dinsdag 12 juli 2016

De platenkast van mijn vader - Wolfman Jack

Héél, héél lang geleden, we gaan terug naar de beginjaren zestig, leefde er eens een diskjockey. En niet zomaar een diskjockey. Hij noemde zich Wolfman Jack, wat hij onderstreepte met een jingle van een huilende wolf. Dat klonk zo...

Evenals de huilende wolf werd zijn karakteristieke stemgeluid zijn visitekaartje. En al gauw was hij de meest beluisterde diskjockey in de Verenigde Staten.

In die tijd liepen er mannetjes rond, pluggers genaamd, en die werden ingehuurd door de artiest of platenmaatschappij om hun muzikale vruchten onder de aandacht te brengen van de diskjockey, opdat hun nummer zo veel mogelijk werd gedraaid. Maar negen van de tien keer werden ze de deur gewezen met de opmerking "don't call us, we'll call you". Zo ook door Wolfman Jack. Dat was de inspiratiebron voor de groep Sugarloaf tot het volgende nummer:

Intussen steeg de ster van Wolfman Jack tot ongekende hoogte. Zo hoog zelfs dat de Canadese band The Guess Who als eerbetoon onderstaand nummer uitbracht. Een grote hit was het resultaat.

De Canadese band The Stampeders deed het nog eens dunnetjes over. De band kreeg Wolfman Jack zo gek mee te werken aan het volgende 'telefoongesprek'.

Tot slot nog een nummer dat de oudere jongeren onder ons als muziek in de oren zal klinken. En ook aan dit nummer verleende Wolfman Jack zijn medewerking.

En leefde hij nog lang en gelukkig? Jazeker, totdat hij overleed, in 1995. Maar hij leeft nog voort dankzij een bronzen standbeeld in de plaats Del Rio, Texas, waar zijn spraakmakende carrière begon.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten