vrijdag 29 januari 2016

De platenkast van mijn vader - Nina Simone - Four women

De komende tijd wil ik wat artiesten of groepen voor het voetlicht brengen, waarvan een of meerdere nummers me hebben geraakt, of nummers die ik gewoon mooi vind. Te beginnen met Four Women van Nina Simone.

Het lied is een verwijzing naar de slavernij. Het vertelt het verhaal van vier verschillende Afro-Amerikaanse vrouwen. Elk van de vier personages vertegenwoordigt een Afro-Amerikaans stereotype in de samenleving.

De eerste van de, in het lied beschreven, vier vrouwen is "Tante Sarah". Een sterke  veerkrachtige persoonlijkheid die de moed heeft telkens weer op te staan, ondanks de vernederingen die ze moet ondergaan.

De tweede vrouw is "Safronia", een vrouw van een gemengd ras ( mijn huid is geel) die gedwongen is te leven tussen twee werelden. Een kind van de machtige rijke blanke die zich heeft vergrepen aan een zwarte vrouw.

De derde vrouw is de prostituee (Sweet Thing), die ze geworden is en die zowel door blanke als door zwarte mannen wordt geaccepteerd.

De vierde vrouw, "Peaches" is verbitterd door de generaties voortdurende onderdrukking en het lijden van haar volk.

Ik heb gekozen voor deze uitvoering:

dinsdag 26 januari 2016

Hakkûhbar - Gabbertje

Natuurlijk kende ik ze ook: die kale koppen in hun Aussies met die uitpuilende ogen. Van die types die na een nachtje doortrekken het liefst nog even doorhakten op de afterparty in een of andere tunnelbuis. De jongens en meisjes die bij het ochtendgloren al tandenknarsend langs je heen liepen terwijl ze dwars door je heen keken.

Het was dit prototype gabber dat de inspiratie vormde voor de allereerste parodie op de gabberscene: Gabbertje. Bob Fosko, bekend van De Raggende Manne, en Ruben van der Meer, acteur en cabaretier, waren de twee mannen achter Hakkûhbar. In hun bewerking van de bekende tune van de TV-serie Swiebertje staken zij de draak met ‘onze’ lifestyle.

Al waren wij vergeleken met onze ‘broeders en zusters’ wel héél saai en braaf met onze watertjes en onze Red Bulls. Geen Aussies… Geen kale koppen… Ik had mijn haar zelfs niet eens opgeschoren. Niet dat ik het niet wilde… Maar mijn kapper weigerde het toen ik het voorstelde: “Daar begin ik niet aan”. En klaar was ik.

Maar toch voelde het als een dolksteek: ‘onze’ muziek werd rechtstreeks aangevallen. En het ergste was: de andere helft van Nederland lachte er smakelijk om. Het kocht massaal de single. Gabbertje bereikte daardoor de hoogste positie in de vaderlandse hitlijsten en bleef daar drie weken staan. Het betekende het begin van het einde.

Want de gifbeker moest leeg. Na de eerste hit van Hakkûhbar volgden de liedjes Supergabber en Gabbersaurus. En ook deze nummers gooiden hoge ogen. En en passant werden we nog van links aangevallen door Gabberwijffie en van rechts door onze ‘eigen’ Gabber Piet. En dat deed nog wel het meeste pijn: het boegbeeld van de gabberscene, de presentator van ons favoriete TMF-programma ‘Hakkûh!’ bracht met Hakke & Zage ook een nummer uit dat de gabberscene volledig op de hak nam.

Met het schaamrood op de kauwende kaken verdwenen wij als trotse gabbers langzaam naar de underground. Keihard nagelachen door de mannen van Hakkûhbar. Maar… Karma is a bitch. Hun financiën liepen via een studio die vóór hun grote succes al diep in de geldproblemen zat. Toen het geld opeens binnenstroomde begonnen de oude schuldeisers zich weer massaal te melden bij die studio. Het deed de eigenaar besluiten om dan maar te vertrekken. En hij nam al het geld mee. De man is nog steeds spoorloos.

dinsdag 19 januari 2016

Poco Loco Gang - Poco loco

De zomer stroomde uit je radio als je Poco Loco van de Poco Loco Gang opzette. De lekkere beats, de zonnige klanken en de kleurige clip maakten het tot een heerlijke zomerplaat. Het opzwepende ritme en de aanstekelijke melodielijn zorgden er daarnaast voor dat je het al vanaf de eerste keer mee kon zingen. Dé ingrediënten voor een zomerhit. Het was dan ook niet gek dat het nummer de Nederlandse Top 40 bereikte.

De zomer stroomde uit je radio als je Let’s go to the party van de Poco Loco Gang opzette. De lekkere beats, de zonnige klanken en de kleurige clip maakten het tot een heerlijke zomerplaat. Het opzwepende ritme en de aanstekelijke melodielijn zorgden er daarnaast voor dat je het al vanaf de eerste keer mee kon zingen. Dé ingrediënten voor een zomerhit. Het was dan ook niet gek dat het nummer de Nederlandse Top 40 bereikte.

De zomer stroomde uit je radio als je Tropical Paradise van de Poco Loco Gang opzette. De lekkere beats, de zonnige klanken en de kleurige clip maakten het tot een heerlijke zomerplaat. Het opzwepende ritme en de aanstekelijke melodielijn zorgden er daarnaast voor dat je het al vanaf de eerste keer mee kon zingen. Dé ingrediënten voor een zomerhit. Het was dan ook niet gek dat het nummer de Nederlandse Top 40 bereikte.

…Maar bij de vierde plaat was het effect toch wel een beetje uitgewerkt. Het nummer Come along kwam niet verder dan de Tipparade. De twee dj’s van de discotheek ‘Poco Loco’ uit het Belgische Ninove vonden het allang best. Zij hadden nooit verwacht dat hun platen in die nieuwe, tot ‘happy house’ gebombardeerde, sound zó enorm zouden aanslaan. De zangeres en de dansers die het project een gezicht gaven waren toen overigens al lang gestopt: het viel niet meer te combineren met hun gewone leven.

Na de vierde single werden er nog wel pogingen gedaan om in een andere bezetting het succes nieuw leven in te blazen. Maar daarvan zal alleen de single Chirpy cheep cheep wellicht ergens ver weg heel misschien nog een klein belletje doen rinkelen.

dinsdag 12 januari 2016

New Kids on the Block - Step by step

Het idee om een paar knappe jongens bij elkaar te zetten die ook nog eens keertje én een moppie kunnen zingen én nog de nodige dancing skills bezaten, was iets dat in de nineties een enorme vlucht nam. In dat decennium schoten de boybands als paddenstoelen uit de grond. Maar voor de fans die eind jaren ’80, begin jaren ’90 al huilend voor het podium van de New Kids on the Block stonden was er natuurlijk maar één band.

Het vijftal stond al in 1984 voor het eerst op de planken. Toen waren het overigens nog lang geen hartenbrekers. Het was vooral de manager die zijn hoofd brak over hoe hij hun platen aan de man moest brengen. Het debuutalbum faalde namelijk jammerlijk en ook de eerste single van hun tweede album, Please don’t go girl, leek eenzelfde lot beschoren.

Maar zoals het vaak gaat in Amerikaanse dromen werd de weinig succesvolle plaat, vlák voordat de platenmaatschappij de vijf jochies bij het oud vuil wilde zetten, opgepikt door een radiostation in Florida. Het nummer schopte het tot meest aangevraagde plaat en stoomde zo door de Billboard Hot 100 in. Vanaf dat moment ging het snel. Er volgden meer succesvolle singles en ze waren – compleet met hippe mat – niet meer van de buis af te slaan.

Ettelijke miljoenenverkopen later brachten ze het album Step by step uit. De titelsong van het album knalde binnen no-time naar de nummer één-positie in de Verenigde Staten. Merchandise ging als warme broodjes over de toonbank en er kwam zelfs een heuse NKOTB-hotline die meer dan 100.000 betaalde telefoontjes per week kreeg. Niet voor niets dat ze in 1991 de best verdienende artiesten waren en zelfs boven Michael Jackson en Madonna eindigden.

Het was het toppunt van hun roem. Een jaar later stak er namelijk een schandaal de kop op met in het middelpunt hun tijdgenoot Milli Vanilli. Hij bleek zijn hits namelijk helemaal niet zelf te zingen. Een beschuldiging, die ook aan het adres van NKOTB werd geuit. Nota bene door een van hun oude producers. De aantijging werd uiteindelijk ingetrokken maar ondertussen had de band schoorvoetend toegegeven dat zij weliswaar niet playbackten, maar dat zij wel gebruik te maken van ‘backing tracks’ tijdens live-optredens. Hun populariteit ging daarna zienderogen achteruit. En dat de band zich steeds meer in de picture trachtte te zetten als bad ass rappers hielp ook niet echt mee.

New Kids on the Block ging in 1994 uit elkaar. De overgebleven fans achterlatend in een diep, diep tranendal. Het bloed kroop echter waar het niet gaan kon en na veertien jaar gingen ze in 2008, tot vreugde van hun veelal inmiddels moederende achterban, weer gezamenlijk op tournee. Het werd andermaal een gigantisch succes. En nog steeds zijn ze actief. Zo waren ze afgelopen oktober nog te bewonderen op hun eigen cruise. Dus met een beetje geluk kunt u ook dit jaar weer meevaren met de band. Houd hun website in de gaten!

dinsdag 5 januari 2016

Spookrijders - Klokkenluiders

De Nederlandse hiphopscene was in de jaren ’90 nog een beetje een treurige aangelegenheid. Vooruit, de Amsterdamse rapgroep Osdorp Posse had nog wel wat allure en de Brabantse Extince scoorde een aantal hits, maar het overgrote deel deed iets te veel zijn best om op de Amerikaanse gangsta rappers te lijken. Een attitude die in het ultraveilige Nederland toch vooral op hoongelach kon rekenen.

Want waar rappers in de Verenigde Staten de politie en elkaar te lijf gingen met geweren, en geweld en drugs aan de orde van de dag waren, kwam men in Nederland niet verder dan wat onvriendelijke woorden richting de sterke arm, die dan minzaam glimlachte en vervolgens schouderophalend haar weg vervolgde.

Daar kwam verandering in toen de hiphopband Spookrijders in 1999 optrad tijdens een buurtfeest op het Mercatorplein in Amsterdam. Tijdens de performance van de band, die op hun eerste album nog veelvuldig rapte over liefde, vriendschap en hun luisteraars zelfs nog waarschuwde voor te hard rijden, ontstonden er namelijk rellen. Bij die rellen werden zeven mensen gearresteerd en raakten vier politieagenten gewond. De Amsterdamse politiewoordvoerder beschuldigde vervolgens de Spookrijders van het veroorzaken van die ongeregeldheden.

Eindelijk was nederhop een beetje ‘gangsta’. Het antwoord van de Spookrijders op deze aantijgingen volgde namelijk vrij snel met de single Klokkenluiders. In de bijbehorende videoclip reden de artiesten verkleed als agenten rond in een politieauto waarbij ze achtereenvolgens een arrestant mishandelden, een jonge vrouw beroofden en het geheel afsloten met een stevige joint.

Er ontstond hierdoor zoveel ophef rond het trio dat hun nummer prompt de vaderlandse hitlijsten enterde. Dat muziekzender TMF de clip overdag weigerde uit te zenden stimuleerde de bekendheid van het nummer alleen nog maar meer.

Voor de Spookrijders bleef het echter bij die ene hit. De heerlijk bombastische opvolger Ik ben de man haalde niet meer de Tipparade, ondanks het optreden van collega-rapper Def Rhymz in de clip. In 2003 volgde er nog één album waarna de bandleden uit elkaar gingen om zich – heel ‘gangsta’ – te focussen op hun werk en hun gezin.