maandag 25 december 2017

Chris Rea - Driving home for Christmas

Kerstplaatjes waren nooit aan mij besteed. Veel te blije en veel te gelukkige mensen die veel te vrolijke nummers zongen terwijl ik in mijn tienerjaren elk jaar opnieuw moest constateren dat ik niet met mijn geliefde in een blokhut bij een knapperig haardvuur zat maar ‘gewoon’ met mijn familie op een hete steen stukjes vlees aan het grillen was. Gezellig, maar een stuk minder romantisch.

Pas toen ik voor mijn werk dagelijks op en neer reed naar Amsterdam, en regelmatig flink in de file stond in die donkere dagen, merkte ik tot mijn schrik dat ik langzaam een warm gevoel begon te ontwikkelen bij één kerstplaat: Driving home for Christmas.

Het was ook zó herkenbaar. Auto aan auto, de rode lichtjes om mij heen, al die mensen in dezelfde file, keihard meezingend met de radio, allemaal met diezelfde wens: zo snel mogelijk uit de file om maar zo snel mogelijk thuis te zijn. Verbroedering, zonder dat je ook maar één woord met je lotgenoten wisselde.

Dat warme gevoel werd alleen nog maar versterkt toen ik ook daadwerkelijk iemand hád om voor naar huis te rijden. Niet dat zij thuis was, want doorgaans waren de dagen rond Kerstmis op haar werk de drukste dagen van het jaar en kwam ik gewoon thuis in een koud, donker huis. Maar toch…

Maar het werd nóg erger. Vorig jaar betrapte ik mij er zelfs op dat ik een CD aan het downloaden was met de bekendste kerstklassiekers, inclusief alle grijsgedraaide Sky Radio-knallers die ik een paar jaar daarvoor nog uitkotste. ‘Voor mijn dochter’.

Toch gaat het volume vooral omhoog als het nummer van Chris Rea voorbij komt. Het lijdt geen twijfel dat dat nog regelmatig gaat gebeuren en laten we hopen dat de man zelf er ook nog lang van kan genieten. Want de berichten begin deze maand deden het ergste vermoeden.

dinsdag 19 december 2017

Warp 9 - Whammer slammer

Het klonk als een plaat uit een exotisch oord, met haar opzwepende ritmes en haar mysterieuze vocalen. En ook de kleurige clip deed vermoeden dat het om een nummer ging uit een ver, warm land. Maar het kwam gewoon uit Nederland.

Warp 9 was namelijk de gelegenheidsformatie van discotheek De Waakzaamheid. Een roemruchte discotheek in Koog aan de Zaan, de club waar onder andere DJ Marcello zijn carrière begon, maar in de vroegste jaren óók Henny Huisman zijn eerste stapjes zette op het pad naar bekendheid.

In 1985 werd de club overgenomen en gooiden de nieuwe eigenaren het over een hele andere boeg. Er kwam steeds meer aandacht voor ‘dance’ totdat in 1987 definitief gekozen werd voor de nieuwe muziekstroming  ‘house’. Te beginnen met acidparty’s, gehost door fenomeen Eddy de Clercq en later met techno-feestjes waar grote namen als Derrick May en Kevin Saunderson acte de présence gaven.

Als de Waakzaamheid Anniversary Recreation Project vierden de resident DJ’s met Whammer slammer in 1994 het 9-jarig bestaan van de club ‘nieuwe stijl’. De titel van het nummer werd ontleend aan het destijds populairste drankje van de club: een mix van 7up en tequila.

De single werd die zomer een grote hit in ons land en dat succes kreeg ook nog eens een mooi, internationaal staartje door de winst van Brazilië op het WK Voetbal in de Verenigde Staten. Want met haar Braziliaanse ritmes sloeg het nummer opeens aan in de Europese club en scoorde het goed in de verschillende dance-lijsten. Later dat jaar zou de act zelfs worden afgevaardigd als vertegenwoordigers van Nederland op het internationale muziekfestival in Cannes.

Voor het tienjarig bestaan trachtte de discotheek de stunt te herhalen. Helaas voor hen redde de opvolger Kazoo het niet eens tot de Tipparade en ging Warp 9 de boeken in als een eendagsvlieg.

dinsdag 12 december 2017

ABBA Teens - Mamma Mia

Eigenlijk was het natuurlijk schandalig, maar van ABBA had ik in de jaren ’90 nog nooit gehoord. Maar hee… daar kon ík niets aan doen. Het stond niet in de platenkast van mijn vader en toen ik mij voor moderne muziek begon te interesseren lagen de gloriejaren van de Zweedse band al lang achter ons.

En zo gebeurde het dat ik voor het eerst in aanraking kwam met de band toen de ABBA Teens de single Mamma mia uitbrachten. Een cover van… ABBA. En toen pas ging er een belletje bij mij rinkelen. Het origineel had ik heus wel eens voorbij horen komen op de radio. Maar ik moet zeggen: het was ook hoog tijd dat die oude, stoffige plaat eens een fatsoenlijke make-over kreeg. Lekker fris. Fijne beat eronder. Goed gestylede koppies in de clip. Helemaal jaren ’90.  

De symboliek ging echter volledig aan mij voorbij. Het was namelijk niet geheel toevallig dat zij juist in 1998 deze plaat uitbrachten. Het was 25 jaar na het succes van ABBA op het Eurovisie Songfestival. Dat moest gevierd worden met een nieuw en hip album dat de successen van weleer naar een jonger publiek moest brengen.

De ABBA Teens slaagden met vlag en wimpel in die missie. In hun eigen land stonden ze maar liefst 8 weken op één en in onder andere Nederland werd hun debuutsingle een grote hit. Ook hun tweede ABBA-cover Super trouper gooide hoge ogen. 

De bandnaam was inmiddels al wel veranderd naar  A*Teens. Op vriendelijk verzoek van Benny en Björn, ‘om verwarring te voorkomen’. De naamsverandering gaf de danceact wel meer ruimte in hun muziekkeuze. Al was het in Nederland na hun derde ABBA-cover Gimme! Gimme! Gimme! wel gebeurd. Toen zij in 2001 de eerste single van een album met alleen maar eigen liedjes uitbrachten hadden ze in veel landen succes, maar niet meer in ons land.

Pas in 2006 zouden de A*Teens weer heel eventjes in herinnering worden gebracht toen een van de zangeressen, Marie Serneholt, een soloplaatje de Tipparade inzong. Het lukte haar echter niet om de Nederlandse Top 40 te bereiken. Het boek A*Teens is echter nog niet helemaal dicht. Want in 2008 zinspeelde een van de zangeressen op een reünie voor het Zweedse Nationale Songfestival. Maar dat weerzien moet nog steeds komen.

dinsdag 5 december 2017

Sinead O'Connor - Nothing compares 2 U

Dankzij haar kwam ik voor het eerst in aanraking met moderne muziek. Nothing compares 2 U van Sinead O’Connor viel zó goed in de smaak bij mijn vader dat hij er zelfs de televisie voor aanzette. En zo zagen wij begin jaren ’90 voor de allereerste keer in ons leven ‘videoclips’.

En zolang het nummer op één stond, wist je zeker dat hij voorbij kwam én dat dus de TV aanging. Daardoor konden we maar liefst 8 weken lang genieten van de selectie van clips die Veronica – toen nog op het publieke net – voor ons had gemaakt.

Toen het liedje de hoogste positie kwijt raakte, betekende dat wel het eind van ons TV-avontuur. Het zou vervolgens jaren duren voordat ik, door de komst van muziekzender TMF, weer een clip zag. Sinead O’Connor is me echter altijd bijgebleven. Ze had natuurlijk ook wel een karakteristieke kop met dat gemillimeterde haar en dan was er natuurlijk nog die wereldberoemde traan in de clip.

Maar ook de vele controverses rond haar persoon zorgden ervoor dat ik haar niet vergat. Met als hoogtepunt natuurlijk het op Amerikaanse live-televisie verscheuren van de foto van de paus. Iets waar we tegenwoordig waarschijnlijk niet eens van zouden opkijken, maar wat destijds voorpaginanieuws was.

Het indrukwekkende Nothing compares 2 U is echter altijd overeind gebleven. Al was er een tijd dat ík het verschrikkelijk vond. Een tijd, die niet geheel toevallig parallel liep met mijn gabbertijd. Maar we hervonden elkaar daarna in de trancemuziek.

In 2003 ging Sinead O’Connor namelijk de samenwerking aan met Conjure One. Deze Canadese dance-producer had daarvoor al naam gemaakt als helft van Delerium dat onder andere de klassieker Silence afleverde. Samen met de Ierse zangeres bracht hij Tears from the moon. Een prachtige plaat die geheel terecht de hoogste positie bereikte in de World Dance/Trance Top 20.