vrijdag 29 april 2016

De platenkast van mijn vader - Santana

Direct na mijn besluit om wat van Santana voor het voetlicht te plaatsen belandde ik in een spagaat! Op zoek naar wat achtergrondinformatie stuitte ik op hun eerste elpee. Een plaat die ik totaal heb stukgedraaid. Alleen al die hoes! Een kunstwerk op zich, dat zelfs in deze tijd niet zou misstaan boven het adolescentenbed.

Even waande ik me weer in mijn ouderlijk huis. Samen met een vriend, die bij ons inwoonde, bovenop op het stapelbed, pick-up op het dressoir, raam wijd open. We gingen dijenkletsend uit ons dak.

Nu, zo'n vijftig jaar later en nog steeds liefhebber, koos ik in eerste instantie voor het jazzy Song Of The Wind, maar eerlijk gezegd gaat mijn hart weer naar vroeger, dus ik begin met het nummer Jingo, om me daarna weer terug in het heden te laten voeren op de windvlagen zoals alleen Santana ze kan produceren.

En die achtergrondinformatie? Gewoon genieten maar!



dinsdag 26 april 2016

Mark van Dale with Enrico - Water verve

Ik had er een hartgrondige hekel aan: Britpop. Blur vond ik verschrikkelijk, de broertjes Gallagher van Oasis vond ik irritant met hun puberale gedrag en dan had je óók nog The Verve met dat zeiknummer. Maar halverwege de jaren ’90, toen ik gekluisterd zat aan de radio, de vingers op de ‘rec’ en ‘play’-knoppen van mijn cassettedeck, kende die scene nou net haar hoogtepunt. De horror!

Maar goed, plaatjesdraaiend Nederland vond het allemaal helemaal geweldig en prees tot mijn grote ergernis de bands vrijwel dagelijks de hemel in. Het voelde dan ook als de broodnodige bevestiging toen parodieën op hun nummers óók hits werden. Kennelijk was ik tóch niet alleen. En met satanisch genoegen luisterde ik dan ook naar Wonderwall van The Mike Flower’s Pops. Maar helemáál blij werd ik van Water verve van Mark van Dale with Enrico.

Eén element in Bitter sweet symphony kon ik namelijk wél waarderen: het riedeltje dat steeds weer terugkwam. Het grote probleem van het liedje was echter dat die zanger er telkens weer doorheen kwam met zijn zeurderige stem.

Maar wat deed Mark van Dale in 1999? Hij lichtte het melodietje eruit, versnelde het en zette er een beat onder. Water verve was geboren! Precies hoe ik het bedacht had! En Mark van Dale scoorde er nog een hit mee ook. Vooruit, in zijn thuisland Nederland bleek een 20ste plaats het hoogst haalbare maar in Duitsland en omliggende landen verkocht hij meer dan 150.000 exemplaren van de single.

Het was zijn eerste échte maar ook enige commerciële succes. Hij was daarvóór ook al actief in de clubs. Zijn eerste wapenfeit dateerde namelijk van 1992 toen hij, in de traditie van L.A. Style en Holy Noise, onder de naam ‘Obscure FM’ Michael Jackson is in heaven now uitbracht. Het werd geen hit.

Na zijn cover van The Verve had hij nog één top 40-hitje. Something goin’ on met die andere vergeten jaren ’90-artiest CB Milton. Maar daarna verdween hij weer naar de achtergrond. Al is Mark van Dale nog steeds te horen op de radio. Op dancezender Fresh FM draait hij nog elke vrijdagavond plaatjes tussen 18.00 en 21.00.

dinsdag 19 april 2016

Peter Andre - Mysterious girl

Och wat had ik hem óók graag gehad. Zo’n wasbordje. Maar ja ik had in 1996 een lichaam dat je het beste kunt omschrijven als een gratenpakhuis. En met mijn bijna twee meter zag het er ook nog niet eens uit. En om je dan te begeven naar de sportschool om onder het bulderende gelach van spierbundels en krachtpatsers direct weer weggehoond te worden was een zelfkastijding die ík in ieder geval níet wenste te ondergaan.

Maar ja… Welke keuze had je? Je bent zestien, gaat voor het eerst naar ‘de discotheek’ en hoopt toch op een beetje aandacht van de andere kunne. En als er dan iemand meer dan dagelijks op TMF loopt te shinen met zijn strakke, gespierde buik, kan je natuurlijk niet achter blijven. Alleen viel ik na vijf sit-ups om. Een kansloze missie.

Dus zat er weinig anders op dan heel hard te hopen dat de hype snel over waaide. Maar Peter Andre hield het maar liefst 15 weken vol in de vaderlandse hitparades en zo moesten wij de hele zomer met lede ogen aanzien hoe onze gladjakkerende seksegenoten tijdens Mysterious girl naar buiten sneakten met de meisjes die wíj voor ogen hadden. Simpelweg omdat zij wél een sixpack hadden.

Jaloersmakend was het. En frustrerend. En dat nummer? Afschuwelijk! Veel slechter hadden ze ze tot dan toe niet gemaakt. Zelfs de Foetsie’s met Hij maakte me gek met z’n vingers waren nog vele malen beter. Bah! En die Peter Andre, die viel vást op mannen. Dat kón haast niet anders!

Maar helaas… ook dát zou niet waar blijken te zijn. Want in 2004 sloeg hij voormalig natte droom en pin up-model Katie Price, beter bekend onder haar artiestennaam Jordan, aan de haak.

Gelukkig heelt tijd alle wonden. Want inmiddels kan ik het nummer best waarderen. Het staat hoog in mijn persoonlijke zomer top 10. Gewoon omdat het zo’n heerlijk zonnig en vrolijk niets-aan-de-hand-nummer is. En dat overdreven gedoe met die buikspieren? Ach ja… Met zijn 42 jaar zal al het vrouwelijk schoon hem inmiddels toch ook gewoon voorbij lopen. Toch?

dinsdag 12 april 2016

2unlimited - The real thing

We schrijven Eerste Pinksterdag 2013. Locatie is Java Eiland in Amsterdam. Het is zwaar bewolkt en met 19 graden net iets te koud om zonder jas voor het podium te staan. Mede ook vanwege de stevige wind die over het eiland waait. We staan op Back in the House. Een festival dat ons terug gaat brengen naar de beginjaren van de house. Op het menu staan onder andere DJ Jean, Sash! en… 2unlimited.

Vlak voor het optreden van Ray en Anita proberen we nog even uit het hoofd op te dreunen welke hits we nog van ze kennen maar we komen niet verder dan vijf. Pas als het duo op het podium staat besef ik eigenlijk wat een gigantische act dit was. In de kleine drie kwartier die zij beschikbaar hebben om op te treden knallen ze er hit na hit uit. We zijn binnen no-time weer op temperatuur. Tot het einde van het optreden zit er geen enkele plaat tussen die géén top 10 hit is geweest en we kunnen ze allemaal weer woordelijk meezingen.

Maar bij The real thing gaat mijn hart sneller kloppen. Dát nummer heb ik lang niet gehoord. En ik ben direct terug in 1994, toen ik de single voor het eerst op de radio hoorde. Eigenlijk had ik het een beetje gehad met 2unlimited. Van Get ready for this tot Let the beat control your body, het was allemaal een beetje van hetzelfde. Dezelfde beats, dezelfde geluidjes, dezelfde raps en dezelfde zang. Maar bij de eerste orgeltonen van de ‘nieuwe 2unlimited’ maakte mijn hart een sprongetje. En al zal mijn vader ongetwijfeld het tegendeel beweren, het was verfrissend en klonk anders.

Euforisch als ik was overwoog ik de single te kopen. Of beter, het album! Real things. Want als dit de nieuwe sound was, dan lustte ik er nog wel een paar. Blij dat ik dát uiteindelijk niet gedaan heb. The real thing was dan wel het nummer met het hoogste aantal ‘bpm’ van de act ooit, maar dat zou ruimschoots worden gecompenseerd door de andere singles op de plaat.

Want na het succes van de single bleken de opvolgers allemaal veredelde ballads te zijn met Nothing like the rain als tragisch dieptepunt. Want dat was toch niet zoals ik mij house-act 2unlimited wilde herinneren. Maar helaas… Ook die kwam voorbij tijdens ‘Back in the House’.

dinsdag 5 april 2016

Lil' Louis - French kiss

In de jaren ’60 hadden de hippies hun seksuele revolutie. Muziek met het veelbesproken thema bereikte de hitparades met misschien wel als het meest expliciete voorbeeld Je t’aime (…moi non plus) van het koppel Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Maar eind jaren ’80, begin jaren ’90 vond er opnieuw een seksuele revolutie in de Top 40 plaats. In korte tijd staken er een flink aantal nummers met het onderwerp de kop op. Een van die nummers was French Kiss (original mix) van Lil’ Louis.

Het zat hem niet in de titel. Want een French Kiss… Dat is toch zo’n heerlijke, lange, intense zoen? Romantisch, liefdevol, intiem… Zo’n kus die je altijd bij blijft als je hem voor het eerst krijgt? Ík weet hem nog… Ik was zeventien, de plaats van handeling was station Zutphen CS en het tijdstip was een vrijdagmiddag na schooltijd.

De French Kiss van Lil’ Louis ging echter wel een paar stapjes verder dan alleen zoenen. Het nummer begint als een relaxte early house-plaat. Het tempo in het nummer wordt echter steeds verder afgebouwd. Totdat het volledig stopt. Vervolgens krijgt de zangeres volledig de ruimte voor háár minute of fame. Een bijdrage die door Wikipedia eufemistisch wordt omschreven als een ‘vocal climax’. 

Tot die climax is het bij mij na die eerste french kiss in ieder geval níet gekomen. De volgende dag werd er namelijk gebeld op de huistelefoon. Mijn vader nam op. Het was een meisje… En ze vroeg naar mij. Hij keek me verbaasd aan en met een verwarde blik in zijn ogen bood hij mij de telefoon aan. Met een rood hoofd sprong ik op en rende ik naar de telefoon. Inderdaad, zij was het! Maar helaas… ze zei dat ons tripje dat we de volgende dag gepland hadden toch níet door kon gaan. De maandag erop moest ze even met me praten…

Nee, dan was de french kiss van Lil’ Louis toch een stuk succesvoller. En hoewel het nummer geboycot werd door de BBC en een DJ in de Verenigde Staten zelfs een boete kreeg toen hij het nummer in een nachtclub draaide, werd het een gigantische hit die het in de Nederlandse Top 40 zelfs tot de hoogste positie wist te klimmen.