zaterdag 30 juli 2016

Hé! Dit ken ik!

In de muziekwereld is het al decennia lang gebruikelijk om samples te gebruiken in een nummer. Wilde je eind jaren 90 als rapper een grote hit scoren, dan gebruikte je een sample van een oude blues of soul hit. Hieronder een paar grote hits die samples gebruikten.

1. I'll Be Missing You - Puff Daddy (1997)
Na het overlijden van The Notorius B.I.G. werd het nummer I'll Be Missing You uitgebracht. Het was een ode aan de vermoorde rapper. In dit nummer is heel goed de sample te horen van de grote Police hit Every Breath You Take. Faith Evans en 112 zorgden voor de zang in dit nummer.

2. Mo money Mo problems  - Notorius B.I.G (1997)
Na de hit I'll be missing you (zie nummer 1) werd dit nummer uitgebracht. Het werd eveneens een grote hit. Naast Notorius B.I.G. deden ook Puff Daddy en Mase een duit in het zakje. De sample die voor dit nummer gebruikt werd was afkomstig van het nummer I'm coming out van Diana Ross (1980)

3.  Hard Knock Life (Ghetto Anthem) - Jay Z (1998).
Hoewel de sample niet van een blues of soul nummer komt is dit wel een hele bekende. De sample komt uit de musical "Annie" (1977). Dit zorgde ervoor dat Jay Z een wereldhit scoorde.

4. Changes - 2pac (1998)
Ook na zíjn dood scoorde 2pac een megahit. Het pianospel  in dit nummer is afkomstig van het uit 1986 afkomstige The Way It Is van Bruce Hornsby & The Range. Ook de tekst van het refrein is deels terug te horen.

5. Not Tonigh- Lil' Kim (1997)
Naast alle mannelijke rappers waren er ook vrouwelijke rappers die een bijdrage leverden aan deze rage. Samen met Da Brat, Lisa "Lefteye" Lopes, Annie Martinez en Missy Elliott scoorde Lil' Kim de hit Not Tonight.
Het werd niet zo'n grote hit als bovenstaande nummers, maar deze hoort echt in het rijtje thuis. De sample kwam overigens van Ladies' Night  van Kool and the Gang (1979).

dinsdag 26 juli 2016

Flamman & Abraxas - Good to go

Halverwege de jaren ‘90 werd er een film uitgebracht die in vrijwel alles anders was dan de traditionele rolprent. Opgenomen met een heuse Digitale Camera, als een van de eerste films óóit. Geschoten als een videoclip, inclusief keiharde muziek, felle neonkleuren en in een moordend tempo. En de titel liet niet veel aan de verbeelding te wensen over: Naar de klote!

Het was een film over de Nederlandse partyscene midden jaren ’90, die een weinig florissant beeld schetste van de twintigers van toen. Feestbeesten die zich onderdompelden in beukende beats, zich te buiten gingen aan XTC en zich vervolgens ruim na zonsopkomst laveloos op de bank stortten.

De regisseur van die film was er in 1996 heilig van overtuigd dat de film een hit zou worden. “Naar de klote! wordt een hit. De reden? Naar de klote! is de eerste speelfilm die de dans- en muziekcultuur van vandaag in beeld brengt, en wel op een manier die volledig is toegesneden op de doelgroep. Speciaal voor hen is de film gemaakt: al die jongeren die elke weekend dankzij een paar pilletjes helemaal uit hun dak gaan in een dreunende loods op het lokale industrieterrein.”

Naar de klote! werd géén hit. De reden? De ene helft van de jongeren kon zich, net als ik overigens, niet echt identificeren met het overmatige drank- en drugsgebruik en het geweld in de film en de helft die zich er wél door aangesproken had kunnen voelen, stond vermoedelijk helemaal uit zijn dak te gaan in een dreunende loods op het lokale industrieterrein.

Het enige onderdeel van de film dat wél bleef hangen was het nummer Good to go van Flamman & Abraxas. Het producersduo dat tot dan toe vooral op de achtergrond actief was geweest en in die hoedanigheid al grote successen had geboekt, bracht de single verrassend genoeg uit onder hun eigen naam. Maar ook op de voorgrond bleken ze een gouden duo. Het nummer schopte het tot de vierde plaats in de Nederlandse Top 40 en is inmiddels een van de meest iconische nummers uit de 90’s.

En zo gebeurde het dat terwijl de successen van hun topact de Party Animals langzaam minder werden, zij onder hun eigen naam nog even drie grote hits scoorden. De opvolgers I’ll be your only friend en de verrassende cover I need love behaalden de top 10 in de vaderlandse hitparade en hielden het daar ook even vol.

Maar zelfs Flamman & Abraxas bleken een mindere periode te kunnen hebben. In 1999 schaarden zij zich namelijk achter Double Date. In hun ogen dé Nederlandse kandidaat voor het Eurovisie Songfestival. Een act die iedereen zich nog wel herinnert van hun ja… laten we zeggen… beperkte toonvastheid. Al moet gezegd worden dat ze vermoedelijk meer aan het optreden overhielden dan de zangeres die won. Want Marlayne heb ik nooit in onze plaatselijke discotheek zien optreden. En Double Date wél!

zaterdag 23 juli 2016

Rap & Blues - Van kindsterretje tot grote ster

Amerika is gek op kindsterretjes die zowel kunnen acteren, zingen, presenteren etc. Denk bijvoorbeeld aan Britney Spears, Christina Aguilera en Justin Timberlake (allen waren te zien in de Mickey Mouse Club en de rest is bekend).

Ook Brandy Norwood is zo'n kindsterretje dat het heeft gemaakt in Amerika. Ze begon met een kleine rol in de klassieker Arachnophobia (overigens niet noemenswaardig). Daarna had ze een grotere rol in de serie Thea en vervolgens de hoofdrol in de comedy Moesha (alleen de laatste serie was kort in Nederland te zien. Ze speelde ook in de films Cinderella (samen met haar grote idool Whitney Houston), I still know what you did last summer en Double Platinum (met Diana Ross). De laatste film zat vol met nummers van haar nieuwe album (slimme promotie).

Hierna bleef het rustig. Ze was jury in de eerste editie van America's got talent. Tegenwoordig speelt ze de hoofdrol in de serie Zoe Ever After. Naast acteren heeft zij ook verschillende albums uitgebracht.

 Haar eerste solo-album die de titel Brandy kreeg was gelijk een groot succes. In Amerika dan, want in Europa had amper iemand van haar gehoord, totdat ze de megahit The Boy is Mine met Monica scoorde (van haar album Never say Never).

 Wereldwijd was ze in eens een bekende zangeres. Een paar jaar later scoorde ze nog een hit met de cover Another Day in Paradise samen met haar broertje Ray.

Verder heeft ze in Nederland geen grote hit meer gescoord. Echter in Amerika blijft ze veel fans houden. Ze brengt in totaal 6 albums uit.

Een kindsterretje dat nu nog steeds een best-selling-artist is (vooral in Amerika dan).

dinsdag 19 juli 2016

O Fortuna


Dit kon wel eens mijn laatste blog zijn over de vergeten platen uit de jaren ’90. Niet omdat de voorraad op is. Nee, er zijn nog genoeg pareltjes over… Maar met O Fortuna begeef ik me op glad ijs. Want zowel de versie van Fortuna & Satenig als de versie van Apotheosis mag eigenlijk niet meer gedraaid worden.
Fortuna & Satenig - O fortuna

Het idee was briljant in 1992. Kies een beroemd klassiek stuk uit en zet er een goede housebeat onder. Beide Belgische dance acts kozen nagenoeg tegelijkertijd voor het bombastische Carmina Burana van Carl Orff. De platen sloegen enorm aan in de clubs en ze besloten ze dan ook op single uit te brengen.
Apotheosis - O fortuna

Enige probleem: de componist was nog geen 100 jaar dood – sterker nog, net 10 jaar – en ze hadden niet overlegd met de nabestaanden. Die kregen lucht van de plannen en klaagden de twee dance acts aan. De erfgenamen kregen vervolgens gelijk van de rechter en beide platen werden verboden.

Maar intussen lag het vinyl al in de winkel en was de uitvoering van Fortuna & Satenig zelfs al gebombardeerd tot Alarmschijf. En zo ontstond de bijzondere situatie dat de singles op zaterdag nog in de schappen lagen maar dat ze er de maandag erop allemaal uit moesten. Er volgde dan ook een ware run op de platen. En dat zorgde er weer voor dat ze hoog de charts binnen kwamen. Én er vervolgens net zo hard weer uit vlogen.

Kennelijk wilden de nabestaanden één keer hun punt maken. Of beseften ze zich eigenlijk te laat dat zij op deze manier met de muziek van hun voorvader toch ook de jeugd konden bereiken. Want hoewel er daarna nog talloze malen een bewerking van het klassieke stuk volgde, roerden zij zich niet meer.  Van hardcore-act Chosen Few tot hip-hoppers Puff Daddy & Nas, allemaal gebruikten ze een sample van het beroemde stuk maar geen van hen hoorde ooit iets van de familie Orff.

zaterdag 16 juli 2016

East vs. West

In de wereld van rap is rivaliteit aan de orde van de dag. De grootste en meest bekende rivaliteit is die tussen Tupac Shakur en the Notorious B.I.G. De concurrentie tussen de twee vond plaats in een tijdperk waar rapmuziek op zijn hoogtepunt was. Vervolgens werden beide rappers gedood in afzonderlijke incidenten in een periode van zes maanden. Hun dood was een groot mysterie, die veel rapfans nog jaren bezig hield: was Biggie vooruitziend toen hij op zijn laatste album een track met de titel You're Nobody (Til Somebody Kills You) opnam? Hij was al overleden voordat het album werd uitgebracht.
YOU’RE NOBODY- NOTORIOUS B.I.G.


Elk was een boegbeeld voor een genre van muziek bekend om zijn agressieve toon. Biggie vertegenwoordigde de New York / East Coast scene; Hip hop ontstond in New York. Tupac was een nieuwe stem met een West Coast sound. Toch was er (nog) geen ruzie tussen de twee, tot Biggie het lied Who Shot Ya?, schreef. Tupac was ervan overtuigd dat hij in het nummer gedist werd. Het nummer ging over een overval waarbij Tupac betrokken zou zijn geweest in New York een paar maanden eerder. Sean Puffy Combs (Puff Daddy, P. Diddy of hoe hij nu ook mag heten) beweerde vanaf het begin dat het nummer al werd opgenomen voordat Tupac was betrokken bij een overval.

WHO SHOT YA?- NOTORIOUS B.I.G.



Tupac reageerde door middel van zijn nieuwe tracks. Hier haalde hij flink uit naar de Biggie en het label van Biggie. Nummers als Against All Odds, Bomb First en Hit' Em Up waren hier enkele voorbeelden van. Hoewel Biggie weigerde mee te doen aan deze vete, beweerden fans dat ze reacties in bepaalde tracks te horen waren. Sean Puffy Combs ontkende de woorden van de fans, maar de media (die erg onder de indruk was) reageerde gelijk op deze informatie.

HIT ‘EM UP- TUPAC SHAKUR

De rivaliteit kwam tot een tragisch einde toen Tupac werd neergeschoten tijdens een grote (boks)wedstrijd in Las Vegas. Hij overleed zes dagen later, op 13 september 1996. The Notorious B.I.G. werd nog geen zes maanden later doodgeschoten. Hij was het slachtoffer van een drive-by shooting (9 maart 1997). Ondanks de grote media-aandacht zijn beide moorden onopgelost gebleven. Er werd zelfs nog een documentaire gemaakt (Who Killed Tupac?), die met verschillende theorieën kwam over de dood van Tupac en de betrokkenheid van Biggie. Of dit nu de waarheid is of niet, blijft tot op heden een mysterie. Sommige mensen beweren dat Tupac nog leeft en zich ergens verborgen houdt.

dinsdag 12 juli 2016

De platenkast van mijn vader - Wolfman Jack

Héél, héél lang geleden, we gaan terug naar de beginjaren zestig, leefde er eens een diskjockey. En niet zomaar een diskjockey. Hij noemde zich Wolfman Jack, wat hij onderstreepte met een jingle van een huilende wolf. Dat klonk zo...

Evenals de huilende wolf werd zijn karakteristieke stemgeluid zijn visitekaartje. En al gauw was hij de meest beluisterde diskjockey in de Verenigde Staten.

In die tijd liepen er mannetjes rond, pluggers genaamd, en die werden ingehuurd door de artiest of platenmaatschappij om hun muzikale vruchten onder de aandacht te brengen van de diskjockey, opdat hun nummer zo veel mogelijk werd gedraaid. Maar negen van de tien keer werden ze de deur gewezen met de opmerking "don't call us, we'll call you". Zo ook door Wolfman Jack. Dat was de inspiratiebron voor de groep Sugarloaf tot het volgende nummer:

Intussen steeg de ster van Wolfman Jack tot ongekende hoogte. Zo hoog zelfs dat de Canadese band The Guess Who als eerbetoon onderstaand nummer uitbracht. Een grote hit was het resultaat.

De Canadese band The Stampeders deed het nog eens dunnetjes over. De band kreeg Wolfman Jack zo gek mee te werken aan het volgende 'telefoongesprek'.

Tot slot nog een nummer dat de oudere jongeren onder ons als muziek in de oren zal klinken. En ook aan dit nummer verleende Wolfman Jack zijn medewerking.

En leefde hij nog lang en gelukkig? Jazeker, totdat hij overleed, in 1995. Maar hij leeft nog voort dankzij een bronzen standbeeld in de plaats Del Rio, Texas, waar zijn spraakmakende carrière begon.

zaterdag 9 juli 2016

Rap & Blues - Girlgroups uit de jaren '90

De 90's waren de muzikale jaren van de boy- en girlgroups. Ook in de R&B schoten de girlgroups als paddenstoelen uit de grond. TLC, Destiny's Child en En Vogue zijn grote namen die wereldwijd miljoenen platen verkochten in die tijd. En Vogue zorgde er zelfs voor dat door hun nummer Don't let go (love) de film Set it Off toch in de Nederlandse winkel verkocht werd (de film is zeker de moeite waard).

De andere twee hoeven geen verdere uitleg. Naast deze grote namen zijn er nog veel meer girlgroups die een poging waagden om aan de top te komen.

Hoewel sommigen over de hele wereld een (bescheiden) hit scoorden, bleken ze in (sommige delen van) Amerika immens populair te zijn. SWV, Brownstone, Allure (opgericht door diva Mariah Carey) en Blaque (project van Lisa (Lefteye) Lopez) zijn van die girlgroups, die in Amerika populairder waren dan in de rest van de wereld. Toch hebben ze een hit(je) gescoord.

SWV gebruikte zelfs (een sample van) Michael Jackson in hun hit Right here. Vervolgens hoorden wij in Europa weinig meer van hen, maar op YouTube zijn er nog aardig wat nummers te vinden die in Amerika nog steeds door veel fans meegezongen worden.

dinsdag 5 juli 2016

Baz Luhrmann - Everybody's free (to wear sunscreen)

Voor velen van jullie begint aanstaand weekend de zomervakantie. En natuurlijk wensen we jullie een warme en zonovergoten periode toe. Maar… als ik jullie één tip zou mogen geven voor de komende vakantie: gebruik zonnebrand!

Zonnebrand… Het was in 1999 het bijzondere onderwerp van een minstens zo bijzonder nummer. Everybody’s free (to wear sunscreen) van Baz Luhrmann. Geen single van een gearriveerde artiest, niet de debuutplaat van een frisse, nieuwe band maar een productie van een regisseur die met onder andere de film ‘William Shakespeare’s Romeo & Juliet’ zijn geld toch vooral verdiende in een hele ándere tak van sport.

Hip en happening als ik was had ik maar één commentaar op de plaat: “Saai!” Vijf minuten lang werden we doodgegooid met allerlei suffe tips waar ik als late puber heus niet op zat te wachten… Ik had mijn handen al vol aan de bemoeizucht van mijn ouders. En dan speelde op de achtergrond ook nog eens zo’n halfbakken loungemuziekje.

Maar niet de hele wereld was dit met mij eens. Het nummer stond een aardig tijdje in de Nederlandse Top 40 en in Engeland bereikte het zelfs de nummer 1. Ook in andere landen werd het een hit. De Duitsers maakten uiteraard een eigen, nagesynchroniseerde versie van en ook de Zweden vertaalden het nummer.

En met zo’n in het oog springend nummer was het natuurlijk ook wachten op de eerste parodieën. En die kwamen er, met voorop Chris Rock met zijn No sex in the champagne room. En ook Weird Al Yankovic liet zich natuurlijk niet onbetuigd met een speciale Star Wars-editie van Sunscreen.