dinsdag 29 augustus 2017

Michael Jackson feat. Slash - Give in to me

Een tijdje geleden schreef ik er al over. Mijn eerste kennismaking met Michael Jackson was Heal the world. Een prachtig nummer, maar het matchte niet met mijn destijds vers aangemeten imago en dus belandde het niet op een van mijn cassettebandjes.

Voor de opvolger was er echter méér plek in mijn geweten. Give in to me had weliswaar geen beat, maar was een stuk ruiger met het gitaargeweld van Slash. Na veel wikken en wegen kwam die plaat uiteindelijk wél op mijn bandje terecht. Het moest het echter stellen met een plek achter een half uur Rave Radio. Als enige.

Maar omdat ik Rave Radio achteraf toch eigenlijk helemaal niet zo leuk bleek te vinden en ik het cassettebandje dus eigenlijk nooit meer opzette, raakte Give in to me een beetje in de vergetelheid. Pas vele jaren later hoorde ik het nummer weer eens een keer. En ik vond het geweldig om te horen! Wat een powerplaat!

Een schande dat ik het tot dan toe eigenlijk geen enkele keer meer voorbij had horen komen op de radio! Want hoewel The King of Pop toch nog regelmatig airplay kreeg, het was nooit deze heavy metal-ballad. En dus vond ik dat het nummer weer een keer een podium moest krijgen.

En in een van de allereerste dagen van Raad het Plaatje kwam hij dan ook voorbij. Een foto van de beide heren met de vraag welke hit zij hadden in 1993. Ik ging er vanuit dat er maar weinigen waren die zich deze vergeten plaat nog zouden herinneren. Maar ik had het scherm nog niet weggeklikt of het goede antwoord was al gegeven. Ik was dus kennelijk niet de enige bij wie de samenwerking van Michael Jackson en de gitarist van Guns n' Roses was blijven hangen.

vrijdag 25 augustus 2017

The stage is yours - Frenchcore

Voor The Stage is yours tappen we deze vrijdag uit een heel ander vaatje. Arjan Nieuwenhuis zet het genre Frenchcore in de spotlights. Frenchcore is een subgenre van de hardcore house en onderscheidt zich door het hogere tempo (190-250 bpm) en de vaak monotone, pulserende beat die maar door blijft gaan.

Zoals de naam al doet vermoeden ontstond de stroming in Frankrijk. De uit dat land afkomstige DJ Radium wordt gezien als de grondlegger van het genre. Het ontstond eind jaren ’90 uit de early hardcore waarna het zich steeds meer begon te ontwikkelen als een zelfstandig genre.

 Inmiddels heeft de stijl ook Nederland bereikt met als ambassadeur Dr. Peacock, artiestennaam van Steve Dekker. Hij richtte een eigen platenlabel op dat zich enkel en alleen op de frenchcore richt en geeft met Vive la Frenchcore! sinds 2013 ook eigen frenchcore-feesten.

Dekker kwam in aanraking met de frenchcore in de platenzaak waar hij het vinyl voor zijn eigen – toen nog bescheidener – feestjes kocht. Hij werd gegrepen door de muziek en heeft zich sindsdien ten doel gesteld de frenchcore naar een nog groter publiek te brengen.

En dat lukt hem aardig: het genre komt inmiddels veelvuldig voorbij op gerenommeerde festivals als Defqon.1, Nightmare Outdoor en Masters of Hardcore, waar het in de editie van dit jaar zelfs een eigen podium had. En ook aanstaand weekend is het genre te beluisteren op Ground Zero, waar het een prominente plek heeft op het Ruhr G Beat Events-stage.

dinsdag 22 augustus 2017

Manau - La tribu de Dana

Hij kon ze stuk voor stuk meerappen. Alle bekende hiphophits van die tijd. En ik? Ik kon in 1998 amper de refreinen meezingen. Maar ondertussen moest ik wel met lede ogen aanzien hoe hij regelmatig met een meisje naar buiten ging en ik… eigenlijk nooit.

Maar toen ik voor het eerst La tribu de Dana van Manau hoorde voelde ik dat dit een kans was. Het was míjn beurt om te shinen! Ik had Frans gehad op school. Hij niet. Het klonk ook als een bijzonder romantisch nummer: een prachtig eerbetoon (‘tribute’) aan een meisje met de naam Dana. En dat in het Frans. De taal van de liefde.

Niet gehinderd door enige inhoudelijke kennis begon ik de raps van dit Franse nummer uit mijn hoofd te leren. Uren studeerde ik. Het cassettebandje draaide ik grijs. En elke keer maar die teksten proberen mee te doen. Aan het einde van het jaar was het dan eindelijk zover: ik was er klaar voor. De DJ van onze plaatselijke discotheek draaide weer eens een keer La tribu de Dana. En daar ging ik… Eindelijk zou ík een keer de show stelen op de dansvloer.

Mijn Nederfranse raps bleken echter niet de ‘babe magnet’ die ik gehoopt had dat ze zouden zijn. Het bleef net zo stil om mij heen als altijd. En toen het nummer was afgelopen, keerde ik onverrichter zake weer terug naar de enige die mij wel begreep: mijn biertje. Concluderend dat er kennelijk méér voor nodig was dan het enkel mee kunnen rappen van een liedje.

Misschien had ik er ook wel té lang over gedaan. Het liedje was aan het einde van de zomer al geïmporteerd door de vele Frankrijkgangers en was een maand later begonnen aan een opmars in de Nederlandse Top 40. Inmiddels was hij echter alweer op zijn retour, na een flink aantal weken in de hoogste regionen te hebben gebivakkeerd. Dus echt hip was het niet meer.

Of misschien zat het hem erin dat de tekst achteraf helemáál niet zo romantisch bleek te zijn: het liedje was geen serenade aan een Franse schone, maar ging over een mythische stammenoorlog van de ‘tribe’ der Dana. Niet echt een verhaal waarmee je je aanstaande ex om je vinger windt.

Manau gunde mij in ieder geval geen herkansing. De singles daarna werden namelijk alleen maar in Frankrijk uitgebracht en gingen dus aan ons koude kikkerlandje voorbij. En het eerstvolgende Franse rapnummer dat de Nederlandse Top 40 bereikte stamt uit 2013. En ja, toen was ik al voorzien. 

vrijdag 18 augustus 2017

The stage is yours - Drive Like Maria

Mijn eerste kennismaking met de Belgisch / Nederlandse band Drive Like Maria is het nummer So. Deze hoorde ik voor het eerst toen Eric Corton nog 3 voor 12 presenteerde op een maandagavond, terwijl ik terugreed van mijn opleiding in Nieuwegein.

De weken erna hoorde ik ook steeds het nummer voorbij komen. De ontzettende bak met energie die er in het nummer zit had ik écht nodig na een avond in de schoolbanken op mijn 30ste. Uiteraard ben ik daarna de albums gaan luisteren en ik was verkocht. Ik heb ze werkelijk grijs gedraaid en de band heb ik een aantal keren live mogen zien. 

Jaren laten stopten ze er plotseling mee. Iets dat ik erg jammer vond. Maar ze hebben de draad weer opgepakt en dit jaar een nieuw album uitgebracht. Een luistertip voor iedereen die van lekkere gitaren houdt.

Ook de ballad Bury my heart in the desert is erg fijn. Al moet je deze hard luisteren om alles te horen. Kortom. Luister meer en (her)ontdek deze fantastische band.
(c) Remko Bonnink

dinsdag 15 augustus 2017

DJ Paul Elstak - Life is like a dance

Wanna play? Het vriendelijk ogende beertje lachte mij toe vanaf het zwarte bomberjack. Nee… hoe hip en happening ik ook wilde zijn, dat was toch echt véél te ver boven mijn budget. Een longsleeve dan? Tja… vrijwel elke gabber die ik zag liep al met zo’n shirt rond, dus áls ik dan hip en happening wilde zijn, was dit niet het shirt om mij te onderscheiden. De kleding uit de Forze-lijn van DJ Paul Elstak was nou eenmaal populair.

Dat veranderde echter rap toen hij begin 1995 Life is like a dance uitbracht. Zijn eerste happy hardcore-plaat. Een absolute doodzonde in het gabberwereldje zo bleek. Onder andere Neophyte liet er geen misverstand over bestaan wat zij hiervan vonden: Happy is voor homo’s. Een titel die later verplicht gecensureerd werd tot ‘Happy is voor hobo’s’. Een aanpassing die overigens in het plaatje zelf niet echt terug te horen is.

En terwijl Life is like a dance zich een weg omhoog worstelde in de Nederlandse Top 40 vergat de scene spontaan welk pionierswerk DJ Paul voor de hardcore had verricht en kotste hem opeens uit. Ik niet. Het voelde als een handreiking.

Ik had op dat moment weliswaar nog niet zoveel met die muziek maar ik vond het wereldje wél interessant. Ik was geen kakker, geen hiphopper, skaters vond ik losers en ja… ik wilde toch wel érgens bij horen. En dankzij de happy hardcore kon ik me tóch gabber voelen, zonder dat ik mijn hoofd kaal hoefde te scheren en een dubbelzijdige Aussie moest kopen. Een klasgenoot, gabber van het eerste uur, lachte me echter vierkant uit. Ik was geen gabber, maar een ‘zwabber’…

Dat klonk niet heel stoer en óók niet alsof ik er écht bij hoorde. Desondanks begon ik de muziek wel steeds leuker te vinden en langzaam verschenen er toch ook Thunderdome-, Earthquake- en Hellraiser-CD’s in míjn platenkast. En nee… een Wanna play?-shirt heb ik nooit aan gehad want uiteindelijk werd het deze longsleeve:

De missie van DJ Paul Elstak, hardcore naar het grote publiek brengen, was dus in ieder geval geslaagd. En niet alleen bij mij. Want na zijn debuutplaat volgden er veel meer platen die stuk voor stuk grote hits werden. De gabberscene groeide explosief, hardcore-feesten schoten als paddenstoelen uit de grond en het genre leefde als nooit tevoren. Totdat het eind 1996, begin 1997 de nek om werd gedraaid door acts als Hakkûhbar en Gabberwijffie. Een treurig einde van een mooie tijd.

vrijdag 11 augustus 2017

The stage is yours: Intwine

Wat  ooit als een Happy? story begon voor de van Aruba afkomstige Roger Peterson met zijn band Intwine, eindigde in 2010 Not so happy met het opheffen van de band. Roger werd in 2002 bekend in Nederland met zijn abrupte breken met de eerste uitvoering van RTL's talentenprogramma Idols. Roger weigerde het wurgcontract te tekenen dat hij voorgeschoteld kreeg. 

Zijn deelname gaf zijn jaar eerder opgerichte band Intwine echter wel degelijk een boost. Met nummers als Happy?, Cruel man en Get outta my head bestookte de band de Nederlandse Top 40. Zijn carrière zat in de lift....

Na de eerste 2 albums (Intwine en Perfect), die het commercieel goed deden veranderde de band van samenstelling en stijl. De uitgebrachte albums vielen niet in de smaak bij het grote publiek. De hardere stijl deed het commercieel natuurlijk minder dan de mainstream rock van voorheen. De band verdween uit het oog van het grote publiek met als dieptepunt het afscheid in 2010.

Roger  gaf ooit het volgende aan over Idols: "Het programma is voor ons een kruiwagen geweest, maar tegelijk een blok aan ons been. Idols heeft veel geïnvesteerd in onze bekendheid. Daar zijn we het programma erg dankbaar voor. Maar mensen associëren ons toch met een programma waar niets goeds is uitgekomen. Wees eerlijk: die show is geflopt." Of het aan Idols lag dat er niet iets goeds uit is gekomen betwijfel ik zelf. De keuzes van muziek maken en goede nummers schrijven ligt immers aan een band zelf.

Inmiddels is Roger terug naar Aruba, waar hij nog voor klein publiek optreedt. Ik blijf het zonde vinden. Peterson was immers voorzien van een bijzondere stem, enigszins vergelijkbaar met die van Dinand Woesthoff. Roger kon prachtig laag zingen met een fluwelen stem, maar tegelijkertijd ook flink uithalen met een ietwat rauwe rockstem. Had nog prima gepast bij een hedendaags alternatief rockbandje wat mij betreft.

Om toch nog een kleine ode te brengen aan Roger Peterson, bij deze een optreden met één van mijn persoonlijk favoriete artiesten en tevens favoriete nummer. In 2006 trad Roger op met Intwine en K's Choice's Sarah Bettens in De Vrienden van Amstel Live met het nummer Not an addict. Luister en geniet:

(c) Mark Melgert

dinsdag 8 augustus 2017

Chocolate / Mystic / Lorca - Ritmo de la noche

Het moet een bijzondere gewaarwording zijn geweest als je tegen het einde van de zomer van 1990 de Nederlandse Top 40 aanzette. Tot drie keer toe kwam hetzelfde nummer voorbij, alleen dan in drie verschillende versies. Want in die periode stonden zowel Chocolate, Mystic als Lorca in de hitparade met Ritmo de la noche. In de strijd om de zomerhit van 1990 mengde zich zelfs nog een vierde band: The Sacados, maar zij zouden enkel in Zuid Amerika hoge ogen gooien.

Het begon allemaal met de versie van Chocolate. Zij gebruikten het bekende pianomelodietje van Peter Allen’s I go to Rio om daar hun aanstaande zomerhit omheen te bouwen. In Nederland zou deze versie ook verreweg het hoogste eindigen met een 8ste plaats in de Nederlandse Top 40. Een mooie prestatie van de Duitse producer die later nog veel méér hits zou scoren, maar dan als U96.

Mystic was in 1990 de tweede act die het liedje uitbracht. De band, ook afkomstig uit Duitsland bracht een iets pittiger versie uit. In ons land bleek de 24ste plaats het maximaal haalbare, maar in vakantieland Spanje bestormde juist deze versie de hitlijsten met uiteindelijk zelfs plek 2 in de Spaanse charts.

Als laatste kwamen de Fransen van Lorca, die het plaatje een licht eurodance-sausje gaven. Die versie deed het dan weer goed in België, waar zij zelfs drie weken de nummer één-positie zouden bekleden. In Nederland werden van deze versie echter de minste platen verkocht. Zij moesten het stellen met als piekpositie een 29ste plaats.

O ja… en dan was er nog Coldplay. In 2011 brachten zij hun single Every teardrop is a waterfall uit. Direct na de release waren de beschuldigingen van plagiaat niet van de lucht. Want dat begin… dat had wel érg veel weg van… Zanger Chris Martin haastte zich om te zeggen dat zijn inspiratie voor hun nieuwe single inderdaad van Ritmo de la noche kwam. Het was voorbij gekomen in een film die hij had gezien. Maar de credits waren uiteraard voor Peter Allen, de man die het bekende pianomelodietje componeerde.

dinsdag 1 augustus 2017

Anders Nilsen - Salsa tequila

Ik was tot op het bot beledigd. Ik had tijdens mijn reis door Midden Amerika een aardig woordje Spaans geleerd en was daar best wel trots op. En elke keer als er een Spaanstalig nummer op de radio voorbij kwam, deed ik dan ook mijn uiterste best om het te vertalen. Zo ook toen ik in 2014 Salsa Tequila van Anders Nilsen voor het eerst hoorde.

Maar al snel sloeg mijn nieuwsgierigheid om in verontwaardiging. Dit ging toch helemaal nérgens meer over?! Er werden gewoon wat willekeurige Spaanse woorden geroepen, ze hadden er een beatje onder gezet en een catchy accordeonnetje en saxofoontje toegevoegd… en dát moest dan een zomerhit worden? Kom op zeg! Daar trapt toch niemand in?!

Twee weken later stond Salsa Tequila bovenaan in de Nederlandse Top 40. En het meest pijnlijke was: De Noorse komiek had het nog voorspeld ook. Sterker nog: hij benadrukte het zelfs nog even fijntjes in de clip. Maar mijn landgenoten liepen als makke lammetjes naar de platenwinkel. En stemden het dat jaar zelfs naar de top van mijn zomerse hoogtepuntje: de jaarlijkse Top 500 van de Zomer: in één keer binnen op één.

Een geslaagd experiment dus. Anders Nilsen wilde namelijk laten zien dat als een liedje ook maar een beetje exotisch klonk, je er een lekker beatje onder zette en het aftopte met een catchy accordeonnetje en saxofoontje, je zomaar een zomerhit te pakken kon hebben.

In Nederland dan… want de rest van Europa, op het thuisland van Anders Nilsen na, liet het novelty hitje links liggen. De komiek zal zich echter rot gelachen hebben. En misschien ook wel om de grote hoeveelheid geslaagde en minder geslaagde parodieën die volgden: zo werden er een 'Scandinavische', een Nederlandse, een Duitse en zelfs een Poolse versie van het nummer opgenomen.