dinsdag 30 augustus 2016

Blind Melon - No rain

Daar stond ik dan… in mijn bijenkostuum met mijn tapdance-schoenen aan. Iedereen had wat ingestudeerd voor deze Bonte Avond. Het doel was om geld op te halen voor de eindreis van onze klas naar Barcelona. En nu was ík aan de beurt.

Alle ogen waren op mij gericht. Voorzichtig waagde ik mijn eerste pasjes en het ging best goed. Ik raakte steeds meer op dreef en voltooide uiteindelijk vol overgave mijn performance. Toen ik klaar was, maakte ik een buiging, knikte nog even beleefd naar het publiek en werd vervolgens zó hard uitgelachen dat ik huilend het podium verliet.

Vooruit… zó erg was het niet. Het was tenslotte op school en ik deed het voor alle ouders en leraren. Daarnaast was ik op eigen verzoek ingezet als humoristisch intermezzo en niet als tapdancer. Maar het gevoel was hetzelfde. Doodse stilte… Alleen de lach van die ene leraar die overál om moest lachen, bulderde door de toneelzaal.

Ik kon me op dat moment volledig identificeren met de ‘Bee-Girl’ uit de clip van Blind Melon. Het meisje dat in de clip weggehoond werd van het podium bleek in werkelijkheid dé motor achter het succes van de single. De video kreeg enorm veel airplay op muziekzender MTV en stuwde de single én het bijbehorende album naar miljoenenverkopen.

En opeens stonden ze in het voorprogramma van Neil Young en Lenny Kravitz, traden ze op op Woodstock ’94 en sloten ze de Voodoo Lounge-tour van de Rolling Stones af. Hun ster was rijzende maar toen gooide, zoals wel vaker bij musici, drugs roet in het eten. Shannon Hoon, de zanger van de band, werd op 21 oktober 1995 dood aangetroffen in de tourbus. De oorzaak: een overdosis cocaïne. Hij liet een dochter van 13 weken achter.

Het werd daarna nooit meer wat met Blind Melon. Het duurde maar liefst tien jaar voordat ze een nieuwe zanger vonden. Een zoektocht die de relaties binnen de band zodanig onder spanning zette dat ze in 1999 zelfs een tijd uit elkaar gingen. Hun avontuur met de nieuwe zanger duurde vervolgens maar een paar jaar. De band viel opnieuw uiteen maar vond elkaar weer in 2010. Niet meer om nieuw materiaal op te nemen maar alleen om op te treden. En daarbij worden ze bij tijd en wijle ondersteund door… de dochter van Shannon Hoon. En zo is de cirkel weer rond.

vrijdag 26 augustus 2016

Fleetwood Mac - Band met meerdere gezichten

Toen ik nog jong was, 'k weet het, héél lang geleden, kwam de muziek van Fleetwood Mac op mijn pad. Fleetwood Mac was toen een bluesgroep met grote hits als Need your love so bad en Albatross. Beide nummers staan o.a. op het compilatiealbum uit 1969.

De titel van die LP The Pious Bird of Good Omen, verwijst naar een gedicht over een albatros die zonder duidelijke reden wordt gedood door een zeeman, waardoor de rest van de bemanning wordt vervloekt. Vandaar die voorplaat.

De stijlverandering werd ingeluid met hits als Man of the worldOh Well (part 1) en The Green Manalishi. Daarmee werd Fleetwood Mac dus een 'doodgewone' rockgroep.

Maar wel met drie pareltjes, waaruit ik eigenlijk geen keus kon maken! Vooral, omdat het daarna alleen maar 'minder' werd! Toch maar gekozen voor deze...

Overigens: Oh Well was de eerste alarmschijf bij Veronica!

dinsdag 23 augustus 2016

Diana King - Shy guy

Het was de zomer van 1995. Een zomer waarin we flink werden verwend: van eind juni tot en met eind augustus was het heerlijk zomerweer. En dus lagen we elke dag te zonnen in het plaatselijke buitenbad.

En naast het bijna tropische weer, kregen wij die zomer nóg een ‘exotische’ verrassing. Van een van de vriendinnen uit de buurt was namelijk een nichtje overgekomen uit Engeland. Een leuke meid van onze leeftijd, zeker niet onknap, een geweldige flirt en dat maakte haar bijzónder interessant. Helemaal omdat ze ook nog eens geen woord Nederlands sprak. Spannender kon haast niet!

Het was diezelfde zomer dat Diana King in de charts stond met Shy guy. Een enorme hit. Maar liefst 13 weken was de Jamaicaanse in de Nederlandse Top 40 te vinden met als hoogste positie een derde plaats. Maar niet alleen in Nederland was de single een succes. Wereldwijd kwam het nummer hoog in de hitlijsten.

Shy guy gaf mij als verlegen puber hoop. Want de concurrentie in de strijd om de hand van deze Engelse schone was moordend en ik moest dus met een bijzondere tactiek komen om haar hart voor mij te winnen.

En waar al mijn vrienden een spervuur van steenkolenengels op haar afvuurden, hield ik me dus heel slim op de achtergrond. In de stille hoop dat zij óók niet op zoek was naar die ‘fly guy’, maar naar die ‘shy guy’. De tactiek werkte niet… ze ging er vandoor met de grootste praatjesmaker van ons allemaal. Ik moest het doen met die ene kus op de wang omdat ik zo ‘cute’ was.

En op Diana King zelf hoefde ik óók al niet meer te rekenen. Haar boodschap in de opvolger van Shy guy liet daar in ieder geval geen twijfel over bestaan: “Ain’t nobody, loves me better than you!” En dat had ze níet tegen mij…

zaterdag 20 augustus 2016

Rap & Blues - Hip hop soul

Hip hop soul is een subgenre van de hedendaagse R&B-muziek en was het populairst van het begin tot het midden van de jaren ’90. Het genre is een combinatie van zang in R&B/gospel met hip hop muziek en werd bekend door artiesten als Mary J. Blige, Jodeci, TLC, R. Kelly en Montell Jordan.

Mary J. Blige kreeg ruim 20 jaar geleden de titel 'Queen of Hip hop soul'. Ze kreeg de naam van haar platenbaas Andre Harrell. Hij zorgde ervoor dat het eerste album (What's the 411?) van de toen 17-jarige Blige een succes werd. Ze was toen nog een onbekende zangeres, maar tegenwoordig draagt zij, met meer dan 8 multiplatina albums en een record van 30 nominaties voor een Grammy, terecht deze naam.

Mijn favoriete album van deze koningin is Share My World. Dit album bevat samenwerkingen met onder andere Lil' Kim en Nas. Verder staat er een cover van Natural Woman op, van de grote Aretha Franklin. Het album zorgde ervoor dat ook Mary J. Blige wereldwijd een grootheid werd.

Mary J. Blige staat bekend om haar samenwerkingen in de industrie. De samenwerking met Bono (U2) is haar meest bekende. In mijn ogen is het nummer One een prachtige cover. Ik vind zelfs dat de cover beter is dan het origineel. En dat heb ik niet vaak met cover!

dinsdag 16 augustus 2016

Wildstylez feat. Niels Geusebroek - Year of summer

Het zal november geweest zijn dat ik in de vroege ochtend over de A10 reed richting mijn werk. Het was nog donker en de koplampen van de auto’s aan de andere kant van de vangrail schenen in mijn ogen. Nog een beetje slaperig van weer een korte nacht hoorde ik opeens iets opmerkelijks uit mijn autoradiootje.

De opbouw van het nummer dat door de speakers klonk, had namelijk verdomd veel weg van een… hardstyle-nummer. Ik geloofde mijn oren niet. Hardstyle?! Op de commerciële radio?! Ik hield mijn adem nog even in want ik was de laatste tijd al een paar keer eerder teleurgesteld. Dan maakte ik me klaar om eens even lekker los te gaan op een beukende beat maar dan bleek het uiteindelijk een dubstep-plaat te zijn. Zelfde opbouw, maar een iets andere climax…

Mijn vermoeden bleek dit keer echter wel juist. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik Year of summer van Wildstylez. Een samenwerking met Niels Geusebroek, voormalig zanger van de festivalband ‘Silkstone’.

Het was het allereerste en enige échte hardstyle-succes in de Nederlandse Top 40. Het plaatje schopte het zelfs tot de 3de plaats en sindsdien komt dit stukje muziekgeschiedenis elke zomer minimaal een paar keer voorbij op de radio. De single is daarnaast steevast terug te vinden in de top 10 van iedere lijst die maar iets met de zomer te maken heeft. En dat terwijl het nummer zijn hoogtepunt beleefde in januari en februari 2013.

En waar ik misschien stiekem gehoopt had dat we het muziekgenre vanaf dat moment vaker terug zouden vinden in de hitparades bleef het beperkt tot deze ene grote hit. Jawel, Wildstylez wist in 2013 nog één keer in de charts te komen met hun remix van Earth meets water van Rigby en ook mochten we Kaskade begroeten die in datzelfde jaar samen met Neon Trees een hit had met de Headhunterz-remix van Lessons in love maar die kwamen lang niet zo ver als Year of summer

dinsdag 9 augustus 2016

Chicane - Saltwater

Heel, héél af en toe, stond het thuis op: Clannad. De mystieke Keltische klanken, de hoge vocalen. Ik vond het prachtig. Maar je gaat natuurlijk niet toegeven dat je de muziek van je ouders leuk vindt. En zeker niet als het dit soort zweverige, new age-achtige hippiemuziek betreft. Dus mopperde ik: “Wat een saaie muziek!” maar ging wel beneden zitten met mijn kopje thee.

Het lukte mij goed mijn Grote Geheim voor me te houden, hoewel het natuurlijk steeds meer begon te knagen. Maar nét toen ik op het punt stond huilend mijn guilty pleasure te bekennen aan mijn vrienden kreeg ik hulp uit onverwachte hoek. Chicane bracht de single Saltwater uit.

Een bijzonder fijne trance-plaat. Echt zo’n nummer waarbij je je vanaf de eerste tonen al direct op een warm strand waant, tijdens zo’n héérlijk zwoele zomeravond in een ver, ver oord, terwijl de zon langzaam ondergaat en het verfrissende water het zand tussen je tenen wegspoelt. Zo’n plaat.

En de sample die Chicane gebruikte voor de single was Theme from Harry’s game, van… Clannad. Nou ja, sample, Máire Brennan, een van de zangeressen van de Ierse band, zong het persoonlijk mee.

Het bleek een goede combinatie, want de plaat deed het prima in de charts. In Nederland bleven zij weliswaar steken op de 25ste plaats maar in Engeland bereikte de single plek 6. Het meeste succes had de plaat echter in de clubs door heel Europa. Daar zorgde Saltwater elke keer opnieuw voor een volle dansvloer.

En ík kon na al die jaren dus eindelijk ook eens uit mijn dak gaan op Clannad. Er was geen reden meer om me te schamen. En nog stééds is het nummer van Chicane een van mijn topfavorieten.

zaterdag 6 augustus 2016

Rap & Blues - Rap vs. Rock vs. Klassiek

Naast het gebruiken van samples was het in de jaren '90 en '00 ook hip om rap te combineren met een andere genre. Vooral rock en klassiek/opera deden het goed in de hitlijsten.

Zo scoorden hiphop-grootheden Run DMC en Steven Tyler (Aerosmith) een megahit hit (en klassieker) met Walk This Way (1986). Het nummer werd opnieuw als cover uitgebracht (origineel is uit 1975 van Aerosmith).

In 2007 deden de girlbands Sugababes en Girls Aloud het nog eens over. Dit werd niet zo'n hit als de twee eerdere versies.

Ook Jay Z scoorde met Linkin Park een grote hit. De rapper bracht samen met de rockband een mash-up van de nummers Numb en Encore. In Nederland haalde dit nummer de vierde plek.

Ook de combinatie met klassieke muziek en opera zorgde voor een grote hit. Twee grote nummer uit die tijd waren van Xzibit en van Warren G.

De eerste rapper (ook bekend van het MTV-Programma Pimp My Ride) werd in één klap wereldberoemd met zijn nummer Paparazzi (1997). In het nummer zit zelf nog een sample van Barbra Streisand's Pavane (Vocalise).


Warren G scoorde samen met Sissel een hit met Prince Igor (1998). De rapper gebruikte een stuk uit de opera met de gelijknamige naam, dat gecomponeerd is door Alexander Borodin. Deze werd gezongen door de Noorse operazangeres Sissel Kyrkjebø.

dinsdag 2 augustus 2016

Ome Henk - Op de camping

In mijn tienerjaren was ik regelmatig op de camping te vinden. Met het hele gezin op fietsvakantie en dan van trekkersveldje naar trekkersveldje. Tent opzetten, de volgende dag weer afbreken en verder fietsen. En al was het vaak niet meer dan een rondje Veluwe, ik kon me toen niets leukers voorstellen dan een vakantie op de camping.

Ik kon me destijds dan ook helemáál niet vinden in het liedje Op de camping van Ome Henk. In het nummer werden alle commentaren die ook mijn vrienden op de camping hadden, als zij zelf weer eens naar Zuid Frankrijk vertrokken om daar in een vakantiehuisje te verblijven, keurig op een rijtje gezet.

Pas eind jaren ’90, toen ik met vrienden drie jaar achter elkaar op het beruchte 'Duin & Strand' in Renesse bivakkeerde, begon ik het wat meer te zien. In het bijzonder wanneer ik met een rol WC-papier en onze zelf meegebrachte toiletbril richting sanitairgebouw toog en de hele camping dus niet hoefde te raden wat ik ging doen… en dat vaak ook met het nodige plezier kenbaar maakte.

En sinds mijn laatste kampeerervaring ben ik het definitief eens met Ome Henk. Het was dan ook misschien niet zo’n goed idee om met dertig graden in een net iets te klein iglotentje te gaan slapen waarbij het met mijn bijna twee meter ook nog eens niet lukte om de voeten binnenboord te houden.

Tja… Ome Henk. Chagrijn van beroep, bekend geworden door zijn CD’s met parodieën op verhalen en liedjes, beleefde halverwege de jaren ’90 zijn hoogtepunt met maar liefst drie flinke hits. De bekendste daarvan was Op de camping. Een bewerking van In the navy van de Village People.

Hij had er dan ook wel gevoel voor. Want toen iedereen Ik zing dit lied voor jou alleen van – toen nog – Jantje Smit ongeveer uitkotste, bracht hij zijn ‘duet’ met zíjn buurjongetje Jantje uit. Een parodie waaraan men op dat moment duidelijk behoefte had: Ik zing dit lied voor Ome Henk kwam binnen op 12 in de Nederlandse Top 40 en schopte het tot een vijfde plaats.

De opvolger Neem een ander in de maling, een parodie op Aqua’s Barbie girl, gooide ook hoge ogen. Hij wist daarna nog één keer een hit te scoren. Zijn Mambo nr. 6 stond 8 weken in de Top 40 met als hoogste notering 17.

En nu? Ome Henk is er nog steeds! Hij heeft een eigen website en zit – heel hip – op Twitter waar hij op zijn eigen wijze commentaar levert op alles wat hem wel en niet zint.