dinsdag 28 november 2017

Candyman - Knockin' boots

Mijn allereerste verzamel-CD ooit was Ravers Revolution. Toen ik hem voor het eerst opzette, vond ik het best spannend. Want er stonden een paar bekende nummers op, maar voor de rest zeiden de artiesten en de titels mij weinig. Bij het beluisteren werd ik echter steeds blijer met mijn aankoop.

Een van de nummers waar ik héél blij van werd, was DJ Isaac met Fuckin’ boots. Ik herkende het direct: het was een remix van een wel heel bekend nummer. Het refreintje was alleen flink gepitcht en er was een snoeiharde beat onder gezet.

Het plaatje dat de hardcore-DJ onder handen had genomen was een nummer één-hit uit 1991. De Amerikaanse rapper Candyman bekleedde in dat jaar in ons land twee weken de hoogste positie met Knockin’ boots. Met de single stootte hij niet alleen in Nederland door naar de top, maar kon hij ook in zijn thuisland de Verenigde Staten een top 10-hit bijschrijven.

Een succes dat mede mogelijk werd gemaakt door Tone Loc. De rapper waar hij tot 1989 in het achtergrondkoor zat, had zelf twee grote hits gehad met Wild thing en Funky cold medina. Hij ontdekte dat de zanger meer kwaliteiten had en verzorgde het beroemde intro. Het intro waardoor iedereen bij de allereerste tonen al weet om welk nummer het gaat.

Lang duurde zijn loopbaan niet. Hoewel Candyman met Knockin’ boots een absolute hiphopklassieker maakte, was hij ook snel weer van het podium verdwenen. De opvolger, Melt in your mouth haalde in Nederland niet eens meer de Tipparade en was dan ook het laatste wat we van hem hoorden.

Hij trachtte nog wel een paar keer zijn carrière nieuw leven in te blazen maar zag die pogingen steeds stranden. In 2000 probeerde hij het voor de laatste keer met het album Knockin’ Boots 2001… A Sex Odyssey met daarop onder andere een remake van zijn grote hit. Toen ook dat een flop bleek, koos hij eieren voor zijn geld en nam hij afscheid met het greatest hits-album Platinum Hits.

dinsdag 21 november 2017

Pearl Jam - Alive

Ik zal het eerlijk bekennen. Tot een jaartje of vijf geleden kende ik dit nummer eigenlijk helemaal niet. Sterker nog: de formatie Pearl Jam zei mij überhaupt niets. Vermoedelijk omdat zij iets met gitaren deden. Het deel van mijn brein dat zorgde voor de opslag van muziek sloot zich dan automatisch, waardoor de plaat vaak alleen maar even passeerde en nooit bleef hangen.

Hoewel… toen Body Lotion in de nadagen van de happy hardcore de single Always hardcore uitbracht, kwam de melodie me ergens wél bekend voor, maar waarvan? Ik kon het niet thuis brengen.

Pas toen ik me ging interesseren voor jaarlijstjes en ik ze tot mijn verbazing terughoorde in de hoogste regionen van de Top 500 van de jaren ’90, begon ik me af te vragen wie deze band nou was.

Het bleek een van de best verkopende rockbands ter wereld te zijn. Een band die dit jaar zelfs werd opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Begin jaren ‘90 gestart in het hokje ‘grunge’ maar later steeds meer geassocieerd met classic en alternative rock.

Dat ik het niet kende kan echter ook te maken hebben met de bescheiden chartsuccessen. Alive was hun meest in het oog springende hit, met als hoogste notering een 13de plaats en een verblijf van 6 weken in de Nederlandse Top 40. Niet bepaald een commerciële hoogvlieger dus.

Maar met in 2016 maar liefst drie platen bij de bovenste 50 van de Lijst der Lijsten, waarvan eentje zelfs in de top 10, kunnen we niet anders dan ze inmiddels tot de klassiekers te rekenen. En de band heeft inmiddels ook een plekje weten te veroveren in mijn Spotify-lijstje. Waarbij Alive voor mij de meest bijzondere is: het was het allereerste nummer van de allereerste editie van de Achterin de Platenkast Popquiz.

dinsdag 14 november 2017

CJ Lewis - Sweets for my sweet

Het was verwarrend. Ik zat nog in het prille begin van mijn ontdekkingsreis door de wereld van de moderne muziek en had inmiddels uitgevonden wat een DJ was. Over het algemeen was dat goed nieuws: veel van de artiesten die mijn favoriete muziek maakten gebruikten dit voorvoegsel. En sinds kort wist ik ook wat een LJ en een VJ deden. Maar een CJ?

Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt toen ik CJ Lewis in de Tipparade zag staan. Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten tot ik hem op vrijdagmiddag in de Top 40 kon beluisteren. En toen Sweets for my sweet werd aangekondigd had ik mijn vingers al op de knoppen van mijn cassettedeck. Bij de eerste tonen werd echter al duidelijk dat het weinig met house te maken had. Maar ik nam het tóch op, want het klonk als een lekker plaatje. De zomer stond op het punt van beginnen en de zonnige klanken kwamen dus precies op het juiste moment.

Het werd ook een grote hit: het haalde die zomer de top 3 in de Top 40. Maar Nederland was niet het enige land waar de Brit met Jamaicaanse roots een hit scoorde. Ook in de ons omringende landen kwam het hoog in de hitparades, waarbij zijn thuisland verantwoordelijk was voor de meeste verkopen.

Het ‘verreggae’en’ van oude soulmuziek werd zijn handelsmerk. Sweets for my sweet stamde uit het begin van de jaren ’60, toen The Drifters er een hit mee hadden in de Verenigde Staten. Destijds nog vergezeld door onder andere Dionne Warwick en haar tante Cissy Houston, de moeder van Whitney.

Met zijn tweede plaat Everything is alright (uptight) ging CJ Lewis aan de haal met een nummer van Stevie Wonder. Als derde single koos hij voor Best of my love. En die was dan weer origineel van The Emotions, uit 1977. Maar in Nederland waren we hem toen alweer vergeten. Want waar deze singles in Engeland het nog best goed deden, liepen zijn successen hier na zijn debuut al snel terug. De derde single haalde niet eens de Tipparade.

En wat er nu bedoeld werd met ‘CJ’…? Ik moet jullie het antwoord helaas schuldig blijven. Ook nu, anno 2017, leverde mijn speurwerk mij niet het antwoord op. Z’n initialen waren het in ieder geval niet, want hij heette Stephen James Lewis. Mocht iemand dus nog de oplossing voor dit mysterie hebben, graag!

dinsdag 7 november 2017

Double Vision - Knockin

Wat doe je als band als je een optreden van een half uur moet vullen terwijl je maar twee hits hebt gehad? Dat zal ongetwijfeld de vraag zijn geweest die Double Vision zichzelf óók stelde toen zij in 2011 afreisden naar Den Bosch om daar op te treden op We love the 90’s.

Een feestje waar wij toevallig óók waren. Ik had via de bekende veilingensite voor een handjevol euro’s vier tickets geregeld en nu reden we vol verwachting richting Brabanthallen. Want waar er tegenwoordig geen weekend voorbij gaat waarin je je níet kunt onderdompelen in 90’s jeugdsentiment, was een dergelijk feestje tóen nog best bijzonder. Helemaal op zo’n grote schaal, met dan óók nog live-artiesten uit die tijd.

Verwend door de indrukwekkende decors van festivals zoals Mysteryland en Dance Valley was de afwerking hier vrij… minimaal. Dat wil zeggen: de boxen sprongen het meest in het oog. En dat was niet omdat ze er nou zo spectaculair uitzagen. Nee, er was een podium met een DJ-booth en er hing een spandoek van het feestje zodat we in ieder geval konden zien dat we goed zaten. Maar dat was het.

We klaagden niet… zoveel hadden we immers niet betaald. En de optredens waren hartstikke leuk. Captain Hollywood, T-Spoon en Robin S stelden zeker niet teleur. Toen kwam Double Vision. De Spaanse dance-formatie stelde zich voor en trapte af met hun grootste hit: Knockin’.

Een fijn nummertje. Ze hadden er in 1994 al redelijk succes mee gehad in hun thuisland, maar toen zij een jaar later deze single ook hier uitbrachten, werd het pas écht een hit. Zes weken lang stonden ze op de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Maar elke week moesten ze weer hun meerdere erkennen in Gangsta’s paradise.

In Den Bosch volgde na hun debuutplaat logischerwijs de tweede single: Allright. Ook fijn, misschien zelfs wel fijner, maar een iets minder grote hit dan zijn voorganger. Een derde nummer volgde. Ik vermoed dat het hun derde single betrof, maar zelfs bij mij als zelfbenoemd 90’s dance-specialist, deed het weinig belletjes rinkelen.

Gelukkig werd het daarna weer een stuk herkenbaarder. Ze deden opnieuw Knockin’. En daarna opnieuw Allright. En ze sloten dit spektakel af met hun grootste hit… Knockin’. Nee, de creativiteit van deze Eurodance-formatie kende werkelijk géén grenzen.