dinsdag 30 mei 2017

Enrique Iglesias - Bailamos

Tegenwoordig kan je er prima mee thuiskomen. Er gaat namelijk geen zomer voorbij of hij schrijft wel weer een grote hit op zijn naam. Ook nu staat Enrique Iglesias weer in de Nederlandse Top 40, met Súbeme la radio. Maar toen hij in 1999 voor het eerst onze hitlijsten bereikte was er van dergelijke acceptatie nog geen sprake.

Ik schuifelde destijds dan ook met het schaamrood op mijn kaken de platenzaak binnen. En waar ik normaal direct naar het betreffende plaatje vroeg, ging ik nu zelf in de bakken zoeken. Toen ik hem gevonden had, reikte ik hem met gebogen hoofd aan de caissière, haar blikken zorgvuldig ontwijkend. “Er is ook een maxi-single hè? Wil je die niet hebben?” Zonder haar aan te kijken schudde ik hevig mijn hoofd.

Ik hoorde hoe ze de CD uit de lade haalde en hem in het hoesje deed. Ik betaalde gepast, griste het plaatje uit haar handen en schoot weg, de platenzaak uit. Direct onder de snelbinders en als een dolle naar huis. Heel hard hopend dat ik mijn vrienden niet zou tegenkomen. Want stel je voor…

Helaas… in een klein dorp blijft niets geheim. Want het kwam binnen no-time uit en zelfs nu, in 2017, word ik er nog wel eens fijntjes aan herinnerd dat ik ‘toen die ene single van Enrique had gekocht’.

Maar ja, ik vond Bailamos ook gewoon een fijn nummer. Sterker nog… Ik vond hem zó leuk dat ik hem per se in mijn platencollectie wilde hebben. De zomer stráálde er vanaf. En nog steeds klinkt hij lekker. Het nummer dan.

De single gooide hoge ogen wereldwijd. Het stond zelfs twee weken op één in de Verenigde Staten. In ons land moest het plaatje uiteindelijk genoegen nemen met een vierde plaats. Het kreeg in 2007 echter nog wel een eervolle vermelding in de Lijst der Lijsten, waar het in dat jaar plaats 1318 bezette. En daarmee vind ík dat Enrique Iglesias de eeuwigheidswaarde van deze zomerhit heeft bewezen.

dinsdag 23 mei 2017

Michael Jackson - Heal the world

Toen ik mij eind 1992 voor moderne muziek begon te interesseren, hoorde ik ook voor het allereerst een liedje van Michael Jackson. Het was Heal the world. Een prachtig, emotioneel nummer dat mij mede dankzij de indrukwekkende clip raakte tot in het diepst van mijn ziel.

Maar goed, als beginnende puber had ik net besloten om die door mijn ouders zo verfoeide house leuk te gaan vinden, dus dergelijke wereldverbeterende zoetsappigheid matchte niet met mijn vers aangemeten imago. En kom op, oorlogen en aanslagen, dat was iets voor verre, woestijnachtige oorden.

Hoe anders is dat anno 2017. Oorlogen vinden niet alleen meer plaats in Irak of Afghanistan, maar worden ook uitgevochten op plekken waar ík had kunnen zijn. Op een terras voor een café in Parijs, op een vliegveld in Brussel of op een kerstmarkt in Berlijn.

Of na een concert... Ik sluit niet uit dat ik over tien jaar óók samen met mijn dochter op een show van een toekomstige Ariane Grande sta, met duizenden andere van haar leeftijdsgenootjes. Stel dat daar ook zo'n lafhartige loser tussen loopt die een bom laat ontploffen te midden van al die tieners. Ik kan het maar niet bevatten. Tieners! Kinderen dus nog! Welke zieke geest bedenkt het om kinderen tot zijn doelwit te maken?!

Het is de realiteit van het nu. Aanslagen zijn allang geen ver-van-mijn-bed-show meer. Maar goed… ik ga er geen concert of festival minder om bezoeken. Het enige dat ik kan doen is áls ik erheen ga, mijn dochter nog even een extra knuffel geven. Slaap lekker schat en papa ziet je morgen!

dinsdag 16 mei 2017

Dreamhouse

De reden van het ontstaan van het genre dreamhouse is nogal luguber. Het vond zijn oorsprong in de jaren ’90 toen er met name in Italië door de opkomst van de raves, in de weekenden veel meer verkeersdoden waren te betreuren dan doordeweeks.

Dat kwam omdat bezoekers van deze raves zich midden in de nacht, vol adrenaline, drugs en drank, de vernieling in reden. Een fenomeen dat in die jaren in Italië zelfs bekend stond als ‘Strage del sabato sera’ ofte wel ‘Saturday night slaughter’.

De opkomst van de dreamhouse werd dan ook met gejuich ontvangen door de overheid en de nabestaanden van de slachtoffers. Zij zagen het als een geweldig antwoord op de ruige rave die de festivalgangers steevast naar een enorme climax stuwde. En zo werden de houseparty’s steeds vaker afgesloten met deze rustige, bijna kalmerende vorm van dance.

Grondlegger van en grootste naam in het genre was de Italiaan Robert Miles. Hij begon zijn loopbaan in Zwitserland, waar hij opviel omdat hij veel ambient en drum-‘n-bass draaide. Toen hij zijn eigen muziek begon te produceren waren er dan ook veel van deze invloeden terug te vinden in zijn composities. Zijn eerste wapenfeit was de single Children.

Een enorme hit met nummer één-noteringen in liefst twaalf landen, 5 miljoen verkochte platen en zelfs, als eerste en enige Italiaanse artiest ooit, een Brit Award. Robert Miles bracht na deze monsterhit nog twee singles uit. Fable was de opvolger van zijn successingle. Het plaatje kon alleen niet overtuigen. Maar toen hij met zijn derde single de vocalen van de Britse zangeres Maria Nayler toevoegde aan zijn dromerige muziek, scoorde hij opnieuw een grote hit. One and one deed het erg goed in de Europese charts.

De Duitse formatie Zhi-Vago had daarvóór echter al geëxperimenteerd met vocalen in hun dreamhouse-platen. Het gevolg was een bescheiden hitje met Celebrate the love. En ook B.B.E. droeg eind 1996 haar steentje bij aan de ontwikkeling van de dreamhouse. Zij voorzagen de dromerige tunes van een stevigere beat en scoorden vervolgens flink met Seven days & one week en Flash. Maar ook enkele platen van Faithless werden destijds onder het genre geschaard. Het beste voorbeeld is wel het inmiddels klassieke Insomnia.


Het genre dreamhouse bleek echter geen lang commercieel bestaan beschoren. Het verdween in de loop van 1997 uit de hitlijsten, maar haar invloed zou nog tot ver over de millenniumwisseling heen reiken. Beroemde DJ’s als Armin van Buuren lieten zich inspireren door de stroming en het vormde het fundament voor de deephouse, de progressive trance en de psytrance zoals wij die nu kennen.

zondag 14 mei 2017

ESF 2017 - Barbara blikt terug

Het is een jaarlijks terugkomende traditie. Het kijken, en dan vooral ook het becommentariëren van de Eurovisie Songfestivaldeelnemers. Gister was er voor mij alleen 1 ‘handicap’. Ik was er niet live bij. Maar niet getreurd, gelukkig hebben we de opnames nog 😊

Trends
Wat waren nu de trends bij het Songfestival? Nou de jaarlijks terugkomende klassiekers kent iedereen wel; de windmachine en het vuurwerk. Dit jaar waren er ook nieuwere trends te zien. Zoals bijvoorbeeld ‘de vlecht’ en ook erg populair, ‘de spleet’ (tussen de tanden wel te verstaan). En er was glitter, en transparante stoffen in de kledij.

En dan nu... de nummers
Maar goed, wij willen natuurlijk weten hoe de 26 landen het individueel hebben gedaan. Hieronder mijn (Barbara) ‘eurovisie’ en recaps van de optredens van gisteren. Uiteraard met een grote knipoog, want van bittere ernst kunnen we bij zo’n festival immers niet spreken 😏

1. Israël: zij trappen af. Een frisse act maar helaas niet al te veel zuivere uithalen. Dat heeft er wellicht voor gezorgd (samen met de 23ste plek van de 26) dat ze ervoor hebben gekozen om niet meer te gaan deelnemen aan het Eurovisie Songfestival.

2. Polen: Er was sprake van twijfel in de halve finale van afgelopen donderdag. Was ze nu inderdaad op punten doorgegaan of had het wellicht iets te maken met haar weinig verhullende jurk. Iedereen hield zijn adem vast omdat er wellicht wel eens iets uit zou kunnen floepen. Op zich best goed gezongen maar weet niet hoeveel er daarop gelet hebben 😊

3. Wit-Rusland: Volgens de Nederlandse commentatoren Elly en Rikkert 2.0. Optreden in eigen taal en voor de rest blij en fruitig erbij dansen. Compleet makend op een boot met windmachine. Fantastisch.

4. Oostenrijk: hèhè, eindelijk een ‘normaal’ optreden. Een leuk en hip nummer. Oostenrijk is de laatste jaren goed bezig om zich te promoten op het Eurovisie. Maar bij de uithalen van deze zanger is er nog wel wat werk aan de winkel.

5. Armenië: tsja, veel hay o hai en wat vogue-achtige dansmoves in beeld bij de zangeres. Ik vond het persoonlijk niet veel speciaals hebben.

6) NEDERLAND! Het mag geen verrassing zijn dat (zonder vooroordeel) de zusjes van OG3NE toch wel echt een van de beste vocals hebben van het hele festival. Optreden was uitmuntend en speciaal gezongen voor hun overgekomen zieke moeder. Dit leidde tot een emotionele ontlading voor de zusjes die onverdiend de 11de plek behaalden.

7. Moldavië: Een up-tempo nummer door een zingende ‘ober’ die later een soort van bruidegom blijkt te zijn. Het meest opvallende was toch wel dat hij schijnbaar last had van een zwabberend beentje (net zoals zijn achtergrond spelers). Achtergrondmeisjes zingend in een boeket en een korte rok veranderend in een bruidsjurk. Het kán want dit is het Songfestival!

8. Hongarije: Zingend in het Hongaars op zijn Zigeuners. Het klinkt in mijn oren erg klagerig. Viool erbij en een soort van buikdanseres. Hate it or love it.

9. Italië: Volgens de bookmakers de hele week ‘de winnaar’. Een goedgeklede snelle zanger, die schijnbaar zingt over de ‘oermens/aap’. En dan komt het; een breakdancende gorilla met strikje om 😧. Het nummer zelf klinkt wel lekker maar de zanger zelf maakte het een beetje schreeuwerig/ schor.

10. Denemarken: Zeker voor de mannen een hoogtepuntje van de avond 😉 Een mooi en goed gezongen nummer zonder verder poespas. Oke oke, een beetje windmachine erbij dan.

11. Portugal: De winnaar van het festival: Zonder opsmuk, zuiver, rustig en mooi gezongen in zijn eigen taal. De zanger met serieuze hartproblemen heeft zijn optreden zeker ‘genaild’.

12. Azerbeidzjan: Een beetje metal-achtige, enge dame die tegen een muur aan staat te zingen/ dansen. En dan staat daar ok een trap met daarop een man met paardenkop? Eh.. ja.. apart zullen we maar zeggen.

13. Kroatië: De zanger: Pavarotti meets Elsa van Frozen (vocaal). Hij zingt de ene keer mega hoog (à la Bee Gees) en dan weer mega laag? Er is een stukje in het nummer wat inderdaad weg heeft van Let it go. Door het wisselen in hoog/laag en zijn Pavarotti postuur, is het een aparte ‘verschijning’.

14. Australië: Het land wat een grote liefde heeft voor het ES. Ze sturen een 17-jarige jongen die even laat zien dat er ook hip / strak gezongen kan worden. Ook een van de beste vocals tot nu toe. Mooi nummer goed gezongen. Met beetje vuurwerk ‘on the side’.

15. Griekenland: Rustig begonnen. Daarna komt er een beat onder en klinkt het vervolgens 100x This is love.. Er zijn verder 2 mannen spelend in een waterbak. Ik zie de connectie met het nummer niet zo snel, maar verder klinkt het wel prima. Oh ja, mooie jurk ook.

16. Spanje: de hekkensluiter met maar liefst 5 punten. Het Beach Boys-achtige jongen begin in het Spaans en daarna in het Engels. Compleet met Hawaii-bloesje doet hij een dappere poging om het monotone nummer wat flair in te blazen. Maar de uithalen blijken de meest valse van de hele avond te zijn. Helaas.

17. Noorwegen: Deze gasten pakken uit met een Deadmau5 achtige look-a-like in de background. Electropop tussenstukje zorgt voor een lekker klinkend nummer. De zanger zingt prima en het optreden heeft bijzondere special effects.

18. Engeland: Zangeres komt op in het goud. Mooie opening, zuiver gezongen. Mooi en rustig nummer met veel emotie. Klinkt misschien een beetje musical maar dat vergeven we haar. Wellicht voor het Songfestival iets te gewoontjes.

19. Cyprus: Waar lijkt dat intro toch op? Ah ja, het is het begin van Human van Rag’n Bone Man. Mooie dansmoves, goed over nagedacht. Verder ook best goed gezongen maar ik krijg het nummer van Rag’n Bone Man niet meer uit mijn hoofd..

20. Roemenië: Titel van het nummer: Yodel it. I am confused? Een Roemeense man en vrouw die jodelen in het Roemeens met een melodie à la The Script? Schijnbaar doen we als Nederland toch iets niet goed?! Want als dit de 7de plek behaald! Zang verder is niet hoogstaand. NEXT!!!

21. Duitsland: Die heeft een finaleplaats ‘gekocht’. En dat is maar goed ook want erg origineel is het niet. Alweer een gejatte intro! Dit keer is het David Guetta met Bulletproof die ik hoor. De zangeres probeert er in haar Duitse Engels nog iets van te maken maar het mag niet baten. Er zijn te veel valse stukken tussen. Haar mouwen laten er spontaan van los (althans zo lijkt het).

22. Oekraïne: Het gastland. Hiervan zou je wel wat meer verwachten maar helaas. Het meedoen is hier schijnbaar belangrijker dan winnen. Ze hebben er een paar rocker boys neergezet maar het nummer heeft weinig vocale toevoeging. Wel lekkere gitaren tussendoor 😉 Maar that’s it.

23. België: Wie had dat verwacht. Van een angstig gestrest meisje (17) in de halve finale, naar een iets meer (in de make-up gezet) rustiger meisje in de finale. Het nummer zelf vond ik wat monotoon. Maar de rest van de televoters schijnbaar niet, want ze haalt mooi ff een 4de plek!

24. Zweden: Daar is er weer zo’n een. Een gladde Zweed die zwoel in de camera kijkt (Gerard Joling is er niets bij). Samen met wat vlotte dansers voert hij een gelikte dans-act, compleet met loopband op. Lekker up-tempo nummer. Goed voor een klassiek Songfestival-hitje zou je denken. Nou dat klopt. Plek nummer 5 was voor deze Ticket to the tropics-wannabe 😦

25. Bulgarije: De jonge artiesten vliegen je ook om de oren. Deze eveneens 17-jarige jongen was mijn persoonlijke favoriet voor de titel. Vocaal super goed en volwassen gezongen. Mooi en leuk nummer om naar te luisteren. Hij eindigde als 2de met dit optreden.

26. Frankrijk: De laatste van de rit. Het is zeker een mooie dame uit Vive la France. Ze zingt het lied uit volle borst want ik hoor in haar tekst (waarschijnlijk Mama Appelsapje) toch echt Tu Memmen! Ik kan zelf geen Frans maar focussen op de rest van dit nummer ging mij niet meer lukken 😕

dinsdag 9 mei 2017

Pet Shop Boys - Can you forgive her?

Ik geef het eerlijk toe. Ik heb het nummer niet héél vaak gedraaid nadat ik het had opgenomen. Sterker nog: ik spoelde het meer dan eens door op mijn cassettebandje. Want daarna kwam namelijk Pin-Ochhio met Pinocchio. En die vond ik zó geweldig dat ik zelden wachtte tot die vanzelf voorbij kwam.

Ook toen ik begin jaren ’00 druk bezig was om al mijn favoriete nineties-nummers te verzamelen en te branden op CD’s, twijfelde ik of ik dit nummer mee zou nemen. Misschien was het ook wel het imago dat de twee heren zich destijds hadden aangemeten. Met hun extravagante kostuums en de disco-achtige muziek.

Uiteindelijk heb ik het wél gedaan. En achteraf ben ik blij dat het plaatje onderdeel is geworden van mijn omvangrijke collectie 90’s dance. Want dan komt hij nog eens voorbij. En áls ik hem dan weer eens hoor, begrijp ik mijzelf met terugwerkende kracht. Het is een fijn plaatje. Lekker bombastisch… en het ritme is geweldig.

En ook hun volgende single vond ik leuk. Maar waar Can you forgive her nog een bescheiden hitje was, bestormde de opvolger Go west wereldwijd de hitlijsten met zelfs een aantal nummer één-noteringen.

De cover van de plaat van The Village People was oorspronkelijk bedoeld voor een benefiet-event om geld in te zamelen tegen aids maar omdat Neil Tennant, de zanger van Pet Shop Boys, tijdens hun optreden steeds de tekst vergat, besloten ze het uit te brengen als single. Met succes.

Daarna was het echter wel gedaan met de populariteit van hun muziek. Hun twee volgende platen wisten niet of met moeite de Nederlandse Top 40 te bereiken. Pas in 2007 zouden ze nog één keer terugkomen. She’s madonna schreef en produceerde Robbie Williams in samenwerking met de Pet Shop Boys. Het zou de laatste grote hit van het Engelse duo zijn.

dinsdag 2 mei 2017

Marusha - Over the rainbow

Het is een liedje met een lange, lange geschiedenis. Al in 1939 werd het voor het eerst gezongen. Judy Garland was de oorspronkelijke vertolker. In haar jonge jaren was zij op het witte doek te zien als Dorothy in The Wizard of Oz. En daarin bracht ze dit nummer voor het eerst ten gehore.

Daarna volgde cover op cover. Frank Sinatra, Eva Cassidy en natuurlijk dat Hawaiiaanse zwaargewicht met die ingewikkelde naam, Israel Kamakawiwo’ole, waagden zich eraan. Maar ook minder voor de hand liggende artiesten als Guns n’ Roses en The Cats brachten versies uit.

En in 1994 kwam het plaatje ook míjn wereld binnen. Uit Duitsland, waar ‘happy rave’ op het punt stond om Nederland te veroveren. Met Marusha voorop. Zij bracht in dat jaar haar bewerking van de klassieker uit op single.

Haar loopbaan startte echter al een paar jaar eerder. Ze presenteerde vanaf 1990 ‘Dancehall’ op een Duits radiostation. Een van de eerste radioprogramma’s met dance als hoofdthema. Zodoende werd ze een belangrijke schakel in de ontwikkeling van de Duitse tak van deze ‘nieuwe’ muziekstroming.

Een jaar later begon zij met het zelf produceren van muziek. Haar eerste bijdrage aan de rave was echter niet van eigen hand. In 1992 verzorgde zij de vocalen voor The Mayday Anthem van een van de founding fathers van de Duitse dance-scene, WestBam. Vooruit, het zou niet de meest ingewikkelde klus uit haar loopbaan zijn, maar je móet natuurlijk ergens beginnen.

Want in 1994 brak zij dus door met de single Over the rainbow. En behalve in de Duitstalige landen sloeg het nummer ook aan in andere landen, waaronder Nederland. Het reikte tot de zesde plaats in onze Top 40 en plaveide daarmee de weg voor meer plaatjes uit het genre.

Artiesten als Mark’Oh, U96, dat zichzelf opnieuw had uitgevonden na hun eerste acid house-successen begin jaren ’90 en, niet te vergeten, Scooter scoorden een flink aantal hits in ons land. Totdat het genre werd verdrongen door dat andere vrolijke genre: happy hardcore.