dinsdag 2 januari 2018

The Prodigy - Out of space

Het was een ijkpunt in mijn muzikale, maar vooral ook in mijn persoonlijke ontwikkeling: de eerste single die níet de zegen van mijn ouders kreeg. Want na Verdammt ich lieb dich van Matthias Reim, een Italiaans-/Engelse single van Marco Borsato en Dolce Barbara van Eros Ramazzotti kwam ik opeens thuis met een CD-single van The Prodigy.

En waar die eerste aankopen ten minste nog op een goedkeurend knikje konden rekenen, was het na The Prodigy gebeurd met de harmonie in huis. Out of space was een nummer waarop je heerlijk uit je dak kon gaan. Dus hoe harder ik hem draaide, hoe beter hij dan ook klonk. En terwijl de breakbeats uit mijn stereosetje klonken, zullen mijn ouders zich ongetwijfeld hoofdschuddend hebben afgevraagd waar het was misgegaan.

In een ander opzicht was het ook een ijkpunt. Het was namelijk mijn eerste plaatje dat niet op vinyl stond. Dus hoefde ik niet langer elke keer nadat het nummer afgelopen was, naar de platenspeler te lopen om hem opnieuw af te spelen. Eén keer de ‘repeat’-knop indrukken en ik kon urenlang genieten van die ene, fijne plaat. En mijn ouders dus ook.

Voor The Prodigy was het overigens eveneens een ijkpunt. De single betekende namelijk de doorbraak voor de Britse band in de Lage Landen. Al moesten we even wachten tot het succes een vervolg kreeg. Want terwijl Out of space het schopte tot de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40 kwam de opvolger Wind it up (rewound) niet verder dan de Tipparade.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen: ik vond er óók maar weinig aan. Het moest een moderne remix zijn van een van hun eerdere plaatjes, maar het klonk nog veel te veel als house uit een ver verleden. Een jaar later kreeg ik ze echter alsnog in het vizier toen zij hoge ogen gooiden met het iconische nummer No good (start the dance). Een geweldige plaat van een geweldig album. En de rest is geschiedenis...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten