardcore-act. Hun eerste plaat scoorde nog redelijk met een 17de plaats in de Top 40 maar de twee singles daarna, Take me 2 wonderland en Ding-a-dong - jawel, van die van het songfestival - wisten de charts al niet meer te bereiken.

Jammer, want wij hadden haar graag nog een keer zien optreden, daar in die discotheek. Voor de muziek natuurlijk 😏 En hoewel ze in 2007 nog een revival hadden, is het voor ons toch bij die ene keer gebleven.

Want ja, laten we wel wezen... niet alleen wíj waren inmiddels tien jaar ouder. En je wilt die fantasie toch een beetje levend houden.

dinsdag 6 maart 2018

Gala - Freed from desire

Hij speelde geen minuut op het EK van 2016 maar werd de held van het toernooi. De Noord-Ierse voetballer Will Grigg. Zelfs hier in Nederland werd Will Grigg’s on fire uit volle borst meegezongen. Veel anders konden we ook niet, want Oranje aanmoedigen zat er dat kampioenschap niet in.

Het begon als een grapje van Sean Kennedy, een fanatieke supporter van Wigan Athletic, de club waar de Noord-Ier voetbalde. Met zijn ode aan de spits die er bijna in zijn eentje voor zorgde dat de 'Latics' promoveerden, zorgde hij ervoor dat een vergeten plaatje uit de jaren '90 opeens weer volop in de belangstelling stond. De bewerking van Freed from desire van Gala ging ‘viral’.

Het originele nummer ontstond in 1996 in New York. Geboren in Italië had Gala Rizzatto daar haar kunststudie afgerond en verdiende ze de kost met het fotograferen van de plaatselijke clubscene. Het was een landgenoot die ervoor zorgde dat zij Freed from desire opnam. Ze mocht een foto van de Italiaanse DJ maken, maar dan wilde hij er wél een demo voor terug. Dat deed zij en een paar maanden later stond de single in onder meer Belgische en Franse hitparades op één.

In Nederland zat zo’n topnotering er niet in, maar met een vijfde plaats deed de vrouw met de karakteristieke, lage stem het ook in ons land heel behoorlijk. Haar succes nam daarna wel snel af. De opvolger Let a boy cry schampte nog net de top 10 maar de derde plaat Come into my life verdween na een verblijf van vier weken en als hoogste positie een 32ste plaats alweer uit onze nationale hitlijst.

Maar waar wij de zangeres allang weer vergeten waren, kreeg haar debuutsingle dankzij de Britse supporter een tweede leven. Sterker nog, toen het deephouse-duo Blonde er een speciale dance-versie van maakte, bereikte het zelfs de zevende plaats in de Engelse iTunes-lijst.

Die ongekende populariteit heeft echter óók een keerzijde. Want hoor je het nummer dan eindelijk weer eens op een 90's party, zie je iedereen om je heen opeens veelbetekenende blikken uitwisselen, de handen in de lucht doen om vervolgens kéihard het origineel te overschreeuwen: "Will Grigg’s on fire. Your defense is terrified! Will Grigg's on fire. Your defense is terrified!" 😒

vrijdag 2 maart 2018

De platenkast van mijn vader: Cliff Richard - The young ones

Oké, ik was nog jong, twaalf hele jaren, maar blijkbaar oud genoeg om Cliff Richard's The young ones op 'mijn' juiste waarde te schatten. De spaarzame keren dat ik het nummer op de radio hoorde, vormden voor mij geen beletsel om, al dan niet gehinderd door enige kennis van de Engelse taal, het nummer mee te galmen.

Ook toen was er al sprake van een muzikale tweespalt. Je was voor Cliff Richard, óf je was voor Elvis. Tja...ik vond en vind het nog steeds een prachtig nummer.

Als je al mensen in een bepaalde hoek wilt stoppen, geldt dat zeker voor de personages in de komedieserie 'The Young Ones'. In weerwil van hun keuze voor de tenaamstelling neigde hun extravert gedrag naar een voorliefde voor 'die ander'.

Desondanks hebben ze samen met Cliff Richard een van zijn vroegere hits opgenomen. Niet bepaald mijn smaak, behalve dan een stukje 'Shadow', maar...oordeel zelf.

dinsdag 27 februari 2018

Warren G feat. Sissel - Prince Igor

Het was een bijzonder en gedurfd experiment. De muziekgeschiedenis kende weliswaar al de nodige crossovers tussen pop en klassiek, maar met opera, dat was nog niet vaak voorgekomen. Ja in rockopera's als Tommy, en natuurlijk Freddie Mercury, die samen met soprane Montserrat Caballé in 1987 een monsterhit had met Barcelona. En vijf jaar later nóg een keer, toen het voor de tweede keer werd uitgebracht ter ere van de Olympische Spelen die dat jaar plaatsvonden in die bewuste stad.

Maar gangsta-rappers die een dergelijk experiment aangingen, dát was op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het bijzondere project werd in 1997 geïnitieerd door het label Mercury Records. Voor het conceptalbum The Rapsody Overture koppelden zij Amerikaanse hiphop-artiesten aan kopstukken uit de Europese klassieke muziek.

Het leverde een aantal prachtige samenwerkingen op. Warren G werd bijvoorbeeld gekoppeld aan de Noorse operazangeres Sissel en nam samen met haar Prince Igor op, naar de gelijknamige opera van de Russische componist Alexander Borodin. Door het hergebruiken van zijn lyrics van Reality hoefde hij er misschien niet al te veel energie in te steken… maar het resultaat mocht er zijn.

Hij was vervolgens ook de eerste die zijn hoofd op het hakblok mocht leggen. Hij kon ook wel een stootje hebben. Hij had zijn naam allang gevestigd. Stond aan de wieg van de Westcoast-hiphop en scoorde samen met zijn maatje Nate Dogg een wereldwijde hit met Regulate. En dan was hij ook nog de stiefbroer van niemand minder dan Dr. Dre.

Maar ondanks de gewaagde opzet, werd de single een hit. In meerdere landen behaalde het de top 10 en in Nederland schopte Prince Igor het zelfs tot plek 6. Het was dan ook niet zo gek dat er al snel een tweede single van het album werd uitgebracht. De volgende in de rij was die andere grote rapper op het album: LL Cool J met de single Dear Mallika.

Ik vond dit nummer minstens net zo mooi, maar in ons land wist het niet door te dringen tot de Top 40. Na een verblijf van 6 weken in de Tipparade verdween het weer ongemerkt via de achterdeur. Een vervolgsingle kwam er niet meer. Het nieuwtje was er af.

dinsdag 20 februari 2018

Whale - Hobo humpin' slobo babe

Ze zijn hoogst persoonlijk verantwoordelijk voor de toevoeging van een nieuwe term aan de 'urban dictionary': Whale. Hun Hobo humpin slobo babe werd de vrouwelijke variant van de sugardaddy.

Het was een vreemd nummer. Maar het viel verrassend genoeg in de smaak bij een van de grootste criticasters van dat moment: Butthead. Hij was direct tot over zijn oren verliefd op de zangeres en was ervan overtuigd dat dat wederzijds was: ze hadden immers allebei een beugel. Zijn maatje Beavis vond haar maar raar: “Wow! She just licked that guy's armpit!”

Ook bij ons zorgde dat destijds voor gefronste wenkbrauwen want... waarom? En dat dan in combinatie met die mannen in hun glimmende rokjes... Het mocht de pret niet drukken, want de band kreeg veel airplay en sleepte met de bijzondere clip de allereerste MTV-award voor beste video in de wacht.

En dan was er nog die vreemde muziek. Zeker voor die tijd, waarin het hokjesdenken in de muziek hoogtij vierde, was het maar lastig te categoriseren. Heavy metal gitaarriffs, hiphop-achtige raps en zelfs invloeden van dance. Al liet de band met de titel van hun laatste album duidelijk merken wat ze van dat laatste labeltje vonden: All disco dance must end in broken bones.

Ik worstelde er eveneens mee. Want wat vond ik er nu van? Ergens vond ik het wel leuk: de energie van het nummer, de hoge vocalen in combinatie met de rauwe gitaren. Maar tegelijkertijd... gitaren! 😟 Inmiddels jaren ouder, én wijzer kan ik het wel waarderen. Een vreemd, maar grappig nummer dat nog een redelijke hit werd met een 13de plaats in de Nederlandse Top 40. Het was ook hun énige hit, want daarna hoorden we nooit meer wat van de formatie.

vrijdag 16 februari 2018

De platenkast van mijn vader - Chubby Checker - The twist

We bevinden ons in het jaar 1960, de rock-'n-roll is bezig aan zijn laatste stuiptrekkingen. Geen beter moment voor de lancering van een nieuwe rage, zou je denken. Desondanks kostte het Chubby Checker veel overredingskracht én kilo's, vanwege het bijbehorend dansje, om de platenbonzen te overtuigen. Maar dankzij zijn vele optredens werd The twist uiteindelijk een wereldwijde hit.

Voor de jongeren onder ons: bij de twist (Engels voor draaien) wordt met het bovenlichaam een draaiende beweging gemaakt, waarbij de gebogen armen worden opgetild, terwijl het onderlichaam een tegengestelde beweging maakt. Daarbij de benen iets gebogen houden. En, niet onbelangrijk, je danst individueel. 

Voor mijn vader, liefhebber van de traditionele dansen zoals de tango en de foxtrot ( zoek maar even op) was dat, nog afgezien van de muziek, een doorn in het oog. Zodanig dat als mijn oudere zusters uit dansen gingen, hij steevast cynisch informeerde of zij hun eigen tegel bij wel zich hadden!


In 1988 deed Chubby Checker het nog eens dunnetjes over, samen met de Fat Boys. Ondanks zijn vergevorderde leeftijd draagt hij zijn "dansje" nog steeds uit.

dinsdag 13 februari 2018

5ive - Slam dunk da funk

Het was een treurig gezicht. Daar stonden ze, niet met zijn vijven maar met zijn drieën. Het restant van de band die ooit zoveel vrouwenharten veroverde. Ze waren in allerijl ingevlogen als vervanger van de Venga Boys, die vanwege onverwacht succes opeens verplichtingen hadden in Engeland.

We schrijven 25 augustus 2017, Haarrijnse Plas. Festival Strand in Utrecht, op de speciale 90’s-avond. Met een grote groep staan we met de voeten in het zand en we hebben een topavond. T-Spoon, DJ Paul Elstak, 2 Brothers on the 4th Floor en Alice Deejay… we zijn weer helemaal terug in onze uitgaansjaren.

Maar waar we uitzagen naar een climax met een spetterend optreden van het Nederlandse dance-project van Wessel van Diepen, kregen we nu 5ive als afsluiter. Stoere jongens, dat wel. In 1997 bedacht door de mannen die ook de Spice Girls bij elkaar hadden gebracht. Destijds uitgekozen uit 3.000 anderen en de bühne opgegooid met Slam dunk da funk.

Het bleek een schot in de roos. Ze zouden uiteindelijk drie nummer één-hits scoren in hun thuisland Engeland en verkochten wereldwijd tussen de 15 en 20 miljoen platen. En ook in ons land hadden ze succes. Tien hits in amper vier jaar.

En ik moet zeggen: ik kon hun liedjes toen óók wel waarderen. Het bakvisgehalte van hun muziek was een stuk lager dan bij de gebruikelijke boybands. Nagenoeg geen slijmerige ballads. Vrijwel allemaal lekkere, stevige popsongs waarbij ik normaal gesproken niet stil kon blijven staan.

Maar de glans was er anno 2017 wel vanaf. En hoewel ze nog steeds netjes in de maat dansten en ze hun teksten nog keurig opdreunden, kregen ze dit keer níet mijn voetjes van de vloer. Ik vond er maar weinig aan en was daarin niet de enige. Maar ja… een band die 5ive heet en dan met zijn drieën komt optreden… Het klopte gewoon niet. Het gevoel was weg.

dinsdag 6 februari 2018

Mannenkoor Karrespoor - Mooi man

Heel oud was ik niet. Een jaar of 11 hoogstens. Maar opeens zong iedereen het om mij heen. Mooi man! En ik zong het vrolijk mee. Boer zijn was plotseling cool. Ik deed dan ook enorm mijn best om in het plaatselijke dialect te praten. Maar ja, mijn ouders waren opgegroeid in Den Haag, mijn huis stond midden in een woonwijk en ik zat in de grote stad op school. Het bleef dus bij een paar hopeloze pogingen die bij mijn vrienden toch vooral op de lachspieren werkten.  

Maar het was wel bijzonder. Want naast het fenomeen ‘Normaal’ hadden we in Nederland opeens een andere club uit het achterland die de hitparades bestormde. Vooruit, een stuk minder gitaren en ze kwamen niet uit Gelderland maar uit Overijssel, maar het grote publiek veegde ze op dezelfde hoop waar later ook Rowwen Hèze, Skik en Twarres op terecht zouden komen.

Het verhaal van Mannenkoor Karrespoor is even grappig als bijzonder. Toen op een avond in 1990 de jukebox in café De Karre in Tuk het begaf, begon de kastelein zelf maar te zingen. Al snel vielen de stamgasten hem bij en Mannenkoor Karrespoor was geboren. Er werd zelfs geopperd om dan ook maar gelijk een liedje te maken.

Een aantal stamgasten trok zich terug op de bovenverdieping van het café en kwam uiteindelijk naar beneden met Mooi man, naar de vaste uitdrukking van de uitbater. De rest is geschiedenis. Het liedje stond in 1991 maar liefst 20 weken in de Nederlandse Top 40 en moest in de jaarlijst alleen Bryan Adams met Everything I do (I do it for you) voor zich dulden.

Ze beseften dat de nieuw verworven bekendheid hen tegelijkertijd een uitgelezen kans bood om ook eens een serieus probleem aan te kaarten. Een probleem waar ook veel van deze zangers mee kampten: te weinig vrouwen ambieerden het plattelandsleven waardoor voor veel boeren de opvolging in gevaar kwam. Een thema dat anno nu nog steeds speelt en waar een bepaald televisieprogramma ongekende kijkcijfersuccessen mee beleeft.

Maar ook toen al werden de boeren bedolven onder de belangstelling. Want toen het koor Lekker op de trekker uitbracht en er een heuse ‘boerinnenwervingstoer’ aan vastknoopte, was dat niet zonder resultaat. Bussen vol vrouwen reisden af naar De Karre, koorleden werd opgebeld door moeders die nog wel wat dochters in de aanbieding hadden en een van de mannen kreeg zelfs te maken met een stalker.

Het thema kwam nog een keer terug in het liedje Een boer in love (geen video beschikbaar). Maar toen was het al wel gebeurd met de successen van Mannenkoor Karrespoor. Lekker op de trekker werd nog bekroond met goud en deed het zelfs beter dan hun debuutplaat maar daarna liep het snel terug. Het nieuwtje was eraf. Maar de mannen hebben met hun twee grootste hits wel twee boerenvolksliederen achtergelaten.

vrijdag 2 februari 2018

De platenkast van mijn vader - Sam the Sham & The Pharaohs

Sam the Sham & The Pharaohs: Wie kent ze niet?! Of niet meer? In 1965 hadden ze een nummer één hit met Woolly BullyDe oorspronkelijke naam van de song was Hully gully. Maar helaas, nou ja, voor Sam, was dat de naam van een dansje waarop copyright zat. Dus toen maar de naam van zijn kat gebruikt. 

Maar waarom was het in Nederland zo'n grote hit? Toegegeven, het was een lekkere meezinger. Maar meer waarschijnlijk kwam het door de draai die wij, als aanstormende pubers, aan het refrein gaven. En wel 'Woolle bulle - lekker voele'. dat je nu het zogenaamde 'Who the fuck is Alice'-effect zou kunnen noemen. 

Genoeg over Woolly Bully. Mijn herinnering gaat éigenlijk naar de opvolger, Li'l Red Riding Hood. Een verwijzing naar het welbekende sprookje Roodkapje. Fietsend door de Haagsche dreven met het transistortje, de voorloper van het mobieltje, in de hand brulden wij luidkeels het wolvengehuil mee. Met de ons toegeworpen meewarige blikken als gevolg. Huil lekker mee en geniet van het filmpje.

dinsdag 30 januari 2018

Deep Forest - Sweet lullaby / Mauro Picotto - Komodo

Het begon allemaal zo zachtmoedig. In een Congolees oerwoud werd een opname gemaakt van het traditionele gezang van een plaatselijke pygmeeënstam. Via via kwam deze opname terecht bij twee Franse producers. Na het beluisteren ervan kwamen zij op het idee om deze Afrikaanse klanken te mixen met moderne, elektronische muziek. Het project ‘Deep Forest’ was geboren.

In 1992 kwam het eerste album uit. De vernieuwende, lounge-achtige muziek viel in goede aarde: ze werden genomineerd voor een Grammy Award en verkochten wereldwijd maar liefst 3 miljoen exemplaren van de plaat. En dat was ook goed nieuws voor de pygmeeën in Congo, waar het allemaal mee begonnen was. Een deel van de opbrengst ging namelijk naar een fonds dat hen onder meer hielp bij het opzetten van adequate gezondheidszorg.

Het album leverde ook nog een succesvolle single op. Sweet lullaby werd in veel landen een hit. In Engeland bereikten ze de top 10 en in de Nederlandse Top 40 schopten ze het zelfs tot plaats 8. Het nummer was een bewerking van een slaapliedje dat oorspronkelijk afkomstig was van de Solomon Eilanden.

Het idee van een slaapliedje werd echter compléét overboord gegooid toen Mauro Picotto er in 2001 mee aan de haal ging. Een paar jaar daarvoor had de Italiaanse producer definitief zijn naam gevestigd toen hij voor het illustere Gatecrasher het anthem voor 1998 mocht maken, Lizard.

De trance-DJ onderscheidde zich bij het draaien door zijn hardere stijl en vormde daarmee vaak het hoogtepunt van festivals als Trance Energy. In zijn eigen werk trok hij die lijn door en dat leverde hem niet alleen succes op de dansvloer, maar ook in de hitparades op.

Met name in Engeland. Na zijn Gatecrasher-anthem slaagde hij er daar in om alles dat hij uitbracht in de charts te krijgen. In Nederland moesten wij echter nog drie jaar wachten tot hij commercieel zou doorbreken met Komodo (Save a soul). Een hit die zijn succes dankte aan die ene sample…

dinsdag 23 januari 2018

Mr. Oizo - Flat beat

Daar stonden we, voor de kraam op de kermis in Zierikzee. Het was 1999 en het was ons ook dit jaar weer gelukt de half vergane vouwwagen op te zetten op camping Duin & Strand in Renesse. En omdat je toch ook een beetje cultuur wilt snuiven tijdens je vakantie waren we vandaag afgereisd naar deze Zeeuwse metropool.

De opdracht was simpel: drie pijlen, één roos en de inzet was een manshoge knuffel van dé held van dat moment: Flat Eric. De gele pop uit de Levi’s-reclame. Hij kwam uit dezelfde stal als The Muppets en was in eerste instantie bedoeld voor een commercial waarin zijn hoofd geplet zou worden door een auto. Het idee haalde het niet maar de naam bleef behouden toen de uiteindelijke commercials voor het spijkerbroekenmerk werden opgenomen.

Het zou het begin betekenen van een geweldige carrière, waarbij hij in verschillende bladen zou staan, waaronder de Cosmopolitan. Vanaf 2001 was hij daarnaast zo'n beetje elke aflevering te zien in de succesvolle BBC-comedy ‘The Office’ en kreeg hij zelfs een eigen programma in Portugal.

In 1999 stond hij hoog in de Nederlandse Top 40 met het nummer Flat beat, geproduceerd door Mr. Oizo. Een Franse producent van elektronische muziek die het nummer in twee uurtjes op band had staan maar er wel in heel Europa een hit mee had. Een hit, die nog steeds wordt gezien als een van de allereerste electro house-platen.

En wij konden deze Flat Eric gewoon winnen! En dat lukte ook nog! Niet alleen bij mij. Ook een van mijn vrienden slaagde erin om in de roos te gooien. Met enige verbazing reikte de marktkoopman ons de prijzen uit. En wij gingen glimmend van trots, met de knuffels op onze nek, met de bus terug naar de camping.

Daar borg ik Eric veilig op in mijn slaapcabine. Je wist het tenslotte maar nooit. Als hij te veel in het zicht lag, hoefde er maar één jaloerse buurman te zijn, of een dronken vriend die wel eens wilde weten of het beestje ook in de zee kon zwemmen, en je zou hem nooit meer terugvinden. Maar de knuffel overleefde de vakantie wonderwel en staat nu nog steeds, bijna 20 jaar later, bij mij op de zolder.

dinsdag 16 januari 2018

The Cranberries - Zombie

Het móest gisteravond gebeuren. Er lag niets meer op de plank en de dinsdagavond naderde rap. Maar welke 90’s-knaller zou het deze week worden? Ik had werkelijk nog geen idee. En toen besloot men Boven kennelijk dat het nodig was om mij dan maar een handje te helpen. Het nieuws van het plotselinge overlijden van Dolores O’Riordan, de zangeres van The Cranberries, kwam binnen.

Oef… Díe had ik niet zien aankomen. Want hoewel ons in de laatste jaren veel grootheden uit de muziekwereld zijn ontvallen, zaten er daar maar weinig bij uit ‘mijn tijd’. Logisch… de meesten zijn nog achterin de veertig, begin vijftig. Een leeftijd waarop je doorgaans nog wel wat jaartjes tegoed hebt.

Dolores O'Riordan gaat die jaartjes helaas niet meer meemaken. De maakster van een van de meest iconische nummers uit de nineties blies gisteren haar laatste adem uit en liet met Zombie een evergreen achter die zelfs mijn vader kent. En dit keer eens níet dankzij mij.

Er was dan ook geen ontkomen aan in de winter van 1994-1995. Het plaatje werd grijsgedraaid maar moest uiteindelijk genoegen nemen met de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Het legde het af tegen de Hermes House Band. Maar waar je de studenten van het Rotterdamsch Studenten Corps niet meer terugvindt in de jaarlijsten, zijn The Cranberries steevast goed vertegenwoordigd.

En dat is toch voornamelijk te danken aan het typische stemgeluid van O’Riordan. Zij bracht de muziek van de band naar een hoger plan. En als je bekendste hit wordt gesampled door een van de grootste rappers van de laatste tijd en er zelfs een zeer populaire hardstyle-versie van is, kun je in ieder geval zeggen dat jouw muziek is blijven hangen.

Het zal de conclusie van de muzikale critici van destijds staven dat écht goede muziek toch wel overeind blijft. Want de opvolger Ode to my family kon qua notering dan weer niet opboksen tegen het toenmalige eurodance-, rave- en het allereerste happy hardcore-geweld dat de Top 40 overspoelde. Toch vinden we de band maar liefst drie keer terug in de Top 2000. Oók met het prachtige Linger. Een liedje dat hier zelfs nooit een hit werd.

dinsdag 9 januari 2018

The Braids - Bohemian rhapsody

Nog geen anderhalve week geleden werd met de laatste noten van Queen’s Bohemian rhapsody het einde van 2017 ingeluid. Net als vorig jaar, en veel van de jaren daarvóór. Een nummer dus, dat door heel veel mensen wordt gezien als het beste liedje ooit gemaakt.

Is het dan wel verstandig om je als beginnend bandje aan zo’n heiligdom te wagen? The Braids vonden in 1996 van wel. Zij maakten een R&B-bewerking van het iconische nummer. En hoewel het plaatje ons land nagenoeg op hetzelfde moment bereikte als de eerste singles van het eurodance-project Queen Dance Traxxx, waar kanonnen als Captain Jack en Dune hún visie op het werk van Queen lieten horen, had het helemaal niets met elkaar te maken.

The Braids startten hun project ook aan de andere kant van de plas, in San Francisco. En ondanks dat het bij velen waarschijnlijk gelijk stond aan heiligschennis, deed het nummer het heel behoorlijk in de charts. Daar, in de Verenigde Staten, maar ook in Nederland waar het een keurige 18de plaats wist te bereiken.

Het idee kwam destijds uit de koker van producer Stephan Jenkins. Hij zou niet veel later in de Angelsaksische landen zelf furore maken met de rockformatie Third Eye Blind. Een band die hier verder niet veel deed maar in Amerika zoveel succes had dat The Braids uiteindelijk het kind van de rekening werden.

Want omdat Jenkins op tour ging, werd het debuutalbum van The Braids met twee jaar uitgesteld. Tussen hun eerste hit en de release van hun debuutalbum kwam daardoor veel te veel tijd te zitten. En omdat de singles die ze toen uitbrachten niet eens in de buurt van de hitparades kwamen, bleef hun succes uiteindelijk beperkt tot die ene hit: Bohemian rhapsody.

dinsdag 2 januari 2018

The Prodigy - Out of space

Het was een ijkpunt in mijn muzikale, maar vooral ook in mijn persoonlijke ontwikkeling: de eerste single die níet de zegen van mijn ouders kreeg. Want na Verdammt ich lieb dich van Matthias Reim, een Italiaans-/Engelse single van Marco Borsato en Dolce Barbara van Eros Ramazzotti kwam ik opeens thuis met een CD-single van The Prodigy.

En waar die eerste aankopen ten minste nog op een goedkeurend knikje konden rekenen, was het na The Prodigy gebeurd met de harmonie in huis. Out of space was een nummer waarop je heerlijk uit je dak kon gaan. Dus hoe harder ik hem draaide, hoe beter hij dan ook klonk. En terwijl de breakbeats uit mijn stereosetje klonken, zullen mijn ouders zich ongetwijfeld hoofdschuddend hebben afgevraagd waar het was misgegaan.

In een ander opzicht was het ook een ijkpunt. Het was namelijk mijn eerste plaatje dat niet op vinyl stond. Dus hoefde ik niet langer elke keer nadat het nummer afgelopen was, naar de platenspeler te lopen om hem opnieuw af te spelen. Eén keer de ‘repeat’-knop indrukken en ik kon urenlang genieten van die ene, fijne plaat. En mijn ouders dus ook.

Voor The Prodigy was het overigens eveneens een ijkpunt. De single betekende namelijk de doorbraak voor de Britse band in de Lage Landen. Al moesten we even wachten tot het succes een vervolg kreeg. Want terwijl Out of space het schopte tot de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40 kwam de opvolger Wind it up (rewound) niet verder dan de Tipparade.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen: ik vond er óók maar weinig aan. Het moest een moderne remix zijn van een van hun eerdere plaatjes, maar het klonk nog veel te veel als house uit een ver verleden. Een jaar later kreeg ik ze echter alsnog in het vizier toen zij hoge ogen gooiden met het iconische nummer No good (start the dance). Een geweldige plaat van een geweldig album. En de rest is geschiedenis...