dinsdag 25 juli 2017

Marco Borsato & Guus Meeuwis - Schouder aan schouder

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Opeens stond Marco Borsato daar in september 2009 voor de camera’s. The Entertainment Group, in 1994 door hem opgericht en verantwoordelijk voor onder andere de Symphonica in Rosso-concerten en de concerten van Guus Meeuwis in het Philips-stadion, was failliet.

Hij was in tranen: nagenoeg alles wat hij in de jaren daarvoor had opgebouwd was hij in één keer kwijt en hij voelde zich verantwoordelijk. Want hij was niet het enige slachtoffer. Veel méér bekende en minder bekende Nederlanders stonden onder contract bij The Entertainment Group en konden fluiten naar hun centen. Zijn goede vriend Guus Meeuwis schoot er zelfs voor enkele miljoenen bij in. En dat deed pijn.

Gebrek aan deugdelijke cijfers, onbezonnen investeringen, roekeloze overnames en verstrekte, maar ongedekte leningen. Wanbeleid door de directie en enkele leidinggevende aandeelhouders zo concludeerde de curator. Het kleine ‘cashflow’-probleempje waarover Borsato drie weken eerder was geïnformeerd, bleek uiteindelijk íets groter dan voorgespiegeld.

Toen de stofwolken grotendeels waren opgetrokken, staken de schrijvers van ‘s lands twee grootste zangers de koppen bij elkaar en schreven Schouder aan schouder. Een duet waarmee zij beiden die donkere periode in hun artiestenbestaan afsloten. Tegelijkertijd ging er een lang gekoesterde droom in vervulling. Een jaar eerder hadden de beide artiesten namelijk al samen op het podium van Groots met een Zachte G gestaan en dat smaakte naar meer.

En Nederland voelde duidelijk nog steeds mee met de beide zangers. De plaat schoot binnen no-time door naar de Top 3 van de Top 40 en zou uiteindelijk de tweede plaats behalen. Het zette de carrière van de beide zangers weer terug op de rails en we kunnen rustig stellen dat zij inmiddels hun schaapjes weer op het droge hebben.

vrijdag 21 juli 2017

Chester Bennington - Niek deelt zijn herinneringen

Op 20 juli kregen wij het bericht dat Chester Bennington was overleden. De zanger van de bekende rockband Linkin Park.

Ik leerde Linkin Park kennen met een ander nummer dan de meeste mensen. Ik keek stiekem op mijn kamer naar muziekzender "The Box" op TV. Op woensdagavond was er dan altijd alleen maar rock. Zoals altijd had ik het geluid zacht genoeg om mijn ouders te kunnen horen aankomen, maar hard genoeg om de muziek te horen en te verstaan. Toen kwam er een nummer van een band genaamd Linkin Park. Het heette Crawling en ik was verkocht.

Wat een stemexplosie! En daarna loepzuiver (misschien wel bij gemixt), rustig zingen. Ze hadden er een fan bij. De lyrics van het nummer vond ik goed. Ik dacht dat het over tienerproblemen ging in het algemeen, al weet ik nu beter.

Daarna kwam hun grootste hit In the end en braken ze door in Nederland. Er volgden nog meer hits zoals Breaking the habit en Numb. Die laatste zou hun grootste succes worden, in samenwerking met Jay-Z. Ik kocht alle CD's van ze, totdat ze zó erg van stijl veranderden dat ik het te commercieel vond worden. Ik kreeg zelfs van mensen te horen dat het laatste concert in Nederland ietwat tegenviel.

Na de dood van Chester ben ik de oude songteksten eens goed gaan lezen nu ik wist wat er met hem gebeurd was. Eén daarvan was Crawling, maar ook de teksten van de platen hieronder:



Nu wetende dat hij misbruikt is in zijn jeugd en al jaren kampte met een drugs- en alcoholprobleem slaan de teksten dus gewoon op hem. Hij laat 6 kinderen en een vrouw achter. Chester Bennington werd 41 jaar oud.

Hij pleegde zelfmoord op de 53ste verjaardag van zijn vriend Chris Cornell. Misschien niet heel toevallig, want Chris Cornell pleegde 2 maanden geleden ook zelfmoord. 

But in the end it even doesn't matter

R.I.P Chester Bennington.

dinsdag 18 juli 2017

Energy 52 - Cafe del mar

Wat wás het fantastisch… Mysteryland 1997 op Bussloo, dichtbij Apeldoorn. Ons állereerste dancefeest! Gewoon, de héle nacht. We konden ons er alleen niet zo heel veel meer van herinneren. Ja, een paar flarden. Een beginnersfout: hetzelfde tempo aanhouden als bij het uitgaan en dat stug volhouden totdat de zon weer op komt.

Desondanks, of misschien juist dáárom, waren we erg benieuwd naar de CD. Een driedubbelaar maar liefst! Die zou een aantal weken later worden uitgebracht en die móesten we natuurlijk hebben. Dus op de releasedatum togen we op het fietsje 6 kilometer verderop, want in ons eigen dorp waren er weliswaar twee platenzaken, maar die liepen hopeloos achter, zeker wat betreft dance.

Druk pratend en vol adrenaline liepen we de CD-winkel binnen. We hadden er even op moeten wachten maar nu zouden we hem eindelijk in handen krijgen. De Mysteryland-CD! We zagen ons al zitten voor ons stereosetje. Lekker nagenieten!

Maar na een paar minuten vruchteloos zoeken tussen de CD’s vertelde de eigenaar dat de release was uitgesteld. Wanneer hij nu zou uitkomen wist hij niet. Hij adviseerde ons een week later terug te komen.

Weken gingen er vervolgens voorbij. Elke week weer op dat fietsje, 6 kilometer heen, 6 kilometer terug en steeds weer dat teleurstellende bericht. En ondertussen was er een dilemma bij gekomen. Ging ik voor de club- of de hardcore-editie?! Ik wilde natúúrlijk de hardcore-editie, maar één nummer wilde ik per se óók op CD hebben: Cafe del mar van Energy 52.

Wát een fantastische plaat was dat. Lekker zomers, die heerlijke opbouw en dan die fenomenale climax. De CD-single kopen zat er echter niet in, want dan moest ik de Mysteryland-CD laten schieten. Maar ja… de kans dat ik het nummer op de hardcore-editie zou aantreffen was natuurlijk nihil. En op de club-editie kón hij haast niet ontbreken.

Een aantal weken later was de verzamelaar er dan eindelijk. En ik had mijn beslissing genomen: het werd tóch de hardcore-editie. We liepen de winkel binnen, maakten eigenlijk alweer aanstalten om rechtsomkeert te maken, maar dit keer had de eigenaar góed nieuws. Hij was binnen! Blij als een kind stonden we daar even later. De CD glom ons tegemoet. Geweldig! Maar het werd nóg mooier... want welke track zag ik daar op CD 3 staan? Juist!

dinsdag 11 juli 2017

Del Tha Funkeé Homosapien - Mistadobalina

Geboren aan de West Coast, als neef van gangsta rapper Ice Cube, leek de toekomst al min of meer in beton gegoten voor Teren Delvon Jones. En hij startte zijn carrière dan ook als co-auteur voor Da Lench Mob, de hiphopgroep waar Ice Cube deel van uitmaakte. Maar al snel gingen ze ook aan de slag voor zíjn solocarrière.

Op 18-jarige leeftijd bracht hij als Del Tha Funkeé Homosapien zijn eerste album uit. En dat was alles behalve ‘gangsta’. Hij was gefascineerd door de bubblegum-pop uit de jaren ’60, met The Monkees als grootste inspiratiebron. En dat kwam duidelijk naar voren in de eerste single van de Amerikaanse rapper. Hij maakte daarin gebruik van een 1.06 minuut durend vocaal experiment dat de TV-band ooit uitbracht als B-kantje van hun single Headquarters: Zilch.

De single Mistadobalina scoorde ook in Nederland en haalde hier in 1992 de top 10. Een van de vele one hit wonders zou je zeggen, want een vervolg kreeg dit succes niet. Maar de reputatie van een artiest gaat veelal verder dan alleen zijn verkoopcijfers.

Ook bij Del Tha Funkeé Homosapien. Want naast dat hij zelf nog 10 albums uitbracht die in zijn thuisland wél behoorlijk scoorden, werkte hij ook veel samen. En zo kwam hij in 2001 terecht bij de producers van de virtuele triphopgroep Gorillaz.

Hun album Gorillaz was weliswaar net klaar, maar ze vroegen hem of hij een paar ‘verses’ opnieuw wilde inspreken. En zo werd hij ‘Del the Ghost Rapper’ op de successingles Clint Eastwood en Rock the house. De blauwgekleurde geest die zich in het lichaam van drummer Russell verstopt om Magere Hein te ontlopen.

Het gevolg: negen jaar na zijn debuutsingle stond Del tha Funkeé Homosapien als featured artist opnieuw wereldwijd in de charts. En sinds 2015 bezet hij met hen zelfs een stekkie in de bovenste helft van de Top 2000.

dinsdag 4 juli 2017

Kelly Clarkson - Breakaway

Ik was radeloos. Mijn eerste échte vriendinnetje had het uitgemaakt en ik moest opnieuw als single december in. Een verschrikkelijke gedachte. Waar ik had gehoopt op éindelijk een romantische Kerst, kon ik dit jaar niet veel anders dan wéér aan te sluiten bij mijn familie. Óók gezellig, maar toch anders dan in al die blije Kerstclips.

Gelukkig waren mijn vrienden er ook en doken we, zoals dat hoort na een verbroken relatie, lekker de kroeg in. En de volgende dag werd ik wakker met een kater én een briljant idee: ik ging iets doen dat níemand, maar dan ook níemand van mij zou verwachten. Mijn eeuwige ideaalbeeld van huisje, boompje, beestje gooide ik overboord en ik besloot om een lange reis te gaan maken naar vér weg.

De bestemming werd Midden Amerika. En om ervoor te zorgen dat ik niet bleef plakken op de plek waar mijn vliegtuig landde – leer mij mezelf kennen – zette ik de aankomst in Guatemala City en het vertrek 4 maanden later vanuit San José, Costa Rica. 1.200 kilometer verderop. 

Een vriend waarvan wij allemaal vonden dat hij nodig eens op zichzelf moest gaan wonen, was bereid om tijdelijk mijn flatje te betrekken en 9 maanden later zat ik in het vliegtuig.

Het bleek uiteindelijk de beste beslissing van mijn leven. Wat een fantastische tijd was dat en wat heb ik veel mooie dingen gezien. Wat heb ik veel meegemaakt en wat een vrienden heb ik gemaakt. Inmiddels is het alweer bijna elf jaar geleden maar de herinnering is gebleven. Met mijn fotoalbum, maar ook mijn destijds uiterst hippe waarbenjij.nu-site staat nog steeds online.

Een van de liedjes die ik op mijn telefoon had meegenomen was Breakaway van Kelly Clarkson. Een nummer dat al in 2004 werd uitgebracht maar pas twee jaar later in ons land de hitparades zou bestijgen. Toepasselijker kon haast niet en het was dan ook niet zo gek dat dit mijn lijflied werd in die periode.

Het is een heerlijke powerballad van de vrouw die in 2002 historie schreef door de allereerste editie van American Idol te winnen. Ze was door vrienden aangemeld maar ze zal hen eeuwig dankbaar zijn. Het bezorgde haar een platencontract, een muzikale carrière en uiteindelijk een flinke koffer vol hits. En inmiddels heeft ook zíj een blije Kerstclip. Underneath the tree zorgt elk jaar weer voor een mooie stroom royalties zodat zij ook het jaar erop weer door komt.