dinsdag 31 oktober 2017

B.B.E. - Seven days & One week

“Wat? Gaat het nummer nu gewoon door?! Wat is dát nou weer? Grrr…!!!” En het gebeurde me niet één keer, maar ik tuinde er tot twee keer toe in. Het was ook spannend. Want als je een liedje opnam van de radio wilde je er natuurlijk zo min mogelijk ‘DJ’ op horen en dus sprintte je naar de radio zodra het nummer afgelopen leek te zijn. Alleen was dit nummer niet afgelopen.

Nee, Seven days & one week van B.B.E. ging na die korte stilte gewoon verder. Een slimme, nog niet eerder vertoonde producerstruc, vermoedelijk bedoeld om tóch weer even de aandacht op het plaatje te vestigen. Een truc die jaren later nog een keer zou worden hergebruikt door ene Douwe Bob op het Eurovisie Songfestival. Maar hij had iets minder succes: het leverde hem maar een elfde plaats op.

Maar het was ook een truc die wel eens tégen hen werkte. Want de Henk Westbroeken en Frits Spitsen van deze wereld maakten dankbaar gebruik van de stilte en kapten het plaatje vaak halverwege af. Ik hoorde het daarom lang niet altijd helemaal. Toch is het me uiteindelijk wél gelukt om hem volledig op cassette te krijgen.
Het Frans-Italiaanse dancetrio sprong met de release van de plaat in 1996 handig in op de tijdsgeest. Dreamhouse stond flink in de belangstelling en hun debuutsingle werd dan ook een flinke hit, met een derde plaats in de Nederlandse Top 40 als hoogste notering. Maar ook de rest van Europa kon hun iets stevigere variant van het genre wel waarderen. In vrijwel alle hitlijsten behaalde het de Top 3. En ook de opvolger Flash haalde ruim de charts.

Seven days & one week bleef echter het beste overeind. Sterker nog, het groeide uit tot een heuse tranceklassieker die nog steeds wel eens voorbij komt in livesets. Bijvoorbeeld bij Armin van Buuren die er anderhalve week geleden in de studio van 538 nog het Amsterdam Dance Event mee aftrapte.

De mannen achter B.B.E. hadden dan ook al wel de nodige bagage toen ze dit plaatje uitbrachten. Een van de leden stond aan de wieg van Age of love van Age of Love en een andere was de architect van Beachball van Nalin & Kane. Eveneens twee plaatjes die in het clubcircuit ook nu in 2017 nog op applaus kunnen rekenen als ze voorbij komen.

dinsdag 24 oktober 2017

Bloodhound Gang - The bad touch

Ze waren niet vies van een relletje op zijn tijd. Bloodhound Gang mocht zelfs vijf jaar Rusland niet in omdat een van de bandleden de vlag van dat land van voor naar achter door zijn broek had gehaald. Een goedmakertje, want voor een Oekraïens publiek had hij een paar dagen eerder, nota bene in de hoofdstad Kiev, over de vlag van de Oekraïne geürineerd. Toen ze hun tournee wilden vervolgen in Rusland, werden ze onthaald met eieren en tomaten en kregen ze het vriendelijke verzoek van de geheime dienst om het land te verlaten… en voorlopig niet meer terug te komen.

Fijne jongens dus op het podium. En hun teksten waren ook behoorlijk controversieel, al haastten ze zich steeds om te zeggen dat het alleen maar satire was. Maar in het tolerante Nederland van de jaren '90 viel het aanstootgevende, buitengewoon grove, maar stiekem toch ook bijzonder melige uiteraard wél in goede aarde. Zélfs bij de toenmalige radiobonzen, die hun debuutplaat Firewater burn tot Alarmschijf bombardeerden.

Die plaat zou uiteindelijk ook hun grootste hit worden, met een vierde plaats in de Nederlandse Top 40. De opvolger Why’s everybody always pickin’ on me strandde in de Tipparade en het verhaal van de Bloodhound Gang leek dan ook tot een snel einde te komen. Maar twee jaar later sloegen ze terug, met een nieuw album met de typerende titel Hooray for Boobies.

Met als eerste plaat The bad touch kon de Bloodhound Gang opnieuw succes bijschrijven. Het werd een flinke klapper met een nummer één-notering in maar liefst zeven Europese landen. Succes dat het met name te danken had aan de bijbehorende video. Wie herinnert zich níet de vijf mannen in apenpakken die Parijs onveilig maakten?

En het kreeg nog eens een extra boost door de controverse die rond de clip ontstond. Het doggystyle-standje in het begin, het ronduit ranzige einde, maar vooral de scène waarin twee bandleden een Frans homostel met een baguette knock-out slaan zorgden voor gefronste wenkbrauwen. Uiteindelijk knipten ze voor MTV de gewraakte beelden eruit.

De verkoopcijfers bleven echter sky high. Het album ging maar liefst 5 miljoen keer over de toonbank. Na dit succes verdween de band wederom naar de achtergrond. Maar opnieuw kwamen ze terug. Nog één keer. Al moesten we dáár vijf jaar op wachten. Ze scoorden in 2005 en 2006 namelijk nog twee hitjes, waarvan Uhn tiss uhn tiss uhn tiss de bekendste is. Maar toen was de wereld wél echt klaar met de meligheid van de Bloodhound Gang.

dinsdag 17 oktober 2017

Johan & De Groothandel - As Dick me hullep nodig hep

Vorige week viel dan definitief het doek. Het Nederlands mannenelftal won weliswaar de wedstrijd tegen Zweden maar de uitslag was niet voldoende om play-offs voor het WK af te dwingen. En daar zat ik dan met deze plaat… Speciaal bewaard voor het WK 2018. Het wás zo leuk: dezelfde coach, weer een wereldkampioenschap voetbal, en oké, Het Orakel leefde dan wel niet meer... maar toch…

Al was toen de voorganger van Dick Advocaat wel een íets grotere legende dan trainer Danny Blind, die hij dit jaar opvolgde. Onze olijke Hagenaar mocht destijds namelijk het stokje overnemen van niemand minder dan Rinus Michels. De coach bij wie hij de jaren ervoor als assistent-trainer had gediend. Een noodgreep, want eerder was Johan Cruijff benaderd, maar die had uiteindelijk bedankt voor de eer.

Dick Advocaat was dus tweede keuze. Een situatie die aanleiding gaf tot de single As dick me hullep nodig hep. Een liedje waarin de inmiddels overleden voetbalgrootheid de Kleine Generaal van allerhande adviezen voorzag.

En dat was nodig, want hij had het al aardig voor zijn kiezen gehad. Saillant genoeg was het huidig assistent Ruud Gullit die vlak voor de kampioenschappen met veel bombarie afscheid nam, onder meer omdat hij weinig vertrouwen had in de ‘zelfmoordtactiek’ van de bondscoach. Een tactiek die Oranje, anno 2017, misschien wél had geholpen in de wedstrijd tegen Zweden.

Maar op het WK in 1994 ging het ook niet al te best. Een stroeve overwinning op het nietige Saoedi-Arabië, verlies tegen België en wederom krappe winst op Marokko. Het was te danken aan het onverwachte verlies van België tegen de Saoedi’s dat Nederland alsnog als groepshoofd doorging. Ze zouden uiteindelijk in de kwartfinale sneuvelen.

Johan & De Groothandel haalde het ereschavot wél. Sterker nog: ze wisten zelfs het hoogste treetje te bereiken. De gelegenheidsformatie van Ferry de Groot, onder andere bekend van de Dik Voormekaar Show, en Chris Latul, voerde twee weken de Nederlandse Top 40 aan.

Voor de mannen van Oranje in ieder geval géén prijzen komend jaar. Maar ik ga niet nog vier jaar wachten met dit plaatje… Al is de kans natuurlijk groot dat Dick Advocaat dan wel weer bondscoach is.

dinsdag 10 oktober 2017

Eminem feat. Dr. Dre - Guilty conscience

Het was een enorme sensatie eind jaren ’90. Geruchten gingen dat er een nieuwe rapper uit de Verenigde Staten was opgestaan. En dát was niet zo verrassend… Maar deze was blank! Natuurlijk, ik kende mijn klassiekers, en was Vanilla Ice en Snow zeker niet vergeten, maar om nou te zeggen dat die héél serieus werden genomen door de rap-scene, nee.

Eminem werd dat echter al direct vanaf het begin. Niet heel gek, want hij was afkomstig uit de stal van raplegende Dr. Dre en dan wist je al dat dit geen koekenbakker was. En dat bleek ook wel. Het was verfrissend, vernieuwend. Geen boze, politiek geladen teksten, maar een rapper met een iets te groot ego die zich even voorstelde. Niet vies van een beetje provoceren maar zichzelf toch ook weer niet ál te serieus nemend.

Heerlijk! Maar het haalde níet mijn platenkast, ondanks dat ik mij na de aanschaf van Bailamos van Enrique Iglesias inmiddels alles kon permitteren. Dat gebeurde echter alsnog bij de tweede productie van de meester en zijn leerling. Een plaat waarmee Eminem bewees dat hij méér was dan die grappige, witte rapper.

Het ritme was lekker, het verhaal krachtig, de raps goed en de afwisseling tussen de donkere stem van Dr. Dre en het felle van Eminem maakte het ontzettend sterk. Maar in de Verenigde Staten deed het de nodige stof opwaaien. Want… was dit niet het aanzetten tot verkrachting van een minderjarige? Of nóg erger: tot moord, met die twee gunshots aan het einde? Maar de critici die dat riepen, gingen volledig voorbij aan de boodschap.

De heren deerde het ook niet. Het plaatje verkocht uitstekend in hun thuisland. Guilty conscience bereikte er de nummer één-positie in de plaatselijke R&B-charts. In Nederland bleef het succes, ondanks mijn aanschaf, iets achter. Het wist ook niet de prestaties van haar voorganger te evenaren. Een 21ste plaats in de Top 40 bleek het hoogst haalbare.

Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik eraan heb bijgedragen: de start van die immense carrière van Eminem, die na twee nummer één-hits en nog een hele reeks aan top 10-noteringen, inmiddels met vijf nummers in de Top 2000 staat.

dinsdag 3 oktober 2017

The Bucketheads - The bomb

Hoe kón hij? Na al die heerlijke houseplaatjes die we uitgewisseld hadden? Na al die uren die we op onze kamers hadden doorgebracht om elkaars, vers van de radio opgenomen, ontdekkingen af te luisteren? Al jaren vertrouwde ik hem blind in zijn muzieksmaak en nu kwam hij híer mee aan?!

Ik vond het verschrikkelijk. Het léék niet eens op house, het klonk meer als die oude troep die je nog wel eens op de radio hoorde. Van die muziek met van die afro pruiken, glitterpakken, hoge schoenen en wijde pijpen. Hallo! Het was 1995!

Ik kon maar niet begrijpen dat mijn beste vriend er drie minuten van zijn cassettebandje aan had verspild. Zat ík er dan naast? Had dit echt hitpotentie? Die vraag werd een aantal weken later beantwoord. The bomb van The Bucketheads kwam binnen in de Nederlandse Top 40 en steeg de week erna tot mijn verbazing met superstip naar plaats 23. Het nummer zou uiteindelijk de 12de plek behalen.

Het antwoord was dus ‘ja’. Best wel. En niet alleen in Nederland. In meerdere Europese landen werd het een hit. In Engeland bereikte het zelfs de top 5 en in zijn thuisland de Verenigde Staten stond het een paar weken bovenaan in de Billboard Dance Charts.

De man die achter The Bucketheads zat was dan ook allesbehalve een prutser. Kenny ‘Dope’ Gonzalez was de helft van het illustere house-duo Masters at Work. Met zijn collega Little Louie Vega had hij onder die naam al grote successen geboekt in de Verenigde Staten en maakten ze remixen van tracks van onder andere Michael Jackson, Janet Jackson en Madonna.

Het was in 1995 zijn antwoord op de commerciële eurodance van die tijd. Hij miste de ‘soul’ en besloot een album op te nemen, waarin hij oude klassiekers mixte met moderne dance. The bomb was de eerste single van dat album.

De prominent aanwezige sample, afkomstig van Chicago’s Street player, zou bijna 15 jaar later opnieuw in de charts te horen zijn toen Pitbull het gebruikte in zijn single I know u want me (calle ocho). Alleen had hij er íets meer succes mee. In 2009 stond hij maar liefst vijf weken bovenaan in de Top 40 en werd daarmee dé zomerhit van dat jaar.