zaterdag 29 april 2017

De platenkast van mijn vader - De geboorte van een koning

Een muzikale herinnering aan vijftig jaar Willem Alexander.

Donderdag 26 april 1967. Ik was 17 en zat in het examenjaar van de U.L.O. De dag erop stond me een zwaar tentamen te wachten, waar ik als een berg tegenop zag. Niet in het minst, omdat ik liever ging voetballen.

Tja, wat te doen! Onze koningin, in blijde verwachting, liep op het eind. Geboorte betekende een vrije dag en, belangrijker nog, geen tentamen.

Natuurlijk nam ik de weg van de minste weerstand. Om na een lekker potje voetbal en een lange nacht - oranje - peentjes zweten om acht uur 's-ochtends verblijd te worden met de, op dat moment, mooiste melodie die ik me maar kon bedenken; het Wilhelmus. 

Dáár zal ik jullie niet mee vermoeien! Wel een zeer toepasselijk nummer dat die week in de Veronica top-40 stond.  En dat tentamen? Appeltje Eitje!

dinsdag 25 april 2017

Scooter - Friends

En daar staat hij dan… Het is naar om te zien. Je beste vriend, volledig ontdaan. Brede schouders die schokken, de tranen die langs zijn ruw bebaarde gezicht naar beneden glijden. Onwerkelijk. De man die met zijn potige voorkomen in je uitgaansjaren nog wel eens voorkwam dat je een klap kreeg, ook al was die soms best terecht. Nu opeens een klein hoopje mens.

Het is ook niet niks. Voorgoed afscheid moeten nemen van je moeder. Of überhaupt van een van je ouders. Je ouders, die je groot hebben gebracht en je gemaakt hebben tot degene die je nu bent. Die er altijd voor je zijn, ook al ga je niet altijd de weg die zij misschien voor ogen hebben.

Ik kan me er geen voorstelling van maken. Mijn moeder verkeert in goede gezondheid. Verslijt nog steeds de nodige kilometers op haar wandelschoenen. En mijn vader kom ik nog regelmatig tegen op het zaalvoetbalveld. Ik zou niet weten hoe het is. Machteloos moeten zien hoe een van hen langzaam wegglijdt naar dat grote zwarte gat.

Maar dit beeld… het maakte een enorme indruk op mij. Natuurlijk, ik heb al eerder begrafenissen en crematies meegemaakt. Maar zó dichtbij kwam het niet eerder.

En dan is het mooi om te zien dat alle vrienden, hoe verschillend hun levens zich misschien ook ontwikkeld hebben in de afgelopen jaren, en hoe weinig we elkaar misschien ook zien tegenwoordig, allemaal bij elkaar komen om hem en zijn familie te ondersteunen.

dinsdag 18 april 2017

LL Cool J - Loungin'

Hij kwam de afgelopen maanden veelvuldig voorbij op de radio: Kris Kross Amsterdam met Are you sure? Een heerlijk plaatje voor in de auto naar huis. Echter was er één vraag die maar aan me blééf knagen. Die sample… waar kende ik toch die sample van?

Eén ding wist ik wel: het was afkomstig uit de jaren ’90 en ja… als zelfbenoemd expert op dit decennium ging ik dan natuurlijk niet lopen Googelen om deze vraag beantwoord te krijgen. Nee… ik vond dat ik hier zelf achter moest komen.

Maar het werd met de dag frustrerender. Het heerlijke nummertje voor onderweg werd een oorwurm die ik éigenlijk niet meer wilde horen. Maar op de achtergrond hadden mijn raderen gelukkig al flink wat werk verricht want opééns schoot het mij te binnen: LL Cool J!

James Todd Smith brak in 1987 door met een geheel nieuwe sound: de rapballad. Het prachtige I need love werd een wereldwijde hit en van het bijbehorende album Bigger and deffer (BAD) werden miljoenen exemplaren verkocht. Een groot succes.

Maar toen ‘Ladies Love Cool James’ na twee jaar noeste arbeid een nieuw album uitbracht, was de rapwereld volledig veranderd. Inmiddels maakten hiphopacts als N.W.A. en Public Enemy de dienst uit met hun gangsta rap en de community liet het album volledig links liggen.

De Amerikaanse paste daarop zijn stijl aan maar zijn voormalige fans kreeg hij er niet mee terug. Totdat er halverwege de jaren ’90 langzaam toch weer ruimte kwam voor ‘zijn’ muziek. Hij werd in het zadel geholpen door R&B-act Boyz II Men met wie hij samen Hey lover uitbracht. En met het weinig aan de verbeelding overlatende Doin' it scoorde hij vervolgens een monsterhit die overal hoog in de hitparades stond.

LL Cool J stond weer op de kaart! Want ook zijn volgende single Loungin’ werd goed ontvangen. Inderdaad… het nummer van die sample. Een zwoel, bijna klef zomeravondliedje dat in de remix met de dames van Total verreweg het zwoelst klonk.

En die sample? Uiteindelijk toch ook niet van de rapper zelf. Nee, die was afkomstig uit 1985: Who do you love van Bernard Wright. Een liedje dat alleen een bescheiden hit werd in de Verenigde Staten maar dankzij de versie van het Amsterdamse DJ-trio inmiddels dus een derde leven heeft gekregen.

dinsdag 11 april 2017

Anastacia - Sick and tired

Verschrikkelijk vond ik haar. Al vanaf haar eerste single I’m outta love. En waar velen haar juist roemden om haar gigantische strot, vond ik het vooral héél erg schreeuwerig. Waarom moest het allemaal toch zo hard?

Anastacia stond dan ook niet bepaald in mijn lijstje met favorieten. Maar in de zomer van 2004 kwam daar verandering in. Ik had een vakantiebaantje bij een krattenwasserij. En terwijl ik de vuile vleeskratten klaarzette voor de wasstraat, schalde Radio 538 door de speakers. Een grote hit op dat moment was Sick & tired. Van Anastacia. Die werd te pas en te onpas gedraaid. En misschien dat het kwam door de voor haar muziek uitstekend geschikte akoestiek – een enorme, nagenoeg lege loods – maar het nummer klonk gewoon lekker.

Eén ding weet ik zeker. Het kwam niet door de fijne herinneringen die ik daar opbouwde. Jawel, het was absoluut leuk werk, maar het was niet altijd een voorrecht. Zeker niet als ik aan de slag mocht met vuile vleeskratten die meerdere dagen achtereen bij 30 graden in de volle zon hadden gestaan. You do the math…

Vermoedelijk klonk de plaat zo goed vanwege de mannelijke zanger die meedeed op de plaat. Daardoor kreeg het nummer een heerlijk exotische, zomerse ‘touch’. En wat ook fijn was: je hoorde niet alléén maar Anastacia.

En waar ik altijd dacht dat de Amerikaanse zangeres voor het nummer ergens een lokale Afrikaanse beroemdheid had gestrikt, blijkt niets minder waar. Het is een sample uit het liedje Let the music play van Shamur. Een Italiaanse danceformatie die alleen in Griekenland en Finland de hitparades wist te bereiken. En met Afrika bleek het ook al weinig te maken te hebben. De tekst is in Punjab, een taal die met name in India en Pakistan wordt gesproken, en het betekent ‘Ik heb mijn hart gegeven aan iemand die het niks kan schelen’. Handig voor als u binnenkort een keer die kant op gaat.

dinsdag 4 april 2017

Da Hool - Meet her at the Love Parade

De Love Parade… het was toch wel een beetje mijn ultieme droom om dáár een keer bij te zijn. Het leek me zo geweldig: die gigantische praalwagens met daarop mijn helden, die fantastische muziek, de beats die door de speakers knalden, de mensenmassa, het feest… Maar ja… Ik was 14, hooguit 15. Het was in Duitsland en dan ook nog eens in het verre Berlijn. Niet bepaald een bestemming waarvoor ik mijn ouders even kon charteren.

Ik moest het dus doen met de beelden. Maar díe waren al magisch. Wat ooit was begonnen met een politiek geëngageerde DJ die voor zijn verjaardag vanuit zijn Volkswagen-busje voor 150 man techno draaide op de Kurfürstendamm, was inmiddels uitgegroeid tot een gigantisch buitenevenement dat bijna een miljoen bezoekers trok.

Maar enkele jaren later ebde de interesse weg. Want waarom zou je naar Berlijn gaan en al die, inmiddels toch wat gedateerde, Duitse rave gaan luisteren als je net zo goed op een festival in je eigen land met tienduizenden kale koppen uit je dak kunt gaan op hippe hardcore?

Pas in 1999 werd de wens weer een beetje aangewakkerd. Ik was inmiddels ouder en milder geworden en de eerste trance-CD’s verschenen in mijn platenkast. En op een van die CD’s stond Da Hool met de single Meet her at the Love Parade.

De Duitse DJ had zo’n beetje dezelfde verandering doorgemaakt als ik. Ooit begonnen in de rave, langzaam doorgegroeid naar de hardcore om uiteindelijk uit te komen bij de trance. Met Meet her at the Love Parade bracht hij een ode aan het legendarische festival dat bij onze oosterburen nog steeds elk jaar werd georganiseerd. Hij scoorde er een dikke top 10-hit mee in meerdere Europese landen. Ook in Nederland, waar hij tot de 9de plaats reikte.

Toch kwam het er niet van om het evenement een keer te bezoeken. Zelfs niet toen de Parade in 2007 noodgedwongen uit Berlijn vertrok en vanaf dat moment in het Ruhrgebied werd georganiseerd. Terwijl dat zo’n beetje om de hoek was!

Toen werd het 24 juli 2010. Ik kwam rond zes uur thuis en knipte traditiegetrouw de TV aan voor het journaal. Ik schrok: ik zag beelden van bebloede mensen die ontredderd rondliepen, hulpverleners die druk bezig waren en ambulances die op de achtergrond heen en weer reden. Voor de camera’s van de NOS deden geschrokken Nederlanders hun verhaal…

In één oogopslag wist ik het: de Love Parade! Het was helemaal mis in Duisburg! Niet veel later kreeg ik de bevestiging. De teller stond op dat moment al op 15 slachtoffers. Doodgedrukt in de enige tunnel die toegang gaf tot het festivalterrein. Eén tunnel! Een kapitale inschattingsfout van de organisatie die ook nog eens maar ruimte had gemaakt voor 250.000 mensen terwijl het jaar ervoor volgens de organisatie toch echt zo’n 1,5 miljoen bezoekers op het evenement waren afgekomen!

De organisatie kon daarna uiteraard nog maar één beslissing nemen. Dit was de laatste Love Parade. Terecht, al was het alleen maar uit respect voor de nabestaanden. Maar dat betekende helaas ook het einde van mijn ultieme droom.