maandag 25 december 2017

Chris Rea - Driving home for Christmas

Kerstplaatjes waren nooit aan mij besteed. Veel te blije en veel te gelukkige mensen die veel te vrolijke nummers zongen terwijl ik in mijn tienerjaren elk jaar opnieuw moest constateren dat ik niet met mijn geliefde in een blokhut bij een knapperig haardvuur zat maar ‘gewoon’ met mijn familie op een hete steen stukjes vlees aan het grillen was. Gezellig, maar een stuk minder romantisch.

Pas toen ik voor mijn werk dagelijks op en neer reed naar Amsterdam, en regelmatig flink in de file stond in die donkere dagen, merkte ik tot mijn schrik dat ik langzaam een warm gevoel begon te ontwikkelen bij één kerstplaat: Driving home for Christmas.

Het was ook zó herkenbaar. Auto aan auto, de rode lichtjes om mij heen, al die mensen in dezelfde file, keihard meezingend met de radio, allemaal met diezelfde wens: zo snel mogelijk uit de file om maar zo snel mogelijk thuis te zijn. Verbroedering, zonder dat je ook maar één woord met je lotgenoten wisselde.

Dat warme gevoel werd alleen nog maar versterkt toen ik ook daadwerkelijk iemand hád om voor naar huis te rijden. Niet dat zij thuis was, want doorgaans waren de dagen rond Kerstmis op haar werk de drukste dagen van het jaar en kwam ik gewoon thuis in een koud, donker huis. Maar toch…

Maar het werd nóg erger. Vorig jaar betrapte ik mij er zelfs op dat ik een CD aan het downloaden was met de bekendste kerstklassiekers, inclusief alle grijsgedraaide Sky Radio-knallers die ik een paar jaar daarvoor nog uitkotste. ‘Voor mijn dochter’.

Toch gaat het volume vooral omhoog als het nummer van Chris Rea voorbij komt. Het lijdt geen twijfel dat dat nog regelmatig gaat gebeuren en laten we hopen dat de man zelf er ook nog lang van kan genieten. Want de berichten begin deze maand deden het ergste vermoeden.

dinsdag 19 december 2017

Warp 9 - Whammer slammer

Het klonk als een plaat uit een exotisch oord, met haar opzwepende ritmes en haar mysterieuze vocalen. En ook de kleurige clip deed vermoeden dat het om een nummer ging uit een ver, warm land. Maar het kwam gewoon uit Nederland.

Warp 9 was namelijk de gelegenheidsformatie van discotheek De Waakzaamheid. Een roemruchte discotheek in Koog aan de Zaan, de club waar onder andere DJ Marcello zijn carrière begon, maar in de vroegste jaren óók Henny Huisman zijn eerste stapjes zette op het pad naar bekendheid.

In 1985 werd de club overgenomen en gooiden de nieuwe eigenaren het over een hele andere boeg. Er kwam steeds meer aandacht voor ‘dance’ totdat in 1987 definitief gekozen werd voor de nieuwe muziekstroming  ‘house’. Te beginnen met acidparty’s, gehost door fenomeen Eddy de Clercq en later met techno-feestjes waar grote namen als Derrick May en Kevin Saunderson acte de présence gaven.

Als de Waakzaamheid Anniversary Recreation Project vierden de resident DJ’s met Whammer slammer in 1994 het 9-jarig bestaan van de club ‘nieuwe stijl’. De titel van het nummer werd ontleend aan het destijds populairste drankje van de club: een mix van 7up en tequila.

De single werd die zomer een grote hit in ons land en dat succes kreeg ook nog eens een mooi, internationaal staartje door de winst van Brazilië op het WK Voetbal in de Verenigde Staten. Want met haar Braziliaanse ritmes sloeg het nummer opeens aan in de Europese club en scoorde het goed in de verschillende dance-lijsten. Later dat jaar zou de act zelfs worden afgevaardigd als vertegenwoordigers van Nederland op het internationale muziekfestival in Cannes.

Voor het tienjarig bestaan trachtte de discotheek de stunt te herhalen. Helaas voor hen redde de opvolger Kazoo het niet eens tot de Tipparade en ging Warp 9 de boeken in als een eendagsvlieg.

dinsdag 12 december 2017

ABBA Teens - Mamma Mia

Eigenlijk was het natuurlijk schandalig, maar van ABBA had ik in de jaren ’90 nog nooit gehoord. Maar hee… daar kon ík niets aan doen. Het stond niet in de platenkast van mijn vader en toen ik mij voor moderne muziek begon te interesseren lagen de gloriejaren van de Zweedse band al lang achter ons.

En zo gebeurde het dat ik voor het eerst in aanraking kwam met de band toen de ABBA Teens de single Mamma mia uitbrachten. Een cover van… ABBA. En toen pas ging er een belletje bij mij rinkelen. Het origineel had ik heus wel eens voorbij horen komen op de radio. Maar ik moet zeggen: het was ook hoog tijd dat die oude, stoffige plaat eens een fatsoenlijke make-over kreeg. Lekker fris. Fijne beat eronder. Goed gestylede koppies in de clip. Helemaal jaren ’90.  

De symboliek ging echter volledig aan mij voorbij. Het was namelijk niet geheel toevallig dat zij juist in 1998 deze plaat uitbrachten. Het was 25 jaar na het succes van ABBA op het Eurovisie Songfestival. Dat moest gevierd worden met een nieuw en hip album dat de successen van weleer naar een jonger publiek moest brengen.

De ABBA Teens slaagden met vlag en wimpel in die missie. In hun eigen land stonden ze maar liefst 8 weken op één en in onder andere Nederland werd hun debuutsingle een grote hit. Ook hun tweede ABBA-cover Super trouper gooide hoge ogen. 

De bandnaam was inmiddels al wel veranderd naar  A*Teens. Op vriendelijk verzoek van Benny en Björn, ‘om verwarring te voorkomen’. De naamsverandering gaf de danceact wel meer ruimte in hun muziekkeuze. Al was het in Nederland na hun derde ABBA-cover Gimme! Gimme! Gimme! wel gebeurd. Toen zij in 2001 de eerste single van een album met alleen maar eigen liedjes uitbrachten hadden ze in veel landen succes, maar niet meer in ons land.

Pas in 2006 zouden de A*Teens weer heel eventjes in herinnering worden gebracht toen een van de zangeressen, Marie Serneholt, een soloplaatje de Tipparade inzong. Het lukte haar echter niet om de Nederlandse Top 40 te bereiken. Het boek A*Teens is echter nog niet helemaal dicht. Want in 2008 zinspeelde een van de zangeressen op een reünie voor het Zweedse Nationale Songfestival. Maar dat weerzien moet nog steeds komen.

dinsdag 5 december 2017

Sinead O'Connor - Nothing compares 2 U

Dankzij haar kwam ik voor het eerst in aanraking met moderne muziek. Nothing compares 2 U van Sinead O’Connor viel zó goed in de smaak bij mijn vader dat hij er zelfs de televisie voor aanzette. En zo zagen wij begin jaren ’90 voor de allereerste keer in ons leven ‘videoclips’.

En zolang het nummer op één stond, wist je zeker dat hij voorbij kwam én dat dus de TV aanging. Daardoor konden we maar liefst 8 weken lang genieten van de selectie van clips die Veronica – toen nog op het publieke net – voor ons had gemaakt.

Toen het liedje de hoogste positie kwijt raakte, betekende dat wel het eind van ons TV-avontuur. Het zou vervolgens jaren duren voordat ik, door de komst van muziekzender TMF, weer een clip zag. Sinead O’Connor is me echter altijd bijgebleven. Ze had natuurlijk ook wel een karakteristieke kop met dat gemillimeterde haar en dan was er natuurlijk nog die wereldberoemde traan in de clip.

Maar ook de vele controverses rond haar persoon zorgden ervoor dat ik haar niet vergat. Met als hoogtepunt natuurlijk het op Amerikaanse live-televisie verscheuren van de foto van de paus. Iets waar we tegenwoordig waarschijnlijk niet eens van zouden opkijken, maar wat destijds voorpaginanieuws was.

Het indrukwekkende Nothing compares 2 U is echter altijd overeind gebleven. Al was er een tijd dat ík het verschrikkelijk vond. Een tijd, die niet geheel toevallig parallel liep met mijn gabbertijd. Maar we hervonden elkaar daarna in de trancemuziek.

In 2003 ging Sinead O’Connor namelijk de samenwerking aan met Conjure One. Deze Canadese dance-producer had daarvoor al naam gemaakt als helft van Delerium dat onder andere de klassieker Silence afleverde. Samen met de Ierse zangeres bracht hij Tears from the moon. Een prachtige plaat die geheel terecht de hoogste positie bereikte in de World Dance/Trance Top 20.

dinsdag 28 november 2017

Candyman - Knockin' boots

Mijn allereerste verzamel-CD ooit was Ravers Revolution. Toen ik hem voor het eerst opzette, vond ik het best spannend. Want er stonden een paar bekende nummers op, maar voor de rest zeiden de artiesten en de titels mij weinig. Bij het beluisteren werd ik echter steeds blijer met mijn aankoop.

Een van de nummers waar ik héél blij van werd, was DJ Isaac met Fuckin’ boots. Ik herkende het direct: het was een remix van een wel heel bekend nummer. Het refreintje was alleen flink gepitcht en er was een snoeiharde beat onder gezet.

Het plaatje dat de hardcore-DJ onder handen had genomen was een nummer één-hit uit 1991. De Amerikaanse rapper Candyman bekleedde in dat jaar in ons land twee weken de hoogste positie met Knockin’ boots. Met de single stootte hij niet alleen in Nederland door naar de top, maar kon hij ook in zijn thuisland de Verenigde Staten een top 10-hit bijschrijven.

Een succes dat mede mogelijk werd gemaakt door Tone Loc. De rapper waar hij tot 1989 in het achtergrondkoor zat, had zelf twee grote hits gehad met Wild thing en Funky cold medina. Hij ontdekte dat de zanger meer kwaliteiten had en verzorgde het beroemde intro. Het intro waardoor iedereen bij de allereerste tonen al weet om welk nummer het gaat.

Lang duurde zijn loopbaan niet. Hoewel Candyman met Knockin’ boots een absolute hiphopklassieker maakte, was hij ook snel weer van het podium verdwenen. De opvolger, Melt in your mouth haalde in Nederland niet eens meer de Tipparade en was dan ook het laatste wat we van hem hoorden.

Hij trachtte nog wel een paar keer zijn carrière nieuw leven in te blazen maar zag die pogingen steeds stranden. In 2000 probeerde hij het voor de laatste keer met het album Knockin’ Boots 2001… A Sex Odyssey met daarop onder andere een remake van zijn grote hit. Toen ook dat een flop bleek, koos hij eieren voor zijn geld en nam hij afscheid met het greatest hits-album Platinum Hits.

dinsdag 21 november 2017

Pearl Jam - Alive

Ik zal het eerlijk bekennen. Tot een jaartje of vijf geleden kende ik dit nummer eigenlijk helemaal niet. Sterker nog: de formatie Pearl Jam zei mij überhaupt niets. Vermoedelijk omdat zij iets met gitaren deden. Het deel van mijn brein dat zorgde voor de opslag van muziek sloot zich dan automatisch, waardoor de plaat vaak alleen maar even passeerde en nooit bleef hangen.

Hoewel… toen Body Lotion in de nadagen van de happy hardcore de single Always hardcore uitbracht, kwam de melodie me ergens wél bekend voor, maar waarvan? Ik kon het niet thuis brengen.

Pas toen ik me ging interesseren voor jaarlijstjes en ik ze tot mijn verbazing terughoorde in de hoogste regionen van de Top 500 van de jaren ’90, begon ik me af te vragen wie deze band nou was.

Het bleek een van de best verkopende rockbands ter wereld te zijn. Een band die dit jaar zelfs werd opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Begin jaren ‘90 gestart in het hokje ‘grunge’ maar later steeds meer geassocieerd met classic en alternative rock.

Dat ik het niet kende kan echter ook te maken hebben met de bescheiden chartsuccessen. Alive was hun meest in het oog springende hit, met als hoogste notering een 13de plaats en een verblijf van 6 weken in de Nederlandse Top 40. Niet bepaald een commerciële hoogvlieger dus.

Maar met in 2016 maar liefst drie platen bij de bovenste 50 van de Lijst der Lijsten, waarvan eentje zelfs in de top 10, kunnen we niet anders dan ze inmiddels tot de klassiekers te rekenen. En de band heeft inmiddels ook een plekje weten te veroveren in mijn Spotify-lijstje. Waarbij Alive voor mij de meest bijzondere is: het was het allereerste nummer van de allereerste editie van de Achterin de Platenkast Popquiz.

dinsdag 14 november 2017

CJ Lewis - Sweets for my sweet

Het was verwarrend. Ik zat nog in het prille begin van mijn ontdekkingsreis door de wereld van de moderne muziek en had inmiddels uitgevonden wat een DJ was. Over het algemeen was dat goed nieuws: veel van de artiesten die mijn favoriete muziek maakten gebruikten dit voorvoegsel. En sinds kort wist ik ook wat een LJ en een VJ deden. Maar een CJ?

Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt toen ik CJ Lewis in de Tipparade zag staan. Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten tot ik hem op vrijdagmiddag in de Top 40 kon beluisteren. En toen Sweets for my sweet werd aangekondigd had ik mijn vingers al op de knoppen van mijn cassettedeck. Bij de eerste tonen werd echter al duidelijk dat het weinig met house te maken had. Maar ik nam het tóch op, want het klonk als een lekker plaatje. De zomer stond op het punt van beginnen en de zonnige klanken kwamen dus precies op het juiste moment.

Het werd ook een grote hit: het haalde die zomer de top 3 in de Top 40. Maar Nederland was niet het enige land waar de Brit met Jamaicaanse roots een hit scoorde. Ook in de ons omringende landen kwam het hoog in de hitparades, waarbij zijn thuisland verantwoordelijk was voor de meeste verkopen.

Het ‘verreggae’en’ van oude soulmuziek werd zijn handelsmerk. Sweets for my sweet stamde uit het begin van de jaren ’60, toen The Drifters er een hit mee hadden in de Verenigde Staten. Destijds nog vergezeld door onder andere Dionne Warwick en haar tante Cissy Houston, de moeder van Whitney.

Met zijn tweede plaat Everything is alright (uptight) ging CJ Lewis aan de haal met een nummer van Stevie Wonder. Als derde single koos hij voor Best of my love. En die was dan weer origineel van The Emotions, uit 1977. Maar in Nederland waren we hem toen alweer vergeten. Want waar deze singles in Engeland het nog best goed deden, liepen zijn successen hier na zijn debuut al snel terug. De derde single haalde niet eens de Tipparade.

En wat er nu bedoeld werd met ‘CJ’…? Ik moet jullie het antwoord helaas schuldig blijven. Ook nu, anno 2017, leverde mijn speurwerk mij niet het antwoord op. Z’n initialen waren het in ieder geval niet, want hij heette Stephen James Lewis. Mocht iemand dus nog de oplossing voor dit mysterie hebben, graag!

dinsdag 7 november 2017

Double Vision - Knockin

Wat doe je als band als je een optreden van een half uur moet vullen terwijl je maar twee hits hebt gehad? Dat zal ongetwijfeld de vraag zijn geweest die Double Vision zichzelf óók stelde toen zij in 2011 afreisden naar Den Bosch om daar op te treden op We love the 90’s.

Een feestje waar wij toevallig óók waren. Ik had via de bekende veilingensite voor een handjevol euro’s vier tickets geregeld en nu reden we vol verwachting richting Brabanthallen. Want waar er tegenwoordig geen weekend voorbij gaat waarin je je níet kunt onderdompelen in 90’s jeugdsentiment, was een dergelijk feestje tóen nog best bijzonder. Helemaal op zo’n grote schaal, met dan óók nog live-artiesten uit die tijd.

Verwend door de indrukwekkende decors van festivals zoals Mysteryland en Dance Valley was de afwerking hier vrij… minimaal. Dat wil zeggen: de boxen sprongen het meest in het oog. En dat was niet omdat ze er nou zo spectaculair uitzagen. Nee, er was een podium met een DJ-booth en er hing een spandoek van het feestje zodat we in ieder geval konden zien dat we goed zaten. Maar dat was het.

We klaagden niet… zoveel hadden we immers niet betaald. En de optredens waren hartstikke leuk. Captain Hollywood, T-Spoon en Robin S stelden zeker niet teleur. Toen kwam Double Vision. De Spaanse dance-formatie stelde zich voor en trapte af met hun grootste hit: Knockin’.

Een fijn nummertje. Ze hadden er in 1994 al redelijk succes mee gehad in hun thuisland, maar toen zij een jaar later deze single ook hier uitbrachten, werd het pas écht een hit. Zes weken lang stonden ze op de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Maar elke week moesten ze weer hun meerdere erkennen in Gangsta’s paradise.

In Den Bosch volgde na hun debuutplaat logischerwijs de tweede single: Allright. Ook fijn, misschien zelfs wel fijner, maar een iets minder grote hit dan zijn voorganger. Een derde nummer volgde. Ik vermoed dat het hun derde single betrof, maar zelfs bij mij als zelfbenoemd 90’s dance-specialist, deed het weinig belletjes rinkelen.

Gelukkig werd het daarna weer een stuk herkenbaarder. Ze deden opnieuw Knockin’. En daarna opnieuw Allright. En ze sloten dit spektakel af met hun grootste hit… Knockin’. Nee, de creativiteit van deze Eurodance-formatie kende werkelijk géén grenzen.

dinsdag 31 oktober 2017

B.B.E. - Seven days & One week

“Wat? Gaat het nummer nu gewoon door?! Wat is dát nou weer? Grrr…!!!” En het gebeurde me niet één keer, maar ik tuinde er tot twee keer toe in. Het was ook spannend. Want als je een liedje opnam van de radio wilde je er natuurlijk zo min mogelijk ‘DJ’ op horen en dus sprintte je naar de radio zodra het nummer afgelopen leek te zijn. Alleen was dit nummer niet afgelopen.

Nee, Seven days & one week van B.B.E. ging na die korte stilte gewoon verder. Een slimme, nog niet eerder vertoonde producerstruc, vermoedelijk bedoeld om tóch weer even de aandacht op het plaatje te vestigen. Een truc die jaren later nog een keer zou worden hergebruikt door ene Douwe Bob op het Eurovisie Songfestival. Maar hij had iets minder succes: het leverde hem maar een elfde plaats op.

Maar het was ook een truc die wel eens tégen hen werkte. Want de Henk Westbroeken en Frits Spitsen van deze wereld maakten dankbaar gebruik van de stilte en kapten het plaatje vaak halverwege af. Ik hoorde het daarom lang niet altijd helemaal. Toch is het me uiteindelijk wél gelukt om hem volledig op cassette te krijgen.
Het Frans-Italiaanse dancetrio sprong met de release van de plaat in 1996 handig in op de tijdsgeest. Dreamhouse stond flink in de belangstelling en hun debuutsingle werd dan ook een flinke hit, met een derde plaats in de Nederlandse Top 40 als hoogste notering. Maar ook de rest van Europa kon hun iets stevigere variant van het genre wel waarderen. In vrijwel alle hitlijsten behaalde het de Top 3. En ook de opvolger Flash haalde ruim de charts.

Seven days & one week bleef echter het beste overeind. Sterker nog, het groeide uit tot een heuse tranceklassieker die nog steeds wel eens voorbij komt in livesets. Bijvoorbeeld bij Armin van Buuren die er anderhalve week geleden in de studio van 538 nog het Amsterdam Dance Event mee aftrapte.

De mannen achter B.B.E. hadden dan ook al wel de nodige bagage toen ze dit plaatje uitbrachten. Een van de leden stond aan de wieg van Age of love van Age of Love en een andere was de architect van Beachball van Nalin & Kane. Eveneens twee plaatjes die in het clubcircuit ook nu in 2017 nog op applaus kunnen rekenen als ze voorbij komen.

dinsdag 24 oktober 2017

Bloodhound Gang - The bad touch

Ze waren niet vies van een relletje op zijn tijd. Bloodhound Gang mocht zelfs vijf jaar Rusland niet in omdat een van de bandleden de vlag van dat land van voor naar achter door zijn broek had gehaald. Een goedmakertje, want voor een Oekraïens publiek had hij een paar dagen eerder, nota bene in de hoofdstad Kiev, over de vlag van de Oekraïne geürineerd. Toen ze hun tournee wilden vervolgen in Rusland, werden ze onthaald met eieren en tomaten en kregen ze het vriendelijke verzoek van de geheime dienst om het land te verlaten… en voorlopig niet meer terug te komen.

Fijne jongens dus op het podium. En hun teksten waren ook behoorlijk controversieel, al haastten ze zich steeds om te zeggen dat het alleen maar satire was. Maar in het tolerante Nederland van de jaren '90 viel het aanstootgevende, buitengewoon grove, maar stiekem toch ook bijzonder melige uiteraard wél in goede aarde. Zélfs bij de toenmalige radiobonzen, die hun debuutplaat Firewater burn tot Alarmschijf bombardeerden.

Die plaat zou uiteindelijk ook hun grootste hit worden, met een vierde plaats in de Nederlandse Top 40. De opvolger Why’s everybody always pickin’ on me strandde in de Tipparade en het verhaal van de Bloodhound Gang leek dan ook tot een snel einde te komen. Maar twee jaar later sloegen ze terug, met een nieuw album met de typerende titel Hooray for Boobies.

Met als eerste plaat The bad touch kon de Bloodhound Gang opnieuw succes bijschrijven. Het werd een flinke klapper met een nummer één-notering in maar liefst zeven Europese landen. Succes dat het met name te danken had aan de bijbehorende video. Wie herinnert zich níet de vijf mannen in apenpakken die Parijs onveilig maakten?

En het kreeg nog eens een extra boost door de controverse die rond de clip ontstond. Het doggystyle-standje in het begin, het ronduit ranzige einde, maar vooral de scène waarin twee bandleden een Frans homostel met een baguette knock-out slaan zorgden voor gefronste wenkbrauwen. Uiteindelijk knipten ze voor MTV de gewraakte beelden eruit.

De verkoopcijfers bleven echter sky high. Het album ging maar liefst 5 miljoen keer over de toonbank. Na dit succes verdween de band wederom naar de achtergrond. Maar opnieuw kwamen ze terug. Nog één keer. Al moesten we dáár vijf jaar op wachten. Ze scoorden in 2005 en 2006 namelijk nog twee hitjes, waarvan Uhn tiss uhn tiss uhn tiss de bekendste is. Maar toen was de wereld wél echt klaar met de meligheid van de Bloodhound Gang.

dinsdag 17 oktober 2017

Johan & De Groothandel - As Dick me hullep nodig hep

Vorige week viel dan definitief het doek. Het Nederlands mannenelftal won weliswaar de wedstrijd tegen Zweden maar de uitslag was niet voldoende om play-offs voor het WK af te dwingen. En daar zat ik dan met deze plaat… Speciaal bewaard voor het WK 2018. Het wás zo leuk: dezelfde coach, weer een wereldkampioenschap voetbal, en oké, Het Orakel leefde dan wel niet meer... maar toch…

Al was toen de voorganger van Dick Advocaat wel een íets grotere legende dan trainer Danny Blind, die hij dit jaar opvolgde. Onze olijke Hagenaar mocht destijds namelijk het stokje overnemen van niemand minder dan Rinus Michels. De coach bij wie hij de jaren ervoor als assistent-trainer had gediend. Een noodgreep, want eerder was Johan Cruijff benaderd, maar die had uiteindelijk bedankt voor de eer.

Dick Advocaat was dus tweede keuze. Een situatie die aanleiding gaf tot de single As dick me hullep nodig hep. Een liedje waarin de inmiddels overleden voetbalgrootheid de Kleine Generaal van allerhande adviezen voorzag.

En dat was nodig, want hij had het al aardig voor zijn kiezen gehad. Saillant genoeg was het huidig assistent Ruud Gullit die vlak voor de kampioenschappen met veel bombarie afscheid nam, onder meer omdat hij weinig vertrouwen had in de ‘zelfmoordtactiek’ van de bondscoach. Een tactiek die Oranje, anno 2017, misschien wél had geholpen in de wedstrijd tegen Zweden.

Maar op het WK in 1994 ging het ook niet al te best. Een stroeve overwinning op het nietige Saoedi-Arabië, verlies tegen België en wederom krappe winst op Marokko. Het was te danken aan het onverwachte verlies van België tegen de Saoedi’s dat Nederland alsnog als groepshoofd doorging. Ze zouden uiteindelijk in de kwartfinale sneuvelen.

Johan & De Groothandel haalde het ereschavot wél. Sterker nog: ze wisten zelfs het hoogste treetje te bereiken. De gelegenheidsformatie van Ferry de Groot, onder andere bekend van de Dik Voormekaar Show, en Chris Latul, voerde twee weken de Nederlandse Top 40 aan.

Voor de mannen van Oranje in ieder geval géén prijzen komend jaar. Maar ik ga niet nog vier jaar wachten met dit plaatje… Al is de kans natuurlijk groot dat Dick Advocaat dan wel weer bondscoach is.

dinsdag 10 oktober 2017

Eminem feat. Dr. Dre - Guilty conscience

Het was een enorme sensatie eind jaren ’90. Geruchten gingen dat er een nieuwe rapper uit de Verenigde Staten was opgestaan. En dát was niet zo verrassend… Maar deze was blank! Natuurlijk, ik kende mijn klassiekers, en was Vanilla Ice en Snow zeker niet vergeten, maar om nou te zeggen dat die héél serieus werden genomen door de rap-scene, nee.

Eminem werd dat echter al direct vanaf het begin. Niet heel gek, want hij was afkomstig uit de stal van raplegende Dr. Dre en dan wist je al dat dit geen koekenbakker was. En dat bleek ook wel. Het was verfrissend, vernieuwend. Geen boze, politiek geladen teksten, maar een rapper met een iets te groot ego die zich even voorstelde. Niet vies van een beetje provoceren maar zichzelf toch ook weer niet ál te serieus nemend.

Heerlijk! Maar het haalde níet mijn platenkast, ondanks dat ik mij na de aanschaf van Bailamos van Enrique Iglesias inmiddels alles kon permitteren. Dat gebeurde echter alsnog bij de tweede productie van de meester en zijn leerling. Een plaat waarmee Eminem bewees dat hij méér was dan die grappige, witte rapper.

Het ritme was lekker, het verhaal krachtig, de raps goed en de afwisseling tussen de donkere stem van Dr. Dre en het felle van Eminem maakte het ontzettend sterk. Maar in de Verenigde Staten deed het de nodige stof opwaaien. Want… was dit niet het aanzetten tot verkrachting van een minderjarige? Of nóg erger: tot moord, met die twee gunshots aan het einde? Maar de critici die dat riepen, gingen volledig voorbij aan de boodschap.

De heren deerde het ook niet. Het plaatje verkocht uitstekend in hun thuisland. Guilty conscience bereikte er de nummer één-positie in de plaatselijke R&B-charts. In Nederland bleef het succes, ondanks mijn aanschaf, iets achter. Het wist ook niet de prestaties van haar voorganger te evenaren. Een 21ste plaats in de Top 40 bleek het hoogst haalbare.

Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik eraan heb bijgedragen: de start van die immense carrière van Eminem, die na twee nummer één-hits en nog een hele reeks aan top 10-noteringen, inmiddels met vijf nummers in de Top 2000 staat.

dinsdag 3 oktober 2017

The Bucketheads - The bomb

Hoe kón hij? Na al die heerlijke houseplaatjes die we uitgewisseld hadden? Na al die uren die we op onze kamers hadden doorgebracht om elkaars, vers van de radio opgenomen, ontdekkingen af te luisteren? Al jaren vertrouwde ik hem blind in zijn muzieksmaak en nu kwam hij híer mee aan?!

Ik vond het verschrikkelijk. Het léék niet eens op house, het klonk meer als die oude troep die je nog wel eens op de radio hoorde. Van die muziek met van die afro pruiken, glitterpakken, hoge schoenen en wijde pijpen. Hallo! Het was 1995!

Ik kon maar niet begrijpen dat mijn beste vriend er drie minuten van zijn cassettebandje aan had verspild. Zat ík er dan naast? Had dit echt hitpotentie? Die vraag werd een aantal weken later beantwoord. The bomb van The Bucketheads kwam binnen in de Nederlandse Top 40 en steeg de week erna tot mijn verbazing met superstip naar plaats 23. Het nummer zou uiteindelijk de 12de plek behalen.

Het antwoord was dus ‘ja’. Best wel. En niet alleen in Nederland. In meerdere Europese landen werd het een hit. In Engeland bereikte het zelfs de top 5 en in zijn thuisland de Verenigde Staten stond het een paar weken bovenaan in de Billboard Dance Charts.

De man die achter The Bucketheads zat was dan ook allesbehalve een prutser. Kenny ‘Dope’ Gonzalez was de helft van het illustere house-duo Masters at Work. Met zijn collega Little Louie Vega had hij onder die naam al grote successen geboekt in de Verenigde Staten en maakten ze remixen van tracks van onder andere Michael Jackson, Janet Jackson en Madonna.

Het was in 1995 zijn antwoord op de commerciële eurodance van die tijd. Hij miste de ‘soul’ en besloot een album op te nemen, waarin hij oude klassiekers mixte met moderne dance. The bomb was de eerste single van dat album.

De prominent aanwezige sample, afkomstig van Chicago’s Street player, zou bijna 15 jaar later opnieuw in de charts te horen zijn toen Pitbull het gebruikte in zijn single I know u want me (calle ocho). Alleen had hij er íets meer succes mee. In 2009 stond hij maar liefst vijf weken bovenaan in de Top 40 en werd daarmee dé zomerhit van dat jaar.

dinsdag 26 september 2017

2Unlimited - The magic friend

Ze waren er altijd als ik terugkwam van school. Mijn Magic Friends van Radio 3: Sjors Fröhlich en Peter Plaisier. Alleen van hun namen werd je al blij. Maar ik kon ook vooral hun muziekkeuze waarderen.

Want in tegenstelling tot elitaire kwal Henk Westbroek die weigerde ‘mijn’ muziek te draaien of de toen al belegen Frits Spits met zijn oude meuk, waren ‘The Magic Friends’ niet vies van een houseplaatje op zijn tijd. Het cassettebandje stond dan ook altijd startklaar en veel van mijn favorieten uit de 90’s heb ik in hún radioprogramma ontdekt.

De naam van dat programma was natuurlijk al ontleend aan een housenummer: The magic friend van 2 Unlimited uit 1992. Een grote hit, maar dan wel van vóór mijn tijd. Want toen ik nog volop naar de platen van mijn vader luisterde, scoorde Nederlands meest succesvolle popband ooit, een top 5-hit met déze plaat.

Het was de vierde single van wat zou uitgroeien tot een bijzonder imposante discografie, met duizelingwekkende verkoopcijfers, talloze gouden en platina platen, nummer één-hits in diverse landen en zelfs noteringen in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

The magic friend zal echter niet spontaan als eerste naar voren komen als je iemand vraagt om een paar hits van het illustere duo op te noemen. Behalve bij mij… omdat het bij mij voor eeuwig gekoppeld zal zijn aan het radioprogramma waar ik mijn muzikale vorming kreeg.

vrijdag 22 september 2017

The stage is yours - Guano Apes

In de jaren 90 was ik druk bezig met het ontdekken van de ware ik. Tot 1993 luisterde ik naar Iron Maiden, Metallica, Normaal en alle classic rock. Dat kwam door mijn ouders (voornamelijk mijn vader) die mij lieten opgroeien met Pink Floyd, Dire Straits, Led Zeppelin, Golden Earring, Eagles en nog meer van dat soort fijne bands.

Maar ik wilde wat anders proberen en de 3 jaren erna begon ik te experimenteren met muziek. Ik ging via de happy hardcore (die ik overigens nog steeds wel aardig vindt) naar de echte harde house. Door wat vrienden om mij heen had ik het idee: daar moet ik óók bij. Rotterdam Terror Corps, DJ Ruffneck, DJ Paul Elstak en nog meer van dat soort acts. Ik schafte zelfs een echte Aussie aan (die nog steeds in de kast hangt 😊).

En ik deed écht mijn best om het mooi te vinden. Probeerde later nog wat andere stijlen in die wereld, maar echt enorm enthousiast werd ik niet. Het bleef moeilijk om iets te vinden dat ik echt leuk vond. Totdat ik in 1997 op MTV een vrouw achter een glazen raam zag. Ik dacht: "Ach, dat zal wel weer een zoetsappig plaatje worden", maar niets was minder waar.
De energie spatte eraf en de afwisseling van langzaam naar snel deed het mij beseffen: ik heb knallende gitaren nodig! De band bleek Guano Apes te heten en wat klonk dát lekker. Open your eyes is echt geweldig en ik word er steeds weer blij van.

Ik kocht toen meteen het album Proud like a god en deed het in mijn discman. Het klonk allemáál heel goed, maar toen ik bij nummer 4 van de CD kwam was ik helemaal om. De afwisselingen en de power van Lords of the boards zijn geweldig. .

Vervolgens begon ik meer uit dit genre te ontdekken. De jaren erna kwamen er vervolgens steeds meer gitaren in mijn muziek en ging ik weer luisteren naar de bands van vóór mijn ontdektijd zoals Metallica en Pearl Jam. Maar over die bands schrijf ik wel meer in een volgend blog.

(c) Niek Scholten

dinsdag 19 september 2017

Major Lazer feat. Showtek - Believer

Zucht… oktober 2016 was begonnen. En het was grauw en grijs. Ik moest nog even wennen, want met de warmste september ooit achter de rug was het vreemd om te moeten constateren dat de klimaatbeheersing in mijn autootje opeens warme lucht blies in plaats van koude.

Direct op deze toch wat trieste constatering hoorde ik echter zomerse, zonnige reggae-klanken door de speakers galmen. Het waren de tonen van het experimentele Good Swimma van Q Major feat. Freetown. Ik veerde op. Net wat ik nodig had!

Het nummer ging door. Een onheilspellende opbouw volgde. We werkten duidelijk naar een hoogtepunt toe. Ik hield me schrap en zette het volume wat hoger… maar helaas, de gehoopte climax bleef uit. Weer dat gebruikelijke dubstep gewauwel. Het volume ging weer omlaag en ik wiste het nummer uit mijn geheugen. Totdat… opeens was hij daar tóch… de beat. Na het tweede hoogtepunt knalde hij er wél in. En stevig ook! Yeah! Wat een geweldig nummer!

De afkondiging leerde dat dit Believer was. Een samenwerking tussen Major Lazer en het Nederlandse Showtek. En de jongens hadden een grote broek aangetrokken zo vertelde de discjockey. Hun voorspelling was namelijk dat dit dé zomerhit van 2017 zou worden! Ja ja… Het zonnige karakter was er dan wel, maar de timing kon niet héél veel beroerder.

En ook de bijbehorende video straalde nu niet bepaald zon, zee en strand uit. Sterker nog: het contrast kon bijna niet groter. Major Lazer en Showtek bleken zich om veel grotere zaken te bekommeren: de ellende in Syrië. De indrukwekkende clip is zeker de moeite van het bekijken waard. Het gaat over een jongetje dat voortdurend op de vlucht is voor het verschrikkelijke feit dat hij al zijn dierbaren kwijt raakte bij een bombardement. Pas wanneer hij dat vreselijke monster voorzichtig de hand reikt, is er weer iets van een sprankje hoop.

Ik besloot in ieder geval een bijdrage te leveren door ze in ieder geval in míjn lijstje met zomerhits te zetten. En hij kwam langs als een van onze weekendrammers. Eind oktober enterde het nummer vervolgens de Nederlandse Top 40, behaalde de 23ste plaats maar verdween na 12 weken weer uit de lijst. 

Maar goed… dat was 2016. En een liedje kan áltijd terugkomen. Geduldig wachtte ik dan ook de zomer van 2017 af. Ik hoorde hem toch nog regelmatig op de radio maar de re-entry van het nummer bleef echter uit. Laat staan dat het dé zomerhit van 2017 werd. Want die titel werd zonder twijfel een prooi voor Despacito van Luis Fonsi & Daddy Yankee.

dinsdag 12 september 2017

Sugababes - Freak like me

Als je je, zoals ik, profileert als de Leo Blokhuis van de dance uit de jaren ’90 moet je je natuurlijk wél hebben verdiept in de historie van dat genre. Maar ja, je gaat natuurlijk geen boekwerken doorakkeren over vage bands als Kraftwerk en onbeduidende types als Frankie Knuckles … Gelukkig werd mij de helpende hand geboden door… Leo Blokhuis.

Vorig jaar oktober zond de NPO zijn documentaire Planet Elektro uit. Een absolute aanrader voor iedere dance-liefhebber. Goed in elkaar gezet, interviews met veel van de kopstukken uit het genre en ook aan de technologie-freaks is gedacht. Wat er allemaal voorbij komt aan synthesizers, drumcomputers en ander fijn spul zal de gemiddelde nerd watertandend achter de TV doen zitten.

En toch wrong er iets… want op een gegeven moment kwam daar ene Gary Numan voorbij. Hij scoorde met zijn band de Tubeway Army de eerste ‘synthesizer-based’ nummer één-hit. Met Are ‘friends’ electric bereikte hij begin jaren ’80 de hoogste positie in de Engelse hitlijst.

Het nummer kwam me zó bekend voor… Maar ik kénde de beste man helemaal niet, en zijn band evenmin. De titel zei mij helemaal niks en ook de tekst hielp mij geen steek verder. Zelfs toen ik de docu even pauzeerde om het nummer nog eens even goed te beluisteren gingen bij mij nóg geen belletjes rinkelen. Tja… daar stond ik dan, met mijn goede gedrag en mijn imago.

Pas maanden later was daar onverwacht de bevrijding. Het nummer Freak like me van de Sugababes kwam voorbij op Die Verrückten Stunden, mijn favoriete radiostation. En opeens vielen álle puzzelstukjes in elkaar. Van de tekst wist ik het: die was niet origineel. Adina Howard had er eerder een hit mee gehad. Maar de muziek was dus óók gejat.

Dat hadden de dames slim gedaan in 2002. Gewoon twee hits uit het verleden gepakt, er een mash-up van gemaakt en klaar… Oké, oké, ze zongen zélf de vocalen in en vooruit, ook de sample van Are ‘friends’ electric werd niet helemáál één-op-één overgenomen maar erg veel méér creativiteit vergde het niet. Het resultaat mocht er echter zijn: een fijn plaatje dat in Nederland toch maar gemiddeld succes behaalde met een 23ste plaats in de Top 40. Het betekende wél de definitieve doorbraak voor de girl-band.

Want vervolgens ging het hard. Vrijwel alle singles die ze in de vier jaar daarna uitbrachten, behaalden de top 10 in ons land. Totdat een van de vaste gezichten, Mutya Buena, opeens ontbrak bij de promotie van hun single Ugly. Volgens het management omdat zij ziek was. Niet veel later maakte zij echter bekend dat zij de band ging verlaten. Ze ging solo. Een carrière die één hit opleverde: Real girl.

En ook Sugababes ging als een nachtkaars uit. Na het vertrek van Mutya Buena scoorden ze nog één top 10-hit. Daarna verdwenen ook zij langzaam van het podium in Nederland.

dinsdag 5 september 2017

Captain Hollywood Project - More and more

Het was in de jaren '90 een fenomeen: eurodance-formaties met een mannelijke rapper en een vrouwelijke zangeres. Maar deze succesvolle formule vond zijn oorsprong in Nederland. Het allereerste duo dat zo op de planken verscheen was Twenty 4 Seven in 1989.

Nance Coolen, die later ook naam zou maken als presentatrice, maakte toen al deel uit van de groep. Haar mannelijke collega was toen echter nog niet Stay-C, maar Tony Dawson-Harrison. Iemand die wíj beter kennen als Captain Hollywood.

Dawson-Harrison was een Amerikaanse soldaat die begin jaren ‘80 gelegerd was in Duitsland. Hij kreeg In die periode kreeg hij zijn bijnaam Captain Hollywood omdat hij in zijn vrije uurtjes zijn collega’s vermaakte met zijn streetdance-moves… in kapiteinsuniform. Street- en breakdance was destijds weliswaar allang gemeengoed in de Verenigde Staten maar in Europa was deze vorm van dansen nog totaal onbekend.

Toen hij in 1983 zijn skills mocht vertonen tijdens een gastoptreden in een veel bekeken Duits TV-programma, knalden de kijkcijfers door het dak. Het betekende zijn doorbraak én de doorbraak van street- en breakdance in Europa. Captain Hollywood vestigde zich na zijn dienstplicht in Duitsland, ging aan de slag als danser en choreograaf en werkte in de jaren daarna met o.a. Kim Wilde, Paula Abdul en Milli Vanilli.

Eind jaren ’80 richtte hij samen met producer Ruud van Rijen Twenty 4 Seven op, maar pakte al snel zijn biezen na een conflict met diezelfde Ruud van Rijen. Captain Hollywood ging solo en had vrijwel direct zijn eerste hit te pakken: More and more. Het werd een nummer één-hit in Duitsland en eindigde hoog in de Britse en Amerikaanse hitlijsten.

Of het nu te maken had met afspraken die hij had gemaakt met zijn voormalige werkgever of dat er een andere reden was: wij waren pas veel later aan de beurt. De single was al meer dan een half jaar oud toen het hier de hitlijsten binnen kwam. 

Maar ook in Nederland kreeg More and more uiteindelijk goed voet aan de grond. Met een verblijf van elf weken en als hoogste positie een zesde plaats in de Top 40 was de debuutplaat van Captain Hollywood Project ook hier een succes. Een mooie carrière was het gevolg met Flying high als hoogtepunt.

dinsdag 29 augustus 2017

Michael Jackson feat. Slash - Give in to me

Een tijdje geleden schreef ik er al over. Mijn eerste kennismaking met Michael Jackson was Heal the world. Een prachtig nummer, maar het matchte niet met mijn destijds vers aangemeten imago en dus belandde het niet op een van mijn cassettebandjes.

Voor de opvolger was er echter méér plek in mijn geweten. Give in to me had weliswaar geen beat, maar was een stuk ruiger met het gitaargeweld van Slash. Na veel wikken en wegen kwam die plaat uiteindelijk wél op mijn bandje terecht. Het moest het echter stellen met een plek achter een half uur Rave Radio. Als enige.

Maar omdat ik Rave Radio achteraf toch eigenlijk helemaal niet zo leuk bleek te vinden en ik het cassettebandje dus eigenlijk nooit meer opzette, raakte Give in to me een beetje in de vergetelheid. Pas vele jaren later hoorde ik het nummer weer eens een keer. En ik vond het geweldig om te horen! Wat een powerplaat!

Een schande dat ik het tot dan toe eigenlijk geen enkele keer meer voorbij had horen komen op de radio! Want hoewel The King of Pop toch nog regelmatig airplay kreeg, het was nooit deze heavy metal-ballad. En dus vond ik dat het nummer weer een keer een podium moest krijgen.

En in een van de allereerste dagen van Raad het Plaatje kwam hij dan ook voorbij. Een foto van de beide heren met de vraag welke hit zij hadden in 1993. Ik ging er vanuit dat er maar weinigen waren die zich deze vergeten plaat nog zouden herinneren. Maar ik had het scherm nog niet weggeklikt of het goede antwoord was al gegeven. Ik was dus kennelijk niet de enige bij wie de samenwerking van Michael Jackson en de gitarist van Guns n' Roses was blijven hangen.

vrijdag 25 augustus 2017

The stage is yours - Frenchcore

Voor The Stage is yours tappen we deze vrijdag uit een heel ander vaatje. Arjan Nieuwenhuis zet het genre Frenchcore in de spotlights. Frenchcore is een subgenre van de hardcore house en onderscheidt zich door het hogere tempo (190-250 bpm) en de vaak monotone, pulserende beat die maar door blijft gaan.

Zoals de naam al doet vermoeden ontstond de stroming in Frankrijk. De uit dat land afkomstige DJ Radium wordt gezien als de grondlegger van het genre. Het ontstond eind jaren ’90 uit de early hardcore waarna het zich steeds meer begon te ontwikkelen als een zelfstandig genre.

 Inmiddels heeft de stijl ook Nederland bereikt met als ambassadeur Dr. Peacock, artiestennaam van Steve Dekker. Hij richtte een eigen platenlabel op dat zich enkel en alleen op de frenchcore richt en geeft met Vive la Frenchcore! sinds 2013 ook eigen frenchcore-feesten.

Dekker kwam in aanraking met de frenchcore in de platenzaak waar hij het vinyl voor zijn eigen – toen nog bescheidener – feestjes kocht. Hij werd gegrepen door de muziek en heeft zich sindsdien ten doel gesteld de frenchcore naar een nog groter publiek te brengen.

En dat lukt hem aardig: het genre komt inmiddels veelvuldig voorbij op gerenommeerde festivals als Defqon.1, Nightmare Outdoor en Masters of Hardcore, waar het in de editie van dit jaar zelfs een eigen podium had. En ook aanstaand weekend is het genre te beluisteren op Ground Zero, waar het een prominente plek heeft op het Ruhr G Beat Events-stage.

dinsdag 22 augustus 2017

Manau - La tribu de Dana

Hij kon ze stuk voor stuk meerappen. Alle bekende hiphophits van die tijd. En ik? Ik kon in 1998 amper de refreinen meezingen. Maar ondertussen moest ik wel met lede ogen aanzien hoe hij regelmatig met een meisje naar buiten ging en ik… eigenlijk nooit.

Maar toen ik voor het eerst La tribu de Dana van Manau hoorde voelde ik dat dit een kans was. Het was míjn beurt om te shinen! Ik had Frans gehad op school. Hij niet. Het klonk ook als een bijzonder romantisch nummer: een prachtig eerbetoon (‘tribute’) aan een meisje met de naam Dana. En dat in het Frans. De taal van de liefde.

Niet gehinderd door enige inhoudelijke kennis begon ik de raps van dit Franse nummer uit mijn hoofd te leren. Uren studeerde ik. Het cassettebandje draaide ik grijs. En elke keer maar die teksten proberen mee te doen. Aan het einde van het jaar was het dan eindelijk zover: ik was er klaar voor. De DJ van onze plaatselijke discotheek draaide weer eens een keer La tribu de Dana. En daar ging ik… Eindelijk zou ík een keer de show stelen op de dansvloer.

Mijn Nederfranse raps bleken echter niet de ‘babe magnet’ die ik gehoopt had dat ze zouden zijn. Het bleef net zo stil om mij heen als altijd. En toen het nummer was afgelopen, keerde ik onverrichter zake weer terug naar de enige die mij wel begreep: mijn biertje. Concluderend dat er kennelijk méér voor nodig was dan het enkel mee kunnen rappen van een liedje.

Misschien had ik er ook wel té lang over gedaan. Het liedje was aan het einde van de zomer al geïmporteerd door de vele Frankrijkgangers en was een maand later begonnen aan een opmars in de Nederlandse Top 40. Inmiddels was hij echter alweer op zijn retour, na een flink aantal weken in de hoogste regionen te hebben gebivakkeerd. Dus echt hip was het niet meer.

Of misschien zat het hem erin dat de tekst achteraf helemáál niet zo romantisch bleek te zijn: het liedje was geen serenade aan een Franse schone, maar ging over een mythische stammenoorlog van de ‘tribe’ der Dana. Niet echt een verhaal waarmee je je aanstaande ex om je vinger windt.

Manau gunde mij in ieder geval geen herkansing. De singles daarna werden namelijk alleen maar in Frankrijk uitgebracht en gingen dus aan ons koude kikkerlandje voorbij. En het eerstvolgende Franse rapnummer dat de Nederlandse Top 40 bereikte stamt uit 2013. En ja, toen was ik al voorzien. 

vrijdag 18 augustus 2017

The stage is yours - Drive Like Maria

Mijn eerste kennismaking met de Belgisch / Nederlandse band Drive Like Maria is het nummer So. Deze hoorde ik voor het eerst toen Eric Corton nog 3 voor 12 presenteerde op een maandagavond, terwijl ik terugreed van mijn opleiding in Nieuwegein.

De weken erna hoorde ik ook steeds het nummer voorbij komen. De ontzettende bak met energie die er in het nummer zit had ik écht nodig na een avond in de schoolbanken op mijn 30ste. Uiteraard ben ik daarna de albums gaan luisteren en ik was verkocht. Ik heb ze werkelijk grijs gedraaid en de band heb ik een aantal keren live mogen zien. 

Jaren laten stopten ze er plotseling mee. Iets dat ik erg jammer vond. Maar ze hebben de draad weer opgepakt en dit jaar een nieuw album uitgebracht. Een luistertip voor iedereen die van lekkere gitaren houdt.

Ook de ballad Bury my heart in the desert is erg fijn. Al moet je deze hard luisteren om alles te horen. Kortom. Luister meer en (her)ontdek deze fantastische band.
(c) Remko Bonnink

dinsdag 15 augustus 2017

DJ Paul Elstak - Life is like a dance

Wanna play? Het vriendelijk ogende beertje lachte mij toe vanaf het zwarte bomberjack. Nee… hoe hip en happening ik ook wilde zijn, dat was toch echt véél te ver boven mijn budget. Een longsleeve dan? Tja… vrijwel elke gabber die ik zag liep al met zo’n shirt rond, dus áls ik dan hip en happening wilde zijn, was dit niet het shirt om mij te onderscheiden. De kleding uit de Forze-lijn van DJ Paul Elstak was nou eenmaal populair.

Dat veranderde echter rap toen hij begin 1995 Life is like a dance uitbracht. Zijn eerste happy hardcore-plaat. Een absolute doodzonde in het gabberwereldje zo bleek. Onder andere Neophyte liet er geen misverstand over bestaan wat zij hiervan vonden: Happy is voor homo’s. Een titel die later verplicht gecensureerd werd tot ‘Happy is voor hobo’s’. Een aanpassing die overigens in het plaatje zelf niet echt terug te horen is.

En terwijl Life is like a dance zich een weg omhoog worstelde in de Nederlandse Top 40 vergat de scene spontaan welk pionierswerk DJ Paul voor de hardcore had verricht en kotste hem opeens uit. Ik niet. Het voelde als een handreiking.

Ik had op dat moment weliswaar nog niet zoveel met die muziek maar ik vond het wereldje wél interessant. Ik was geen kakker, geen hiphopper, skaters vond ik losers en ja… ik wilde toch wel érgens bij horen. En dankzij de happy hardcore kon ik me tóch gabber voelen, zonder dat ik mijn hoofd kaal hoefde te scheren en een dubbelzijdige Aussie moest kopen. Een klasgenoot, gabber van het eerste uur, lachte me echter vierkant uit. Ik was geen gabber, maar een ‘zwabber’…

Dat klonk niet heel stoer en óók niet alsof ik er écht bij hoorde. Desondanks begon ik de muziek wel steeds leuker te vinden en langzaam verschenen er toch ook Thunderdome-, Earthquake- en Hellraiser-CD’s in míjn platenkast. En nee… een Wanna play?-shirt heb ik nooit aan gehad want uiteindelijk werd het deze longsleeve:

De missie van DJ Paul Elstak, hardcore naar het grote publiek brengen, was dus in ieder geval geslaagd. En niet alleen bij mij. Want na zijn debuutplaat volgden er veel meer platen die stuk voor stuk grote hits werden. De gabberscene groeide explosief, hardcore-feesten schoten als paddenstoelen uit de grond en het genre leefde als nooit tevoren. Totdat het eind 1996, begin 1997 de nek om werd gedraaid door acts als Hakkûhbar en Gabberwijffie. Een treurig einde van een mooie tijd.

vrijdag 11 augustus 2017

The stage is yours: Intwine

Wat  ooit als een Happy? story begon voor de van Aruba afkomstige Roger Peterson met zijn band Intwine, eindigde in 2010 Not so happy met het opheffen van de band. Roger werd in 2002 bekend in Nederland met zijn abrupte breken met de eerste uitvoering van RTL's talentenprogramma Idols. Roger weigerde het wurgcontract te tekenen dat hij voorgeschoteld kreeg. 

Zijn deelname gaf zijn jaar eerder opgerichte band Intwine echter wel degelijk een boost. Met nummers als Happy?, Cruel man en Get outta my head bestookte de band de Nederlandse Top 40. Zijn carrière zat in de lift....

Na de eerste 2 albums (Intwine en Perfect), die het commercieel goed deden veranderde de band van samenstelling en stijl. De uitgebrachte albums vielen niet in de smaak bij het grote publiek. De hardere stijl deed het commercieel natuurlijk minder dan de mainstream rock van voorheen. De band verdween uit het oog van het grote publiek met als dieptepunt het afscheid in 2010.

Roger  gaf ooit het volgende aan over Idols: "Het programma is voor ons een kruiwagen geweest, maar tegelijk een blok aan ons been. Idols heeft veel geïnvesteerd in onze bekendheid. Daar zijn we het programma erg dankbaar voor. Maar mensen associëren ons toch met een programma waar niets goeds is uitgekomen. Wees eerlijk: die show is geflopt." Of het aan Idols lag dat er niet iets goeds uit is gekomen betwijfel ik zelf. De keuzes van muziek maken en goede nummers schrijven ligt immers aan een band zelf.

Inmiddels is Roger terug naar Aruba, waar hij nog voor klein publiek optreedt. Ik blijf het zonde vinden. Peterson was immers voorzien van een bijzondere stem, enigszins vergelijkbaar met die van Dinand Woesthoff. Roger kon prachtig laag zingen met een fluwelen stem, maar tegelijkertijd ook flink uithalen met een ietwat rauwe rockstem. Had nog prima gepast bij een hedendaags alternatief rockbandje wat mij betreft.

Om toch nog een kleine ode te brengen aan Roger Peterson, bij deze een optreden met één van mijn persoonlijk favoriete artiesten en tevens favoriete nummer. In 2006 trad Roger op met Intwine en K's Choice's Sarah Bettens in De Vrienden van Amstel Live met het nummer Not an addict. Luister en geniet:

(c) Mark Melgert

dinsdag 8 augustus 2017

Chocolate / Mystic / Lorca - Ritmo de la noche

Het moet een bijzondere gewaarwording zijn geweest als je tegen het einde van de zomer van 1990 de Nederlandse Top 40 aanzette. Tot drie keer toe kwam hetzelfde nummer voorbij, alleen dan in drie verschillende versies. Want in die periode stonden zowel Chocolate, Mystic als Lorca in de hitparade met Ritmo de la noche. In de strijd om de zomerhit van 1990 mengde zich zelfs nog een vierde band: The Sacados, maar zij zouden enkel in Zuid Amerika hoge ogen gooien.

Het begon allemaal met de versie van Chocolate. Zij gebruikten het bekende pianomelodietje van Peter Allen’s I go to Rio om daar hun aanstaande zomerhit omheen te bouwen. In Nederland zou deze versie ook verreweg het hoogste eindigen met een 8ste plaats in de Nederlandse Top 40. Een mooie prestatie van de Duitse producer die later nog veel méér hits zou scoren, maar dan als U96.

Mystic was in 1990 de tweede act die het liedje uitbracht. De band, ook afkomstig uit Duitsland bracht een iets pittiger versie uit. In ons land bleek de 24ste plaats het maximaal haalbare, maar in vakantieland Spanje bestormde juist deze versie de hitlijsten met uiteindelijk zelfs plek 2 in de Spaanse charts.

Als laatste kwamen de Fransen van Lorca, die het plaatje een licht eurodance-sausje gaven. Die versie deed het dan weer goed in België, waar zij zelfs drie weken de nummer één-positie zouden bekleden. In Nederland werden van deze versie echter de minste platen verkocht. Zij moesten het stellen met als piekpositie een 29ste plaats.

O ja… en dan was er nog Coldplay. In 2011 brachten zij hun single Every teardrop is a waterfall uit. Direct na de release waren de beschuldigingen van plagiaat niet van de lucht. Want dat begin… dat had wel érg veel weg van… Zanger Chris Martin haastte zich om te zeggen dat zijn inspiratie voor hun nieuwe single inderdaad van Ritmo de la noche kwam. Het was voorbij gekomen in een film die hij had gezien. Maar de credits waren uiteraard voor Peter Allen, de man die het bekende pianomelodietje componeerde.

dinsdag 1 augustus 2017

Anders Nilsen - Salsa tequila

Ik was tot op het bot beledigd. Ik had tijdens mijn reis door Midden Amerika een aardig woordje Spaans geleerd en was daar best wel trots op. En elke keer als er een Spaanstalig nummer op de radio voorbij kwam, deed ik dan ook mijn uiterste best om het te vertalen. Zo ook toen ik in 2014 Salsa Tequila van Anders Nilsen voor het eerst hoorde.

Maar al snel sloeg mijn nieuwsgierigheid om in verontwaardiging. Dit ging toch helemaal nérgens meer over?! Er werden gewoon wat willekeurige Spaanse woorden geroepen, ze hadden er een beatje onder gezet en een catchy accordeonnetje en saxofoontje toegevoegd… en dát moest dan een zomerhit worden? Kom op zeg! Daar trapt toch niemand in?!

Twee weken later stond Salsa Tequila bovenaan in de Nederlandse Top 40. En het meest pijnlijke was: De Noorse komiek had het nog voorspeld ook. Sterker nog: hij benadrukte het zelfs nog even fijntjes in de clip. Maar mijn landgenoten liepen als makke lammetjes naar de platenwinkel. En stemden het dat jaar zelfs naar de top van mijn zomerse hoogtepuntje: de jaarlijkse Top 500 van de Zomer: in één keer binnen op één.

Een geslaagd experiment dus. Anders Nilsen wilde namelijk laten zien dat als een liedje ook maar een beetje exotisch klonk, je er een lekker beatje onder zette en het aftopte met een catchy accordeonnetje en saxofoontje, je zomaar een zomerhit te pakken kon hebben.

In Nederland dan… want de rest van Europa, op het thuisland van Anders Nilsen na, liet het novelty hitje links liggen. De komiek zal zich echter rot gelachen hebben. En misschien ook wel om de grote hoeveelheid geslaagde en minder geslaagde parodieën die volgden: zo werden er een 'Scandinavische', een Nederlandse, een Duitse en zelfs een Poolse versie van het nummer opgenomen.

dinsdag 25 juli 2017

Marco Borsato & Guus Meeuwis - Schouder aan schouder

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Opeens stond Marco Borsato daar in september 2009 voor de camera’s. The Entertainment Group, in 1994 door hem opgericht en verantwoordelijk voor onder andere de Symphonica in Rosso-concerten en de concerten van Guus Meeuwis in het Philips-stadion, was failliet.

Hij was in tranen: nagenoeg alles wat hij in de jaren daarvoor had opgebouwd was hij in één keer kwijt en hij voelde zich verantwoordelijk. Want hij was niet het enige slachtoffer. Veel méér bekende en minder bekende Nederlanders stonden onder contract bij The Entertainment Group en konden fluiten naar hun centen. Zijn goede vriend Guus Meeuwis schoot er zelfs voor enkele miljoenen bij in. En dat deed pijn.

Gebrek aan deugdelijke cijfers, onbezonnen investeringen, roekeloze overnames en verstrekte, maar ongedekte leningen. Wanbeleid door de directie en enkele leidinggevende aandeelhouders zo concludeerde de curator. Het kleine ‘cashflow’-probleempje waarover Borsato drie weken eerder was geïnformeerd, bleek uiteindelijk íets groter dan voorgespiegeld.

Toen de stofwolken grotendeels waren opgetrokken, staken de schrijvers van ‘s lands twee grootste zangers de koppen bij elkaar en schreven Schouder aan schouder. Een duet waarmee zij beiden die donkere periode in hun artiestenbestaan afsloten. Tegelijkertijd ging er een lang gekoesterde droom in vervulling. Een jaar eerder hadden de beide artiesten namelijk al samen op het podium van Groots met een Zachte G gestaan en dat smaakte naar meer.

En Nederland voelde duidelijk nog steeds mee met de beide zangers. De plaat schoot binnen no-time door naar de Top 3 van de Top 40 en zou uiteindelijk de tweede plaats behalen. Het zette de carrière van de beide zangers weer terug op de rails en we kunnen rustig stellen dat zij inmiddels hun schaapjes weer op het droge hebben.

vrijdag 21 juli 2017

Chester Bennington - Niek deelt zijn herinneringen

Op 20 juli kregen wij het bericht dat Chester Bennington was overleden. De zanger van de bekende rockband Linkin Park.

Ik leerde Linkin Park kennen met een ander nummer dan de meeste mensen. Ik keek stiekem op mijn kamer naar muziekzender "The Box" op TV. Op woensdagavond was er dan altijd alleen maar rock. Zoals altijd had ik het geluid zacht genoeg om mijn ouders te kunnen horen aankomen, maar hard genoeg om de muziek te horen en te verstaan. Toen kwam er een nummer van een band genaamd Linkin Park. Het heette Crawling en ik was verkocht.

Wat een stemexplosie! En daarna loepzuiver (misschien wel bij gemixt), rustig zingen. Ze hadden er een fan bij. De lyrics van het nummer vond ik goed. Ik dacht dat het over tienerproblemen ging in het algemeen, al weet ik nu beter.

Daarna kwam hun grootste hit In the end en braken ze door in Nederland. Er volgden nog meer hits zoals Breaking the habit en Numb. Die laatste zou hun grootste succes worden, in samenwerking met Jay-Z. Ik kocht alle CD's van ze, totdat ze zó erg van stijl veranderden dat ik het te commercieel vond worden. Ik kreeg zelfs van mensen te horen dat het laatste concert in Nederland ietwat tegenviel.

Na de dood van Chester ben ik de oude songteksten eens goed gaan lezen nu ik wist wat er met hem gebeurd was. Eén daarvan was Crawling, maar ook de teksten van de platen hieronder:



Nu wetende dat hij misbruikt is in zijn jeugd en al jaren kampte met een drugs- en alcoholprobleem slaan de teksten dus gewoon op hem. Hij laat 6 kinderen en een vrouw achter. Chester Bennington werd 41 jaar oud.

Hij pleegde zelfmoord op de 53ste verjaardag van zijn vriend Chris Cornell. Misschien niet heel toevallig, want Chris Cornell pleegde 2 maanden geleden ook zelfmoord. 

But in the end it even doesn't matter

R.I.P Chester Bennington.