dinsdag 31 januari 2017

Lordi - Hardrock hallelujah

Het was 2013 en ik zat in de auto naar huis toen de schrik mij om het hart sloeg. Op de radio werd namelijk de nieuwe single van Lordi aangekondigd. Ik kende maar één band met die naam. Mijn gedachten gingen terug naar 2006 toen een Finse heavy metalband het Eurovisiesongfestival opschudde met hun Hard rock hallelujah!

Ik herinnerde me de freakshow die ze opvoerden. Op en naast het podium. Angstaanjagende maskers, dito gewaden en dan die muziek: snerpende gitaren, stevige drums en de rauwe stem van de ‘zanger’. Alles behalve de gepolijste popliedjes die normaal gesproken voorbij kwamen op het festival.

Nou ja, gepolijste popliedjes... Hard rock hallelujah! was ook een aanklacht tegen wat langzamerhand wel een beetje gemeengoed was geworden bij het jaarlijkse liedjesfestival: hoe maffer hoe beter leek het credo. En ook Nederland had in 2006 niet heel erg zijn best gedaan om een serieuze afvaardiging te sturen. Ze lieten zich vertegenwoordigen door de meidenband Treble met Amambanda.

Verschil tussen Nederland en Finland was alleen dat Treble al in de halve finale strandde, terwijl Lordi won dat jaar. De eerste overwinning voor het land ooit met ook nog eens een recordaantal punten!

Het statement van de Finnen kwam overigens niet in elk land helemaal goed over. Het jaar erop kwam Oekraïne namelijk met een buitenaardse travestiet in glitterpak, in 2008 vaardigde Ierland een vals zingende kalkoen af en wie herinnert zich niet de aandoenlijke bejaarde Russische baboesjkaatjes uit 2012?

Het winnende nummer van Lordi wist de Nederlanders overigens óók niet te bereiken. De single strandde in de Tipparade. En daarna hoorden we niets meer van ze. Althans… Tot 2013 dan? Nee, ook toen niet, want waar ik me in de drie minuten die volgden schrap had gezet voor rammende gitaren bleek de DJ de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Lorde te bedoelen. En dat was (gelukkig) een héél ander geluid.

dinsdag 24 januari 2017

Refugee Camp Allstars - Avenues

Hij was niet de bekendste Fugee. Maar toen Wyclef Jean en Lauryn Hill in 1997 voor zichzelf gingen beginnen, zette ook Pras Michel de eerste stappen in zijn eigen muzikale carrière. Hij richtte samen met Fugees-schrijver John Forté de band Refugee Camp Allstars op.

Ze werden voorzichtig gebracht door papa Wyclef Jean. Eerst als featured act op zijn soloalbum: Wyclef Jean presents The Carnival featuring the Refugee All-Stars. Kortweg: The Carnival. Behoedzaam liet vaders ze vervolgens even wennen aan eigen commerciële succes met de eerste single van dat album: We trying to stay alive. Een cover van het beroemde nummer van de Bee Gees en tegelijkertijd de plaat waarop zij voor het eerst met naam werden genoemd. Alleen in de Angelsaksische landen bereikte het nummer de charts.

Maar vervolgens was het dan toch écht tijd om uit te vliegen. Ze werden losgelaten en doken voor inspiratie hun platenkoffer in. Daar vonden ze Electric avenue van Eddy Grant uit 1982. Een plaat die een belangrijke rol speelde in de emancipatie van de zwarte muziek. Muziekzender MTV kreeg begin jaren ‘80 het verwijt dat zij alleen maar muziek van ‘witte’ artiesten voorbij lieten komen. Electric avenue was vervolgens samen met Michael Jackson’s Billie Jean de plaat die MTV veelvuldig voorbij liet komen om tegemoet te komen aan die kritiek.

En of het nou toeval is, óf een sterk staaltje historisch besef: Pras en John voegden net die twee platen samen en brachten Avenues uit. Ze benaderden Marley-telg Ky-Mani voor de zang en scoorden vervolgens een heerlijke nazomerhit. De plaat had in veel landen succes en schopte het in de Nederlandse Top 40 tot de 10de plaats.


En papa Wyclef Jean zag dat het goed was. De basis voor een succesvolle muzikale carrière was immers gelegd. Maar… de voorkeur van de heren ging toch uit naar soloprojecten en de Refugee Camp Allstars keerden niet meer terug in de charts. Pras Michel wel. Hij zou nog een monsterhit hebben met de R&B-evergreen Ghetto supastar (that is what you are).

dinsdag 17 januari 2017

De Jazzpolitie - Liefdesliedjes

Nee… ik hoefde niet te raden welke artiest dit was. Met dat typische, zeikerige stemgeluid kón het er maar één zijn. Als ik heel vroeg thuis kwam van school, of tijdens mijn vakantie naar Radio 3 luisterde, hoorde ik die stem nog wel eens op de radio. Tussen 12 en 2 had hij daar zijn eigen programma. Verschrikkelijk! Nooit kwam er eens een leuk nummer voorbij, hij viel ons constant lastig met zijn eigen mening en dan voortdurend dat betweterige geblaat. Ik was altijd blij als het weer twee uur was.

…De plaat werd afgekondigd. “Dit was De Jazzpolitie. Met Liefdesliedjes”. Huh? Geen Henk Westbroek? Dan was hij óngetwijfeld de zanger van deze band. Dat móest wel! Maar nee, later bleek ook dát niet het geval te zijn… Want in een interview met deze nieuwe band viel de naam Henk Westbroek geen enkele keer. De beste man had er gewoon helemaal niets mee te maken.

Nee… het betrof een Gronings muziekduo dat bestond uit Peter Groot Kormelink en Herman Grimme. Beiden waren zij afkomstig van de band Splitsing, bekend van het nummer Wind en zeilen. Een plaatje dat in 1985 veel gedraaid werd op de radio maar nét niet de Nederlandse Top 40 wist te bereiken.

Liefdesliedjes werd opeens een stuk leuker. Sterker nog… het veroverde zelfs een plaatsje op een van mijn cassettebandjes. Tussen 2Unlimited en U96. En het kreeg uiteraard een notering in Erwin’s Top 40. En ook de bijzonder indrukwekkende opvolger Ze zijn terug vond ik mooi. Al had ik toen geen enkel benul over welk zwaar beladen thema het eigenlijk ging: de opkomst van het neo-nazisme.

Het zal waarschijnlijk díe plaat zijn geweest die ervoor zorgde dat De Jazzpolitie niet gek lang daarna werd benaderd door het Nationaal Comité 4-5 mei met de vraag om een nummer te schrijven voor Bevrijdingsdag. Dat deden zij. Ze maakten Bommen en granaten (geen video beschikbaar) en brachten dit op maar liefst zes Bevrijdingsfestivals ten gehore. En daarmee verbraken zij direct het record ‘meeste festivals op één dag’.

Was er dan geen énkele link met die vreselijke Henk Westbroek? Toch wel. De mannen van De Jazzpolitie waren vóór en ná hun succesperiode toch vooral actief als liedjesschrijvers. Zo schreven zij vijf nummers voor het debuutalbum van Westbroek. Later zouden zij ook voor het tweede album nog een zestal nummers schrijven. Maar dat zij die man aan een muzikale carrière hebben geholpen is hen vergeven.

dinsdag 10 januari 2017

Pin-occhio - Pinocchio

Er zijn maar twee artiesten waarvan ik méér dan één single heb gekocht. Dit zijn natúúrlijk mijn happy hardcore-helden Charly Lownoise & Mental Theo en… Pin-Occhio. U zegt? Pin-Occhio. Een Italiaanse danceact die in het begin van de jaren ’90 twee hits scoorde in Europa. En ik ben de trotse bezitter van beide singles!

Hun eerste hit heette Pinocchio en was een bewerking van de soundtrack van een Italiaanse film uit 1972: Le avventure di Pinocchio. Een vrolijk deuntje wat de rest van de dag niet meer uit je kop te krijgen is. En zoals destijds gebruikelijk werd het melodietje afgestoft, voorzien van een beat en uitgebracht op single. In de Nederlandse Top 40 behaalden ze nét niet de top 10. Ze strandden op plek 11. Het plaatje hield het 10 weken vol. 

Na die tien weken werd het afgelost door de opvolger: Tu tatuta tutataMet dit nummer gooiden de Italianen minder hoge ogen. Ze kwamen niet verder dan de 21ste plaats en waren ook weer snel uit de charts verdwenen.

Maar… ervan uitgaande dat u geen kenner bent van de Italiaanse cinematografie uit de jaren ‘70, zorgt die laatste hit in Nederland, misschien wél voor meer rinkelende belletjes. De melodielijn is namelijk ook in een aantal andere platen gebruikt.

Behoort u tot de wat oudere lezers van dit blog? Dan kent u het waarschijnlijk van het origineel van de Canadese synthesizer-formatie Trans-X. In 1983 hadden zij een hit met Living on video. De jongere generatie herkent het vermoedelijk van de gelijknamige single van Pakito uit 2006. De Franse DJ zou met zijn versie uiteindelijk de grootste hit hebben. 23 weken lang stond hij in de Top 40 met als hoogste positie de 7de plaats.

Maar ook de 2 Brothers on the 4th Floor sampleden het nummer van Trans-X. In hun nadagen brachten zij Living in cyberspace uit. Voor mij blijft het echter altijd het nummer van Pin-Occhio. Die inmiddels allang vergeten danceact die met hun twee hitjes mijn CD-single collectie opfleurden.

dinsdag 3 januari 2017

Euromasters - Alles naar de klote

Het was de allereerste commerciële gabberhouse-plaat: Alles naar de klote van de Euromasters. Uitgebracht ook op het allereerste hardcore-label Rotterdam Records, opgericht door DJ Paul Elstak. En het leidde direct tot controverse. Met name in de Bible-belt kon men er niet over uit. 120 dreunen per minuut, dat móest het werk van de duivel zijn.

Woordvoerder van dit kamp was dominee Dimitri Mulder uit Nijkerkerveen, die in een interview met Jack Spijkerman zijn zorgen uitsprak over de jeugd. De jeugd, die hij onder invloed van die vermaledijde housemuziek zag veranderen in een willoze kudde dansend vee. En dat meende hij!

Vooruit… misschien was het niet de meest subtiele plaat uit de muziekgeschiedenis. Maar om nu te stellen dat de duivel via housemuziek de jongeren zodanig probeerde te indoctrineren dat ze alles in de maatschappij kapot gingen maken… Tja, dan vráág je er natuurlijk om om belachelijk gemaakt te worden.

En dat gebeurde. Onder de naam De Klootzakken werd de plaat Dominee Dimitri uitgebracht waarin het interview met de man werd voorzien van een gepaste muzikale omlijsting. De dominee zelf kon er niet om lachen, ging naar de rechter, stelde dat hij in zijn goede naam was aangetast en… won de zaak. De single moest de schappen uit waardoor de plaat uiteindelijk minder dan een week in de winkel lag.

Maar de houseproducers kónden het niet laten om toch nog een kleine sneer uit te delen. Op het plaatje Alles naar de klote pasten zij het intro aan. Niet de destijds belangrijkste radio-DJ’s Jeroen van Inkel en Erik de Zwart werden meer aangesproken maar… Dimitri.

En in 2004 brachten de hardcore-helden van Neophyte de plaat Alles kapot uit. Een geüpdatete versie van het verboden geintje van De Klootzakken. Ditmaal overigens zonder juridische gevolgen.

zondag 1 januari 2017

De platenkast van mijn vader - Neil Young - Southern man

Dit had een pleidooi moeten worden. Een pleidooi voor een van de mooiste nummers ooit van Neil Young. Waarom? Ik zal het uitleggen:

Je kunt de Top 2000 vergelijken met een copieuze eindejaarsmaaltijd waarin allerlei ingrediënten aanwezig zijn. Van culinaire hoogstandjes, tot gerechten die je het liefst direct door het toilet zou willen spoelen. En soms heb je, ondanks dat de maaltijd je prima smaakt, toch het gevoel dat er iets aan ontbreekt. Maar wat!

Nou, ik wist het wel, al sinds de eerste aflevering van de Top 2000! Ik had me er al bij neergelegd dat een toetje ook erg lekker kan zijn, al moest ik 'm dan zelf uit mijn platenkast halen. Totdat, ik kon mijn oren niet geloven, het nummer op eerste kerstdag plots de luidsprekers uitdenderde.
Nu lekker uitbuiken!

En voor wie nog trek heeft...