dinsdag 29 november 2016

K-Dootje - Sinterklaas K-Poentje

Er zijn maar weinig singles waarbij ik echt spijt heb dat ik die ooit heb gekocht. Maar Sinterklaas K.Poentje van K.Dootje uit 1994 is er wel echt één. Achteraf had ik mijn geld beter kunnen besteden aan Trip to Raveland van Marusha of Hyper hyper van Scooter. Platen die ik tot op de dag van vandaag nog steeds geweldig vind en die destijds óók hun opwachting maakten.

Jong en onbezonnen als ik was koos ik echter voor deze single. Het leek me namelijk leuk om de Sinterklaas bij Oma op te fleuren met deze housemedley. Maar gek genoeg mocht ik hem niet meenemen. “Oma had toch geen CD-speler,” verzekerden mijn ouders mij. Maar dat bleek bij aankomst helemaal niet waar te zijn!

Gelukkig stond er nóg een nummer op: Excelsis D.O. Die kon dan mooi voor de Kerst had ik bedacht. Maar de single was al vóór Kerstavond op mysterieuze wijze verdwenen en dook pas ruim na Driekoningen weer op. Al met al heb ik er dus weinig van kunnen genieten.

Maar kennelijk was ik tóch niet de enige die dit nummertje op CD-single kocht. Want het werd toch een bescheiden hit die tot de 26ste plaats in de Nederlandse Top 40 reikte. Niet gek voor een plaatje waar de puberale meligheid vanaf straalde.

Achter K.Dootje gingen twee bekende producers schuil: Jay van den Berg en Eddy Morsink. Jay heeft een behoorlijk CV als het gaat om platen waaraan hij heeft meegewerkt. Zo schreef hij nummers voor Romeo, Edsilia Rombley en de succesvolle tieneract Ch!pz. Maar Sinterklaas K.Poentje was zijn eerste plaat die in de hitparades kwam. Hetzelfde gold overigens voor Eddy Morsink, wij beter kennen als Eddy Zoëy. De toen nog onbekende liedjesschrijver zou eind jaren ‘90 uitgroeien tot een bekende radio- en TV-persoonlijkheid.

Maar… ondanks dat ze mij destijds fl 15,95 afhandig maakten, verdienen de beide heren toch ook weer waardering voor hun rol in de muziekgeschiedenis. Zij plaveiden de weg voor het fenomeen Coole Piet, die in de 00’s tot drie keer toe rondom 5 december de Top 40 wist te behalen en zelfs een nummer één-hit scoorde met een Sinterklaasliedje… op house.

vrijdag 25 november 2016

Facts from The Hat - Foutjes in de popmuziek

Bij het presenteren van de Popquiz zijn er natuurlijk de gebruikelijke zenuwen voor aanvang en is het nog steeds mijn grootste angst dat het systeem compleet faalt als ik daadwerkelijk wil beginnen.

Maar echt zenuwachtig word ik altijd als ik de antwoorden ga geven van de ronde ervoor. Bij het opnoemen van bepaalde artiesten heb ik geen idee hoe het uitgesproken moet worden en dan brabbel ik met een rood hoofd maar wat in de microfoon en ga snel door naar het volgende...

Okay, eerlijk is eerlijk, ik ben dermate taalkundig aangelegd dat als ik niet goed oplet, het zelfs presteer om 'The Knack' als De Knak uit te spreken... Een geruststellende gedachte is dat de Popmuziek ook vol staat met foutjes:

Neem bijv. het nummer Venus van Shocking Blue. Een hoop Engelstaligen zullen zich afgevraagd hebben wie of wat die Godness (ipv Goddess) is die op de mountaintop zit...

Of de 2de single van de Golden Earring. Deze is zelfs nooit in de platenzaken terecht gekomen omdat ze er op het allerlaatst achter kwamen dat Not to find een wel erg letterlijke vertaling bleek te zijn en dus niet geschikt als titel voor de de B-kant van Lonely every day in 1965. Besloten werd om de hele productie te vernietigen...

Een andere mooie productie die vernietigd kon worden komt op naam van Europe. Terwijl de band in 1990 stopt, blijkt de millenniumwisseling een mooie gelegenheid om The final countdown nog één keer te spelen. Om er nog wat extra centen mee te verdienen besluit een label de single opnieuw uit te brengen... Helaas voor de organisatie bleek er extra kosten gemaakt mochten worden omdat de hoezen opnieuw gemaakt mochten worden. Door het vergeten van één letter stond er nu 'The Final Cuntdown' op de hoes.

Ook bij het opnemen van de muzieknummers gaat wel eens wat fout. Het leuke hiervan is dat enkele foutjes gewoon in de uiteindelijke versie zitten. De bekendste is waarschijnlijk van The Police, waar een vals piano akkoord is te horen omdat de zanger per ongeluk op de piano gaat zitten en het gelach hier om bij de intro van Roxanne (vanaf 0:04). Een goede tweede is de te vroege fade-out bij "Do you love me?" van The Contours, omdat de geluidsman dacht dat het nummer al afgelopen was (vanaf 2:30).

Maar wat dacht je van de drummer van Lynyrd Skynyrd die bij Sweet Home Alabama aangeeft dat hij de muziek niet goed kan horen en 'Turn it up!' roept (vanaf 0:04) .

Of James Blunt die bij You're beautiful niet goed timet en te vroeg begint met zingen (vanaf 0:13). Een foutje dat ook Pink overkomt bij Raise your glass (vanaf 2:25).

Tot slot een stukje van Eminem, die aan het begin van Cleanin' out my Closet duidelijk laat weten dat hij wat mist in het geluid op zijn koptelefoon (vanaf 0:12).

En zo zijn er in de loop der jaren genoeg foutjes op plaat verschenen en maak ik me steeds minder druk om het verkeerd uitspreken van de bandnamen...

dinsdag 22 november 2016

Pussycat Dolls - Don't cha

Soms heb je met nummers van die associaties die niet meer uit je geheugen zijn te wissen, terwijl je dat het liefst wél zou willen. Het was 2008 en met vier vrienden waren wij op weg naar Distant heat. Een dancefestival in de woestijn van Jordanië. Een fantastische bestemming natuurlijk, maar je wilt ook wel wat van de rest van het land zien.

We hadden hier dan ook drie weken voor uitgetrokken en zo reisden we van hotel naar hotel. In de loze uurtjes zapten we wat tussen de verschillende kanalen die de hotel-tv’s ons aanboden. Maar omdat geen van ons het Arabisch echt machtig was kwamen we eigenlijk altijd uit bij de muziekzender Melody Tunes. Want dat was ‘All Ingelesh All Za Tayem’. Wat er heel Arabisch uitziet, maar eigenlijk niets anders is dan: ‘All English, all the time’.

Tussen de clips door kwamen er met enige regelmaat promofilmpjes van de zender zelf voorbij. Stuk voor stuk parodieën op bekende nummers. Vermakelijke filmpjes, dat zeker, maar ook filmpjes die ervoor zorgden dat als je de plaat een keer écht hoorde, je direct een stel dansende Arabieren voor je zag en heel hard de neiging moest onderdrukken om die bewegingen gelijk na te doen.

En dat was dus ook het geval met Don’t cha. Ik zie niet meer die prachtige lichamen van de Pussycat Dolls voor me, maar een volslanke Arabische met een overdosis zelfvertrouwen. Ik hoor niet meer de zoetgevooisde stemmen van Nicole Scherzinger en haar collega’s maar een weinig toonvaste stem die zingt: “Dont ya wish ya gullefriend hot like me?”

Maar dat was niet de enige plaat waarbij mijn associatie voorgoed veranderde tijdens die reis door Jordanië. Bekijk onderstaande compilatie maar eens. Maar wees gewaarschuwd: het kan dus ook úw luisterervaring voorgoed veranderen!

De hoogtijdagen van de Pussycat Dolls lagen in 2008 overigens al een paar jaar daarvóór. De debuutsingle Don’t cha dateerde van 2005 en schopte het destijds tot de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Datzelfde gold ook voor de opvolgers Stickwitu (2005) en Beep (2006) waarmee de meidengroep een record vestigde: de eerste act ooit die met drie singles op nummer 2 bleef steken.

De ‘Dolls’ stonden in dat jaar in een uitverkochte Heineken Music Hall en brachten nog drie platen uit die allen de top 10 wisten te bereiken. Maar door interne strubbelingen en wisselingen van de wacht, kon het tweede album niet meer voldoen aan de hooggespannen verwachtingen en eindigde de zegetocht van de burleske dansrevue-groep.

vrijdag 18 november 2016

De platenkast van mijn vader - Osibisa

Zondag 30 oktober. Ik heb het met zoon Erwin over een zeventiger jaren groep die ik bij 'Pa's platenkast' voor het voetlicht wil brengen: Osibisa, een zogeheten Afro-rockband met heerlijk oorspronkelijke muziek, waarmee de Afrikaanse landen op de muzikale kaart werden gezet.

Maandag 31 oktober, 08.45 uur. Van diezelfde groep hoor ik het, in mijn belevenis, meest afgrijselijke plaatje ooit door deze groep uitgebracht, gebombardeerd tot 'clip v/d dag' op Radio 5: The Coffee Song. Een cover die zelfs door de Muppets (wie kent ze niet) werd opgevoerd.

Nu weet ik dat 99,99 % van jullie het niet in het jonge hoofd haalt überhaupt deze zender op te zoeken, laat staan te beluisteren. Maar deze oude man verlangt ook wel eens naar zijn muzikale jeugd, vandaar! Welnu, ik ben voorlopig weer genezen en heb nóg meer heimwee naar hun eerste, titelloze debuutalbum, rechtstreeks uit de binnenlanden van Afrika.

Word wakker met de typische oerwoudgeluiden van The Dawn, dans met apen en olifanten op Music for Gong Gong en zing luidkeels mee met Ayiko BiaEn de The Coffee Song? Slechte koffie drink je niet!
Osibisa - The Dawn

Osibisa - Music for Gong Gong

Osibisa - Ayiko Bia

dinsdag 15 november 2016

Matthias Reim - Verdammt ich lieb dich

Trots als een pauw was ik. Het voelde als een grote stap in mijn nog jonge leven. Een eerste stap naar muzikale onafhankelijkheid. Niet langer hoefde ik alleen maar te luisteren naar wat mijn vader op de plank had liggen. Niet langer was ik meer veroordeeld tot al die LP’s uit de jaren ’60 en ’70.

Want in 1990 kocht ik mijn allereerste eigen single: Verdammt ich lieb’ dich van Matthias Reim. Nog op vinyl met zo’n groot gat in het midden, waardoor ik het adaptertje van mijn vader nodig had om het op de pickup af te kunnen spelen.

Ik weet nog hoe gaaf ik het vond om te zien dat het plaatje in Nederland uiteindelijk doorstootte naar de eerste plaats in de Top 40 en daar vervolgens vier weken bleef staan. Triomfantelijk constateerde ik dat het óók door mij kwam dat die zo hoog stond in de hitlijsten.

Maar niet alleen in Nederland haalde het de nummer 1-positie. In thuisland Duitsland vestigde de single zelfs een record door 16 weken achtereen op de hoogste positie te staan. Een record dat daar tot op heden nog niet overtroffen is.

En terwijl hij hits bleef scoren in zijn vaderland, was het in Nederland gauw gebeurd. Ik heb niet eens overwogen of ik zijn tweede single, Ich hab geträumt von dir óók zou aanschaffen. En mede door die beslissing kwam het plaatje hier ook niet verder dan de 14de plaats.

Ik kan overigens nog steeds van die eerste single genieten: elke keer als ik Verdammt ich lieb dich weer eens hoor in het Foute Uur of tijdens een Verrückte Halbe Stunde, of als het voorbij komt bij het beluisteren van mijn Spotify-lijst, gaat de volumeknop opnieuw omhoog. Dat spannende intro… die kenmerkende drumsolo… en dan die explosie met het refrein. Kippenvel!

Ik vermoed dat mijn vader zich destijds ook wel kon vinden in mijn keuze. Anders was de plaat waarschijnlijk nooit het huis binnen gekomen. Hij zal daar echter aan toevoegen dat het daarna bergafwaarts is gegaan met mijn muzikale ontwikkeling. Na Matthias Reim volgden namelijk Dolce Barbara van Eros Ramazzotti en You’re the reason why van Marco Borsato – toen nog met foute snor. Platen die hij ongetwijfeld nog wel met enige moeite weg kon krijgen. Maar mijn volgende aankoop luidde een compleet nieuw tijdperk in in Huize Herkelman: Out of space van The Prodigy.

dinsdag 8 november 2016

DJ Kool - Let me clear my throat

Ik had in de jaren ’90 niet zoveel met hiphop. Ik begreep ook totaal niet waar al dat gedoe tussen East Coast en West Coast nou voor nodig was. Voor mij was die muziek één pot nat. De beats, de raps, ik hoorde geen verschil. Ongetwijfeld een opvatting waarmee ik de Verenigde Staten waarschijnlijk nooit levend was uit gekomen. Maar gelukkig zat ik in het veilige Nederland en had ik geen die hard East Coast- of West Coast-rapliefhebbers in mijn vriendenkring.

Er waren heus wel nummers uit het genre die ik aardig vond. Maar eentje die eruit sprong was Let me clear my throat van DJ Kool. Eens een keer geen politieke teksten, geen bozige raps, geen langdurige scheldkanonnade aan het adres van de Amerikaanse politie. Gewoon een heerlijk energiek nummer met een feestende menigte die zich volledig liet opzwepen door het geschreeuw van de DJ / entertainer.

Maar vooral de gebruikte samples waren fijn. Het begon met een sample uit Hollywood swinging van dance classics-helden Kool & The Gang (1974) en ging vervolgens naadloos over in The 900 number van The 45 King (1987), wat op zijn beurt weer het nummer Unwind yourself van Marva Whitney uit 1968 samplede. Drie decennia soulhistorie samengepropt in één plaat.

Dat was ook niet zo verwonderlijk want DJ Kool was al sinds 1977 aan het scratchen in de Go-Go-clubs in hometown Washington DC. Dus aan historisch muziekbesef geen gebrek. En die invloed was ook duidelijk te horen op al de platen die hij uitbracht.

Let me clear my throat was overigens het laatste dat wij van hem als soloartiest zouden horen. Wel was zijn typische stijl van rappen nog een aantal keren terug te horen in samenwerkingen met andere artiesten. Bijvoorbeeld in We won’t van Will Smith maar ook in Let’s get dirty van Redman. Platen die niet verder kwamen dan de grenzen van zijn thuisland. Al vormde die laatste later wél de basis voor Dirrty, dat Redman in 2001 uitbracht met Christina Aguilera.

zaterdag 5 november 2016

Rap & Blues - Lauryn Hill - van uitgejouwd tot succesvol

Ik was vorige week bij iemand op visite en op de achtergrond draaide een playlist met alleen nummers van The Fugees en Lauryn Hill. Dit bracht mij terug naar mijn tienerjaren waarin ik deze muziek als geniaal beschouwde.

Het begon met het nummer Fugee-la. Een nummer dat mij gelijk opviel. Het was precies de muziek die ik leuk vond.

Bij het zien van de videoclip (die speelde toen een erg grote rol op MTV, TMF en The Box) kwam de rapper/zangeres mij erg bekend voor. Ik had immers de film Sister Act 2 gezien en daar speelde een jonge Lauryn Hill de hoofdrol, naast Whoopi Goldberg. Ik was toen al fan van haar stem.

De andere nummers van The Fugees vond ik ook geweldig waardoor ik gelijk de cd aan mijn collectie toevoegde.

Ik was een trouwe volger van Sylvana's Soul (toen had ze nog ambities op een ander gebied) en daar hoorde ik, dat de start van Lauryn niet heel best was. Tijdens de amateuravond in The Apollo Theatre trad een jonge Lauryn Hill op met Who's loving you van The Jackson5. Er vielen enkele valse noten waardoor het publiek onrustig werd.

Na de Fugees bracht Lauryn Hill een paar grote hits uit zoals Everything is Everything, Doo-wop that thing en samen met Rapper NAS If I ruled the world. Lauryn Hill werd een begrip in de muziekwereld. Ze was zelfs de eerste vrouw die 10 keer genomineerd was voor een Grammy  (ze won er overigens 5).

Mijn favoriete nummer van Lauryn Hill haalde hier de top40 helaas niet. Maar wil deze jullie niet onthouden.


dinsdag 1 november 2016

Gabber Piet - Love U hardcore

Hij was onze held… Ons uithangbord… De enige die ons als gabbers publiekelijk serieus durfde te nemen. Met zijn programma ‘Hakkeeh’ op muziekzender TMF trakteerde Gabber Piet ons halverwege de jaren ’90 elke week op de laatste hardcore releases en liet hij ons de vele hardcore-feesten meebeleven die Nederland toen rijk was.

Maar eind 1996 bracht hij opeens Hakke & Zage uit. Een single die ons toch op zijn minst de wenkbrauwen deed fronsen. Op de melodie van de begintune van Peppi & Kokki deed het boegbeeld geen enkele moeite om alle vooroordelen die over de liefhebbers van het genre bestonden te ontkrachten. Nee, gabberhatend Nederland kreeg in het nummer nog maar eens bevestigd dat wij allemaal domme, kale, volledig doorgesnoven idioten waren.

Geen wonder dat de ‘scene’ hem als een baksteen liet vallen. Zijn excuus was echter dat hij hiermee een antwoord wilde geven op parodieën als Gabbertje. Nee, zo’n liedje helpt lekker mee om de beeldvorming in die nummers tegen te gaan. Hij bezwoer ons daarnaast dat het hem ook niet om het geld te doen was. Want als hij wilde, kon hij elke avond wel een schnabbel krijgen. Om er vervolgens trots aan toe te voegen hoeveel exemplaren er wel niet van de plaat verkocht waren.

Met Love U hardcore probeerde hij de gabberscene weer voor zich terug te winnen. Hij schreeuwde ongeveer het hele plaatje lang dat hij echt wel van hardcore hield. En hee… ‘wij gabbers’ waren toch één familie? Om ten slotte te eindigen met de woorden ‘Respect the gabber forces’.

Ik vraag me af of er ook maar één gabber is geweest die hem weer in genade heeft aangenomen na deze toch wat halfslachtige poging om weer in een goed blaadje te komen bij al die meloenies. Daar hielpen zelfs de openlijke excuses op het bijbehorende album niet bij.

Maar goed… uiteindelijk had hij met zijn tweede single wél weer een behoorlijke hit te pakken. Love U hardcore schopte tot de 16de plaats in de Nederlandse Top 40. Dus wat uiteindelijk zijn doelstelling ook was, commercieel voer hij er in ieder geval opnieuw wel bij.