dinsdag 15 augustus 2017

DJ Paul Elstak - Life is like a dance

Wanna play? Het vriendelijk ogende beertje lachte mij toe vanaf het zwarte bomberjack. Nee… hoe hip en happening ik ook wilde zijn, dat was toch echt véél te ver boven mijn budget. Een longsleeve dan? Tja… vrijwel elke gabber die ik zag liep al met zo’n shirt rond, dus áls ik dan hip en happening wilde zijn, was dit niet het shirt om mij te onderscheiden. De kleding uit de Forze-lijn van DJ Paul Elstak was nou eenmaal populair.

Dat veranderde echter rap toen hij begin 1995 Life is like a dance uitbracht. Zijn eerste happy hardcore-plaat. Een absolute doodzonde in het gabberwereldje zo bleek. Onder andere Neophyte liet er geen misverstand over bestaan wat zij hiervan vonden: Happy is voor homo’s. Een titel die later verplicht gecensureerd werd tot ‘Happy is voor hobo’s’. Een aanpassing die overigens in het plaatje zelf niet echt terug te horen is.

En terwijl Life is like a dance zich een weg omhoog worstelde in de Nederlandse Top 40 vergat de scene spontaan welk pionierswerk DJ Paul voor de hardcore had verricht en kotste hem opeens uit. Ik niet. Het voelde als een handreiking.

Ik had op dat moment weliswaar nog niet zoveel met die muziek maar ik vond het wereldje wél interessant. Ik was geen kakker, geen hiphopper, skaters vond ik losers en ja… ik wilde toch wel érgens bij horen. En dankzij de happy hardcore kon ik me tóch gabber voelen, zonder dat ik mijn hoofd kaal hoefde te scheren en een dubbelzijdige Aussie moest kopen. Een klasgenoot, gabber van het eerste uur, lachte me echter vierkant uit. Ik was geen gabber, maar een ‘zwabber’…

Dat klonk niet heel stoer en óók niet alsof ik er écht bij hoorde. Desondanks begon ik de muziek wel steeds leuker te vinden en langzaam verschenen er toch ook Thunderdome-, Earthquake- en Hellraiser-CD’s in míjn platenkast. En nee… een Wanna play?-shirt heb ik nooit aan gehad want uiteindelijk werd het deze longsleeve:

De missie van DJ Paul Elstak, hardcore naar het grote publiek brengen, was dus in ieder geval geslaagd. En niet alleen bij mij. Want na zijn debuutplaat volgden er veel meer platen die stuk voor stuk grote hits werden. De gabberscene groeide explosief, hardcore-feesten schoten als paddenstoelen uit de grond en het genre leefde als nooit tevoren. Totdat het eind 1996, begin 1997 de nek om werd gedraaid door acts als Hakkûhbar en Gabberwijffie. Een treurig einde van een mooie tijd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten