dinsdag 28 februari 2017

D12- Purple pills

Ook als zelfbenoemd muziekexpert ga je wel eens de mist in. Bijvoorbeeld als je een antwoord fout rekent omdat het niet Purple pills maar Purple hills moet zijn. En dat is pijnlijk… zeker als iedereen om je heen blijkbaar wél weet dat dat hetzelfde nummer is. Tja, in zo’n geval kun je uiteindelijk niet veel anders doen dan je verlies te nemen, even flink te slikken en weer door te gaan.

Of je neemt een pilletje… een paarse bijvoorbeeld. Want iets beters dan Purple Pills is er niet als je de heren van D12 moet geloven. Maar de formatie wist ook wel dat hun lofzang op – zoals Wikipedia het eufemistisch noemt – ‘recreational drug use’, iets te veel van het goede zou zijn voor de vele radio- en TV-stations in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. En wil je een wereldwijde hit scoren, kun je die best goed gebruiken. De eerste track op de single werd dan ook Purple Hills, de gecensureerde versie van de originele track.

Vooral vervelend voor rapper Bizarre, want die kon ongeveer zijn hele couplet opnieuw doen. In het origineel ging hij namelijk helemaal los: drank, drugs en heel veel seks. Maar na alle aanpassingen kon het hele liedje zo op een Knuffelrock-CD.

D12 (Dirty Dozen) was een hiphopcollectief dat begin jaren ’90 al het levenslicht zag. Het bestond steeds uit zes rappers, en om het dozijn vol te maken, hun zes alter ego’s. Drijvende kracht achter de groep was rapper Proof, die zelf vooral op de achtergrond acteerde. De samenstelling wisselde gedurende de jaren.

In hun meest succesvolle setting bestond de formatie uit rappers Proof, Bizarre, Kon Artist, Kuniva, Swifty en natuurlijk Eminem. Hij was de eerste van het stel die commercieel doorbrak en een ware sterrenstatus zou bereiken. Maar… hij vergat zijn homies niet. Want toen hij na al zijn hits het aanbod kreeg om zelf een label te beginnen, was D12 de eerste act die hij contracteerde.

De rappers hadden vervolgens diverse hits, waarvan Purple Pills niet eens de grootste was. Al deed de plaat het in 2001 met een tiende plaats in de Nederlandse Top 40 zeker niet verkeerd. Drie jaar later zouden ze echter nog succesvoller zijn met het album D12 World. Met de single My band schopten ze het zelfs tot de tweede plaats.

dinsdag 21 februari 2017

Sensation - Rank 1 - Such is life

Het was bijzonder indrukwekkend. Vanaf de tribune keken we uit over stadion de ArenA. Nagenoeg iedereen had zich aan het kledingvoorschrift gehouden, wat het lichtspel werkelijk magnifiek maakte. En dan was het nog niet eens donker!

Het zou dan ook een magische nacht worden daar in Amsterdam. Omdat vrijwel iedereen in het wit was kon de lightjockey zich helemaal uitleven met zijn blacklights en zijn lasers. En dat deed hij naar hartenlust. Dat vergezeld van onze favoriete muziek maakte de eerste Sensation White tot een festival om nooit meer te vergeten.

De line-up was dan ook niet misselijk. Erick E, Roog, DJ Jean, Rank 1 en tranceheld Marco V gaven acte de présence met als afsluiter Michel de Hey. En steeds werden we opgezweept door De Stem. “Sen……Sation!” Telkens wéér een kippenvelmoment.

En wat destijds begon als een eerbetoon aan de in 2000 bij een auto-ongeluk omgekomen broer van ID&T-baas Duncan Stutterheim, groeide uit tot hét kenmerk van het festival: de witte kleding. Een unicum in de dancewereld.


Het concept sloeg aan en Sensation werd uitgebreid: er kwam een Sensation Black voor de hardere stijlen. En Sensation ging in 2005 zelfs internationaal. Eerst naar België en Duitsland, maar inmiddels zijn er zo’n 60 Sensations gehouden, verdeeld over 34 landen in 5 continenten. Een imposant CV.

Maar… dit jaar houdt het op. Althans, in ons eigen landje. Zaterdag 8 juli 2017 is de ArenA voor de laatste keer het decor van de Nederlandse editie van het festival. Organisator ID&T vindt het tijd voor iets nieuws. Zonde, maar dit monumentale feest verdient het óók niet om als een nachtkaars uit te gaan.

En… ik heb de herinneringen nog. Want op het moment dat ik het prachtige Such is life van Rank 1 hoor, ben ik direct terug in 2001, ruik ik opnieuw de geur, zie ik de lichten weer en hoor ik de muziek… Het is een belevenis die voor eeuwig in mijn herinnering gegraveerd staat. Geniet er nog even van. Kippenvel gegarandeerd!

vrijdag 17 februari 2017

De platenkast van mijn vader - Led Zeppelin - No quarter

Al decennia lang loop ik rommelmarkten, braderieën en kringlopen af, op zoek naar de ultieme plaat of cd. Meestal zijn anderen mij voor geweest. Wat rest is de moeite niet waard. Maar soms heb je de mazzel dat vlak voor je neus een 'verse' doos lp's wordt neergekwakt.

De aasgier in jou ontwaakt en voor je het weet zit je tot onder je oksels in het vinyl. Zo dook ik eens de dubbel lp The song remains the same van Led Zeppelin op. De kenners onder ons zullen wellicht al likkebaardend achterover leunen, maar ik moet bekennen dat de meeste nummers op de hoes mij niets zeiden. 

Thuisgekomen bleek mijn aanwinst een regelrechte kraker, maar dan in de meest letterlijke zin van het woord. Echter, tussen het gekraak door meende ik toch een muzikaal pareltje te beluisteren. Nog maar eens opzetten en... alleluja, mijn dag kon niet meer kapot! Dus oogjes dicht, snaveltjes toe en...geniet!
 

dinsdag 14 februari 2017

The Script - The man who can't be moved

 Het is wat mij betreft het ultieme liefdesliedje. The man who can’t be moved van The Script. De tekst is prachtig. De jongen met het gebroken hart die maar blijft wachten op die ene plek in de hoop dat zijn lief ooit naar hem terugkeert.

Maar dat had ik niet direct door. Eigenlijk vond ik alle nummers van The Script gewoon fijn om te horen. Hun sound lag mij. Prettige opbouw, lekkere melodielijnen, zo op het eerste gehoor niet te ingewikkeld. Het luisterde lekker weg. En terwijl ik keihard meezong in de auto, ontging mij de betekenis volledig.

Het was de Nederlandse singer-songwriter Nielson die mij de ogen, of eigenlijk de oren opende. Hij vertaalde het nummer en maakte er in 2014 De man die niet kan gaan van. En pas toen ik dat liedje hoorde werd ik mij bewust van de tekst. Wauw! Zó wanhopig… maar tegelijkertijd ook zó romantisch! Je vastklampen aan dat ene sprankje hoop dat zij óóit eens tot inkeer zal komen en dat zij dan precíes naar de plaats terugkeert waar je haar voor het eerst zag.

The man who can’t be moved werd met terugwerkende kracht mijn favoriete plaat uit de zeroes. Het omschreef namelijk precies het gevoel dat ik had nadat mijn eerste vriendinnetje het uit had gemaakt. En ook ik hoopte dat ik beroemd zou worden, ze mij dan op TV zou zien en weer helemaal verliefd zou terugkeren bij mij.

Ik heb uiteindelijk toch maar gewoon de scherven bijeen geraapt en mijn leven weer opgepakt. Het had ook niet veel zin gehad om op die plek te blijven. Het zwembad waar ik haar voor het eerst zag ging namelijk na de zomervakantie dicht en bestaat inmiddels al helemaal niet meer…

dinsdag 7 februari 2017

Flamman & Abraxas feat. MC Lynx - I'll be your only friend

Als wereldwijze puber vond ik het maar een rare tekst. Zo’n vriend, daar zat je toch helemaal niet op te wachten? Eentje die je steeds liet huilen, je auto en je baan zou afpakken en er vandoor ging met je vriendin? En dan zou híj uiteindelijk nog de enige zijn waar ik mee zou omgaan? Haha! Wat denk je zelf?!

Gelukkig waren de radio-DJ’s er om mij het een en ander uit te leggen. Het nummer ging over drugs! Ah oké… Tja, daar had ik dan ook helemaal niks mee. Want waar een normale jongen van 17 jaar op die leeftijd toch wel ongeveer zijn eerste joint zou roken, voelde ik op geen enkele wijze die drang.

En dat kwam niet omdat de tekst van I’ll be your only friend van Flamman & Abraxas feat. MC Lynx mij zo raakte. Nee, mijn afkeer vond zijn oorsprong al een aantal jaren daarvoor. Rond mijn 15de maakte ik voor het eerst kennis met het fenomeen. Drie jongens op het pleintje voor mijn huis waren aan het blowen in de regen. En dat waren nou niet bepaald mijn grote voorbeelden. Ze hadden lang haar, van die lelijke, legergroene jassen aan en kisten, hielden van – blegh! – gitaarmuziek en stonden daar een beetje schaapachtig te lachen om niks.

Dat toch wel vrij sneue beeld is me altijd bijgebleven en bleek een probaat middel tegen drugs. Zelfs op de diverse hardcoreparty’s die ik bezocht, had ik door die associatie geen moment de behoefte aan geestverruimende middelen. En dat terwijl we om de haverklap weer die vraag kregen: “Pssst… Pillen kopen?” Waarop wij altijd beleefd antwoordden: “Eh nee… bedankt!” en vervolgens een schouderklopje kregen: “Goed man! Goed man!”

I’ll be your only friend was een cover van een van de allereerste acid house-platen ooit. In 1987 bracht de formatie Phuture Cocaine your only friend uit. En waar dat in het bijzonder over cocaïne ging, trokken Flamman & Abraxas het iets breder. De boodschap was echter hetzelfde: “Don’t do it! Don’t be stupid!”

Een credo waar ik me dus altijd keurig aan heb gehouden. Want nog steeds ben ik 100% ‘clean’ en ik schíjn de risicoleeftijd inmiddels voorbij te zijn. Maar wie weet rook ik over een jaartje of 17 wel mijn eerste... met onze dochter.