dinsdag 25 april 2017

Scooter - Friends

En daar staat hij dan… Het is naar om te zien. Je beste vriend, volledig ontdaan. Brede schouders die schokken, de tranen die langs zijn ruw bebaarde gezicht naar beneden glijden. Onwerkelijk. De man die met zijn potige voorkomen in je uitgaansjaren nog wel eens voorkwam dat je een klap kreeg, ook al was die soms best terecht. Nu opeens een klein hoopje mens.

Het is ook niet niks. Voorgoed afscheid moeten nemen van je moeder. Of überhaupt van een van je ouders. Je ouders, die je groot hebben gebracht en je gemaakt hebben tot degene die je nu bent. Die er altijd voor je zijn, ook al ga je niet altijd de weg die zij misschien voor ogen hebben.

Ik kan me er geen voorstelling van maken. Mijn moeder verkeert in goede gezondheid. Verslijt nog steeds de nodige kilometers op haar wandelschoenen. En mijn vader kom ik nog regelmatig tegen op het zaalvoetbalveld. Ik zou niet weten hoe het is. Machteloos moeten zien hoe een van hen langzaam wegglijdt naar dat grote zwarte gat.

Maar dit beeld… het maakte een enorme indruk op mij. Natuurlijk, ik heb al eerder begrafenissen en crematies meegemaakt. Maar zó dichtbij kwam het niet eerder.

En dan is het mooi om te zien dat alle vrienden, hoe verschillend hun levens zich misschien ook ontwikkeld hebben in de afgelopen jaren, en hoe weinig we elkaar misschien ook zien tegenwoordig, allemaal bij elkaar komen om hem en zijn familie te ondersteunen.

2 opmerkingen: