dinsdag 27 december 2016

OneRepublic - I lived

Aanstaand weekend sluiten we het jaar weer af. Voor ons natuurlijk een prachtig jaar, omdat wij in mei verblijd werden met de komst van Mirte, onze prachtige dochter die inmiddels alweer zeven-en-een-halve maand oud is. Maar het is ook een jaar waarin ik sinds lange tijd weer op een uitvaart stond. Twee keer in één week tijd zelfs. En onherroepelijk borrelt dan toch die vraag op: wat wil ik mijn naasten meegeven als het zover is? Schrijft u even mee notaris?

Dat er muziek gedraaid gaat worden mag duidelijk zijn. Sta niet verbaasd te kijken als je ergens rond 2070 een paar hoogbejaarde mannen en vrouwen hakkend over de begraafplaats ziet gaan. Maar er wordt ook zeker een speciaal plekje ingeruimd voor het nummer I lived van OneRepublic.

Wat is dát een fijn nummer. En wat is de tekst goed! Want als er íets is dat ik mijn nabestaanden wil meegeven dan is dat om te ‘leven’. Zodat ze straks, als zij hun laatste adem uitblazen, geen spijt hebben van de dingen die ze níet gedaan hebben maar vooral blij zijn om de keren dat ze zich níet lieten tegenhouden door van alles en nog wat en ze kunnen concluderen: het was het in ieder geval waard!

OneRepublic verbeeldt het voortreffelijk in hun clip. We maken kennis met Bryan, een 15-jarige fan van de band. Hij heeft Cystic Fibrosis. Een ziekte waarmee je met de huidige stand van de techniek niet ouder wordt dan 36. Een ziekte die langzaam maar zeker je longen sloopt. Ademen is moeilijk en je moet elke dag je longen schoonmaken. En toch zien we Bryan de dingen doen die hij gaaf vindt: fietsen, skaten, ijshockey.

De boodschap bereikte Nederland jammer genoeg niet. Geen airplay op de radio, geen notering in de Nederlandse Top 40… Ik moest het nummer ontdekken via mijn favoriete podcast: Group Therapy van de Engelse DJ’s Above & Beyond. Verantwoordelijk voor een ander hoogtepunt dit jaar. De 200ste aflevering van hun podcast live in de Ziggo Dome.

Zij draaiden de Arty-remix in 2014 in een van hun podcasts en het raakte mij direct. En sindsdien heeft het dat speciale plekje in mijn hart veroverd. Ik houd het niet droog bij het horen ervan. Maar dat kan ook te maken met mijn chronische slaaptekort. Tijd om de ogen te sluiten dus! Gelukkig nieuwjaar!

dinsdag 20 december 2016

Destiny's Child - 8 days of Christmas

Kerst draait niet alleen om de cadeaus! Nee… er is immers méér dan materieel bezit. Dus doe je net als het vriendje van Beyoncé en geef je als man haar niet alleen haar favoriete CD’s, maar ga je ook met haar dineren bij kaarslicht. Je doet haar niet alleen die diamanten piercing cadeau, maar schrijft ook een gedicht voor haar. En je zorgt dat je quality time met haar doorbrengt nadat je haar die Mercedes CLK hebt gegeven.

Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Wat een  prachtige kerstboodschap van Destiny’s Child! Natúúrlijk! Het hoeft ook niet per se allemaal geld te kosten! In die 8 days of Christmas hoef je het écht niet breed te laten hangen. Minder is méér!

Gelukkig was dát iets waar ik nooit over na hoefde te denken. Mij was het nog niet gelukt om een relatie tot Kerstmis te laten duren. Zelfs niet als ik op Eerste Kerstdag ging stappen met mijn vrienden. Die acht dagen had ik in 2001 überhaupt nog nooit vol gemaakt.

Want 2001 was het jaar dat de dames van Destiny’s Child hun kerstsingle uitbrachten. En ik vond hem leuk! Niet in de laatste plaats omdat het mij altijd deed denken aan de warme periode rond die dagen bij mijn ouders thuis. Volop kaarsen, gezelligheid, spelletjes doen, lekker eten en de kerst-LP van de Ray Conniff Singers op de achtergrond. Twelve days of Christmas was een van mijn favoriete nummers die dan regelmatig door de speakers klonk.


En het was dát kerstnummer waarop de single van de girlgroup gebaseerd was. Natuurlijk zullen de dames het niet van de Ray Conniff Singers hebben. Het nummer is een traditioneel kerstnummer dat al enkele eeuwen oud is. Maar de herinnering was er.

Alleen die 8 dagen… De 12 dagen kon ik nog wel plaatsen. Bij ons bleef de kerstboom altijd staan tot 6 januari. De dag dat de drie wijzen uit het Oosten bij de stal van Maria en Jozef arriveerden. Vanaf de geboorte van Jezus gerekend, 12 dagen.


Dat die 12 dagen een wel erg dure grap zouden worden voor de vriendjes van Destiny’s Child staat buiten kijf. Maar dat was niet de reden dat zij het beperkten tot 8… Nee, het lijkt erop dat het verwijst naar Chanoeka. Het Joodse lichtjesfeest dat ook altijd rond die tijd wordt gevierd. En dat duurt… 8 dagen. En dit jaar valt het begin van dit feest toevallig samen met ‘onze’ Kerst. Dus Happy Chanuka en een Merry Christmas voor iedereen!

dinsdag 13 december 2016

Soul Asylum - Runaway train

Wat maakte het in 1993 een ongelooflijke indruk op mij. De clip van Soul Asylum’s Runaway train. Allemaal foto’s van veelal leeftijdsgenoten die nooit meer thuis waren gekomen. Sommigen maar net van de radar verdwenen, sommigen al langer vermist.

En alsof dat niet al indrukwekkend genoeg was schoten er tussen de foto’s door ook nog eens scènes voorbij van kinderen in de meest verschrikkelijke situaties. Een jochie die de mishandeling van zijn oma moet aanzien, een meisje dat ingezet wordt als prostituée en vervolgens ook nog eens bruut verkracht wordt in een busje. En als laatste een baby’tje dat wordt weggenomen uit de kinderwagen en de moeder die vervolgens in volslagen wanhoop achter de wegscheurende auto aanrent… Een beeld waar ik als pasgeboren vader nu pas écht de impact van besef. Koude rillingen krijg ik ervan: mijn huilende kind achterin de auto van een vreemde.

Had ik als puber destijds ooit bedacht mij aan de ouderlijke macht te onttrekken omdat ik die avond én de tafel moest dekken én de afwas moest doen, dan zorgde deze clip er wel voor dat ik daar nog wel een keertje over nadacht.

Maar dat was niet het enige effect dat de clip bewerkstelligde. De grote hoeveelheid airplay op onder andere MTV zorgde ervoor dat 26 van de kinderen uit de clip(s) werden teruggevonden. Een gigantische score voor die tijd. Een tijd zónder Amber Alert, en zónder massale deelacties op Facebook en Twitter. De hulp kwam overigens niet voor elk kind op tijd. Vijf bleken er inmiddels te zijn vermoord. Naar drie kinderen wordt nu, anno 2016, nog steeds gezocht.

En de band? Die zal waarschijnlijk altijd herinnerd worden als de artiest van dat ene nummer met die clip. Want in veel landen zou Runaway train hun enige hit blijken. Ook in Nederland. In de Top 40 kwam de single tot plaats 3, maar een vervolg op het succes bleef uit.

dinsdag 6 december 2016

N.U.K.E. - Nana


Ze zullen het zich niet beseffen. Maar N.U.K.E. had in 1992 een wereldprimeur. Het was namelijk de allereerste nummer één in mijn persoonlijke Top 40. Een ranglijst die ik opstelde uit onvrede met de échte lijst, waar op dat moment zowel Boyz II Men, Jon Secada, Paul de Leeuw áls die ellendige Whitney Houston mijn favoriet van de eerste plaats af hielden met hun verschrikkelijke zwijmelnummers.

Ik heb wat af vergaderd met mijzelf in die tijd. Maar dat N.U.K.E. met Nana als allereerste plaat ooit de hoogste positie in Erwin’s Top 40 (uiteraard uit te spreken als ‘top fourty’) zou bekleden, stond als een paal boven water. Wat vond ik dát een heerlijk nummer.

Ik vond de uitgave van N.U.K.E. óók beter dan de variant van het Nederlandse L.A. Style. Met I’m raving / O si nene brachten zij in diezelfde periode een vrijwel identieke cover uit van ‘Billie Holiday on acid’ Nicolette, als opvolger van hun internationale successingle James Brown is dead.

Maar dat werd dan ook niet zo’n grote hit. Niet in Erwin’s Top 40 maar ook niet in de officiële hitlijst. L.A. Style bleef daar steken op de 20ste plaats, waar N.U.K.E. een top 5-notering behaalde. Maar niet alleen in Nederland was Nana een succes. In diverse Europese landen stond het hoog in de charts en in Italië zelfs op nummer één.

De man achter de danceact was Torsten Stenzel. Een Duitser die na deze grote hit direct weer koos voor de ‘underground’. Hij begon een nieuw label, en produceerde vanaf dat moment vooral platen voor anderen. Pas in 1999 zou hij weer op de voorgrond verschijnen als een van de ‘Friends’ van DJ Sakin die in dat jaar een hit scoorden met Protect your mind (Braveheart).

Er volgde nog een tweede single van het project: Nomansland (David’s song). Een meer dan welkome cover van het nummer van 90’s iconen The Kelly Family. Ook met de volgende single On the beach, die hij samen met zijn broer onder het pseudoniem York uitbracht werd duidelijk dat zijn muziek sinds het begin van zijn carrière flink was meegeëvolueerd.

De oldschool van N.U.K.E. was inmiddels ingeruild voor heerlijk in het gehoor liggende, melodieuze trance. Maar ook Erwin’s Top 40 had een metamorfose ondergaan en bestond uit stapels gebrande verzamelcd’s met trance-nummers, waaronder On the beach. En zo is de cirkel weer rond.

dinsdag 29 november 2016

K-Dootje - Sinterklaas K-Poentje

Er zijn maar weinig singles waarbij ik echt spijt heb dat ik die ooit heb gekocht. Maar Sinterklaas K.Poentje van K.Dootje uit 1994 is er wel echt één. Achteraf had ik mijn geld beter kunnen besteden aan Trip to Raveland van Marusha of Hyper hyper van Scooter. Platen die ik tot op de dag van vandaag nog steeds geweldig vind en die destijds óók hun opwachting maakten.

Jong en onbezonnen als ik was koos ik echter voor deze single. Het leek me namelijk leuk om de Sinterklaas bij Oma op te fleuren met deze housemedley. Maar gek genoeg mocht ik hem niet meenemen. “Oma had toch geen CD-speler,” verzekerden mijn ouders mij. Maar dat bleek bij aankomst helemaal niet waar te zijn!

Gelukkig stond er nóg een nummer op: Excelsis D.O. Die kon dan mooi voor de Kerst had ik bedacht. Maar de single was al vóór Kerstavond op mysterieuze wijze verdwenen en dook pas ruim na Driekoningen weer op. Al met al heb ik er dus weinig van kunnen genieten.

Maar kennelijk was ik tóch niet de enige die dit nummertje op CD-single kocht. Want het werd toch een bescheiden hit die tot de 26ste plaats in de Nederlandse Top 40 reikte. Niet gek voor een plaatje waar de puberale meligheid vanaf straalde.

Achter K.Dootje gingen twee bekende producers schuil: Jay van den Berg en Eddy Morsink. Jay heeft een behoorlijk CV als het gaat om platen waaraan hij heeft meegewerkt. Zo schreef hij nummers voor Romeo, Edsilia Rombley en de succesvolle tieneract Ch!pz. Maar Sinterklaas K.Poentje was zijn eerste plaat die in de hitparades kwam. Hetzelfde gold overigens voor Eddy Morsink, wij beter kennen als Eddy Zoëy. De toen nog onbekende liedjesschrijver zou eind jaren ‘90 uitgroeien tot een bekende radio- en TV-persoonlijkheid.

Maar… ondanks dat ze mij destijds fl 15,95 afhandig maakten, verdienen de beide heren toch ook weer waardering voor hun rol in de muziekgeschiedenis. Zij plaveiden de weg voor het fenomeen Coole Piet, die in de 00’s tot drie keer toe rondom 5 december de Top 40 wist te behalen en zelfs een nummer één-hit scoorde met een Sinterklaasliedje… op house.

vrijdag 25 november 2016

Facts from The Hat - Foutjes in de popmuziek

Bij het presenteren van de Popquiz zijn er natuurlijk de gebruikelijke zenuwen voor aanvang en is het nog steeds mijn grootste angst dat het systeem compleet faalt als ik daadwerkelijk wil beginnen.

Maar echt zenuwachtig word ik altijd als ik de antwoorden ga geven van de ronde ervoor. Bij het opnoemen van bepaalde artiesten heb ik geen idee hoe het uitgesproken moet worden en dan brabbel ik met een rood hoofd maar wat in de microfoon en ga snel door naar het volgende...

Okay, eerlijk is eerlijk, ik ben dermate taalkundig aangelegd dat als ik niet goed oplet, het zelfs presteer om 'The Knack' als De Knak uit te spreken... Een geruststellende gedachte is dat de Popmuziek ook vol staat met foutjes:

Neem bijv. het nummer Venus van Shocking Blue. Een hoop Engelstaligen zullen zich afgevraagd hebben wie of wat die Godness (ipv Goddess) is die op de mountaintop zit...

Of de 2de single van de Golden Earring. Deze is zelfs nooit in de platenzaken terecht gekomen omdat ze er op het allerlaatst achter kwamen dat Not to find een wel erg letterlijke vertaling bleek te zijn en dus niet geschikt als titel voor de de B-kant van Lonely every day in 1965. Besloten werd om de hele productie te vernietigen...

Een andere mooie productie die vernietigd kon worden komt op naam van Europe. Terwijl de band in 1990 stopt, blijkt de millenniumwisseling een mooie gelegenheid om The final countdown nog één keer te spelen. Om er nog wat extra centen mee te verdienen besluit een label de single opnieuw uit te brengen... Helaas voor de organisatie bleek er extra kosten gemaakt mochten worden omdat de hoezen opnieuw gemaakt mochten worden. Door het vergeten van één letter stond er nu 'The Final Cuntdown' op de hoes.

Ook bij het opnemen van de muzieknummers gaat wel eens wat fout. Het leuke hiervan is dat enkele foutjes gewoon in de uiteindelijke versie zitten. De bekendste is waarschijnlijk van The Police, waar een vals piano akkoord is te horen omdat de zanger per ongeluk op de piano gaat zitten en het gelach hier om bij de intro van Roxanne (vanaf 0:04). Een goede tweede is de te vroege fade-out bij "Do you love me?" van The Contours, omdat de geluidsman dacht dat het nummer al afgelopen was (vanaf 2:30).

Maar wat dacht je van de drummer van Lynyrd Skynyrd die bij Sweet Home Alabama aangeeft dat hij de muziek niet goed kan horen en 'Turn it up!' roept (vanaf 0:04) .

Of James Blunt die bij You're beautiful niet goed timet en te vroeg begint met zingen (vanaf 0:13). Een foutje dat ook Pink overkomt bij Raise your glass (vanaf 2:25).

Tot slot een stukje van Eminem, die aan het begin van Cleanin' out my Closet duidelijk laat weten dat hij wat mist in het geluid op zijn koptelefoon (vanaf 0:12).

En zo zijn er in de loop der jaren genoeg foutjes op plaat verschenen en maak ik me steeds minder druk om het verkeerd uitspreken van de bandnamen...

dinsdag 22 november 2016

Pussycat Dolls - Don't cha

Soms heb je met nummers van die associaties die niet meer uit je geheugen zijn te wissen, terwijl je dat het liefst wél zou willen. Het was 2008 en met vier vrienden waren wij op weg naar Distant heat. Een dancefestival in de woestijn van Jordanië. Een fantastische bestemming natuurlijk, maar je wilt ook wel wat van de rest van het land zien.

We hadden hier dan ook drie weken voor uitgetrokken en zo reisden we van hotel naar hotel. In de loze uurtjes zapten we wat tussen de verschillende kanalen die de hotel-tv’s ons aanboden. Maar omdat geen van ons het Arabisch echt machtig was kwamen we eigenlijk altijd uit bij de muziekzender Melody Tunes. Want dat was ‘All Ingelesh All Za Tayem’. Wat er heel Arabisch uitziet, maar eigenlijk niets anders is dan: ‘All English, all the time’.

Tussen de clips door kwamen er met enige regelmaat promofilmpjes van de zender zelf voorbij. Stuk voor stuk parodieën op bekende nummers. Vermakelijke filmpjes, dat zeker, maar ook filmpjes die ervoor zorgden dat als je de plaat een keer écht hoorde, je direct een stel dansende Arabieren voor je zag en heel hard de neiging moest onderdrukken om die bewegingen gelijk na te doen.

En dat was dus ook het geval met Don’t cha. Ik zie niet meer die prachtige lichamen van de Pussycat Dolls voor me, maar een volslanke Arabische met een overdosis zelfvertrouwen. Ik hoor niet meer de zoetgevooisde stemmen van Nicole Scherzinger en haar collega’s maar een weinig toonvaste stem die zingt: “Dont ya wish ya gullefriend hot like me?”

Maar dat was niet de enige plaat waarbij mijn associatie voorgoed veranderde tijdens die reis door Jordanië. Bekijk onderstaande compilatie maar eens. Maar wees gewaarschuwd: het kan dus ook úw luisterervaring voorgoed veranderen!

De hoogtijdagen van de Pussycat Dolls lagen in 2008 overigens al een paar jaar daarvóór. De debuutsingle Don’t cha dateerde van 2005 en schopte het destijds tot de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Datzelfde gold ook voor de opvolgers Stickwitu (2005) en Beep (2006) waarmee de meidengroep een record vestigde: de eerste act ooit die met drie singles op nummer 2 bleef steken.

De ‘Dolls’ stonden in dat jaar in een uitverkochte Heineken Music Hall en brachten nog drie platen uit die allen de top 10 wisten te bereiken. Maar door interne strubbelingen en wisselingen van de wacht, kon het tweede album niet meer voldoen aan de hooggespannen verwachtingen en eindigde de zegetocht van de burleske dansrevue-groep.

vrijdag 18 november 2016

De platenkast van mijn vader - Osibisa

Zondag 30 oktober. Ik heb het met zoon Erwin over een zeventiger jaren groep die ik bij 'Pa's platenkast' voor het voetlicht wil brengen: Osibisa, een zogeheten Afro-rockband met heerlijk oorspronkelijke muziek, waarmee de Afrikaanse landen op de muzikale kaart werden gezet.

Maandag 31 oktober, 08.45 uur. Van diezelfde groep hoor ik het, in mijn belevenis, meest afgrijselijke plaatje ooit door deze groep uitgebracht, gebombardeerd tot 'clip v/d dag' op Radio 5: The Coffee Song. Een cover die zelfs door de Muppets (wie kent ze niet) werd opgevoerd.

Nu weet ik dat 99,99 % van jullie het niet in het jonge hoofd haalt überhaupt deze zender op te zoeken, laat staan te beluisteren. Maar deze oude man verlangt ook wel eens naar zijn muzikale jeugd, vandaar! Welnu, ik ben voorlopig weer genezen en heb nóg meer heimwee naar hun eerste, titelloze debuutalbum, rechtstreeks uit de binnenlanden van Afrika.

Word wakker met de typische oerwoudgeluiden van The Dawn, dans met apen en olifanten op Music for Gong Gong en zing luidkeels mee met Ayiko BiaEn de The Coffee Song? Slechte koffie drink je niet!
Osibisa - The Dawn

Osibisa - Music for Gong Gong

Osibisa - Ayiko Bia

dinsdag 15 november 2016

Matthias Reim - Verdammt ich lieb dich

Trots als een pauw was ik. Het voelde als een grote stap in mijn nog jonge leven. Een eerste stap naar muzikale onafhankelijkheid. Niet langer hoefde ik alleen maar te luisteren naar wat mijn vader op de plank had liggen. Niet langer was ik meer veroordeeld tot al die LP’s uit de jaren ’60 en ’70.

Want in 1990 kocht ik mijn allereerste eigen single: Verdammt ich lieb’ dich van Matthias Reim. Nog op vinyl met zo’n groot gat in het midden, waardoor ik het adaptertje van mijn vader nodig had om het op de pickup af te kunnen spelen.

Ik weet nog hoe gaaf ik het vond om te zien dat het plaatje in Nederland uiteindelijk doorstootte naar de eerste plaats in de Top 40 en daar vervolgens vier weken bleef staan. Triomfantelijk constateerde ik dat het óók door mij kwam dat die zo hoog stond in de hitlijsten.

Maar niet alleen in Nederland haalde het de nummer 1-positie. In thuisland Duitsland vestigde de single zelfs een record door 16 weken achtereen op de hoogste positie te staan. Een record dat daar tot op heden nog niet overtroffen is.

En terwijl hij hits bleef scoren in zijn vaderland, was het in Nederland gauw gebeurd. Ik heb niet eens overwogen of ik zijn tweede single, Ich hab geträumt von dir óók zou aanschaffen. En mede door die beslissing kwam het plaatje hier ook niet verder dan de 14de plaats.

Ik kan overigens nog steeds van die eerste single genieten: elke keer als ik Verdammt ich lieb dich weer eens hoor in het Foute Uur of tijdens een Verrückte Halbe Stunde, of als het voorbij komt bij het beluisteren van mijn Spotify-lijst, gaat de volumeknop opnieuw omhoog. Dat spannende intro… die kenmerkende drumsolo… en dan die explosie met het refrein. Kippenvel!

Ik vermoed dat mijn vader zich destijds ook wel kon vinden in mijn keuze. Anders was de plaat waarschijnlijk nooit het huis binnen gekomen. Hij zal daar echter aan toevoegen dat het daarna bergafwaarts is gegaan met mijn muzikale ontwikkeling. Na Matthias Reim volgden namelijk Dolce Barbara van Eros Ramazzotti en You’re the reason why van Marco Borsato – toen nog met foute snor. Platen die hij ongetwijfeld nog wel met enige moeite weg kon krijgen. Maar mijn volgende aankoop luidde een compleet nieuw tijdperk in in Huize Herkelman: Out of space van The Prodigy.

dinsdag 8 november 2016

DJ Kool - Let me clear my throat

Ik had in de jaren ’90 niet zoveel met hiphop. Ik begreep ook totaal niet waar al dat gedoe tussen East Coast en West Coast nou voor nodig was. Voor mij was die muziek één pot nat. De beats, de raps, ik hoorde geen verschil. Ongetwijfeld een opvatting waarmee ik de Verenigde Staten waarschijnlijk nooit levend was uit gekomen. Maar gelukkig zat ik in het veilige Nederland en had ik geen die hard East Coast- of West Coast-rapliefhebbers in mijn vriendenkring.

Er waren heus wel nummers uit het genre die ik aardig vond. Maar eentje die eruit sprong was Let me clear my throat van DJ Kool. Eens een keer geen politieke teksten, geen bozige raps, geen langdurige scheldkanonnade aan het adres van de Amerikaanse politie. Gewoon een heerlijk energiek nummer met een feestende menigte die zich volledig liet opzwepen door het geschreeuw van de DJ / entertainer.

Maar vooral de gebruikte samples waren fijn. Het begon met een sample uit Hollywood swinging van dance classics-helden Kool & The Gang (1974) en ging vervolgens naadloos over in The 900 number van The 45 King (1987), wat op zijn beurt weer het nummer Unwind yourself van Marva Whitney uit 1968 samplede. Drie decennia soulhistorie samengepropt in één plaat.

Dat was ook niet zo verwonderlijk want DJ Kool was al sinds 1977 aan het scratchen in de Go-Go-clubs in hometown Washington DC. Dus aan historisch muziekbesef geen gebrek. En die invloed was ook duidelijk te horen op al de platen die hij uitbracht.

Let me clear my throat was overigens het laatste dat wij van hem als soloartiest zouden horen. Wel was zijn typische stijl van rappen nog een aantal keren terug te horen in samenwerkingen met andere artiesten. Bijvoorbeeld in We won’t van Will Smith maar ook in Let’s get dirty van Redman. Platen die niet verder kwamen dan de grenzen van zijn thuisland. Al vormde die laatste later wél de basis voor Dirrty, dat Redman in 2001 uitbracht met Christina Aguilera.

zaterdag 5 november 2016

Rap & Blues - Lauryn Hill - van uitgejouwd tot succesvol

Ik was vorige week bij iemand op visite en op de achtergrond draaide een playlist met alleen nummers van The Fugees en Lauryn Hill. Dit bracht mij terug naar mijn tienerjaren waarin ik deze muziek als geniaal beschouwde.

Het begon met het nummer Fugee-la. Een nummer dat mij gelijk opviel. Het was precies de muziek die ik leuk vond.

Bij het zien van de videoclip (die speelde toen een erg grote rol op MTV, TMF en The Box) kwam de rapper/zangeres mij erg bekend voor. Ik had immers de film Sister Act 2 gezien en daar speelde een jonge Lauryn Hill de hoofdrol, naast Whoopi Goldberg. Ik was toen al fan van haar stem.

De andere nummers van The Fugees vond ik ook geweldig waardoor ik gelijk de cd aan mijn collectie toevoegde.

Ik was een trouwe volger van Sylvana's Soul (toen had ze nog ambities op een ander gebied) en daar hoorde ik, dat de start van Lauryn niet heel best was. Tijdens de amateuravond in The Apollo Theatre trad een jonge Lauryn Hill op met Who's loving you van The Jackson5. Er vielen enkele valse noten waardoor het publiek onrustig werd.

Na de Fugees bracht Lauryn Hill een paar grote hits uit zoals Everything is Everything, Doo-wop that thing en samen met Rapper NAS If I ruled the world. Lauryn Hill werd een begrip in de muziekwereld. Ze was zelfs de eerste vrouw die 10 keer genomineerd was voor een Grammy  (ze won er overigens 5).

Mijn favoriete nummer van Lauryn Hill haalde hier de top40 helaas niet. Maar wil deze jullie niet onthouden.


dinsdag 1 november 2016

Gabber Piet - Love U hardcore

Hij was onze held… Ons uithangbord… De enige die ons als gabbers publiekelijk serieus durfde te nemen. Met zijn programma ‘Hakkeeh’ op muziekzender TMF trakteerde Gabber Piet ons halverwege de jaren ’90 elke week op de laatste hardcore releases en liet hij ons de vele hardcore-feesten meebeleven die Nederland toen rijk was.

Maar eind 1996 bracht hij opeens Hakke & Zage uit. Een single die ons toch op zijn minst de wenkbrauwen deed fronsen. Op de melodie van de begintune van Peppi & Kokki deed het boegbeeld geen enkele moeite om alle vooroordelen die over de liefhebbers van het genre bestonden te ontkrachten. Nee, gabberhatend Nederland kreeg in het nummer nog maar eens bevestigd dat wij allemaal domme, kale, volledig doorgesnoven idioten waren.

Geen wonder dat de ‘scene’ hem als een baksteen liet vallen. Zijn excuus was echter dat hij hiermee een antwoord wilde geven op parodieën als Gabbertje. Nee, zo’n liedje helpt lekker mee om de beeldvorming in die nummers tegen te gaan. Hij bezwoer ons daarnaast dat het hem ook niet om het geld te doen was. Want als hij wilde, kon hij elke avond wel een schnabbel krijgen. Om er vervolgens trots aan toe te voegen hoeveel exemplaren er wel niet van de plaat verkocht waren.

Met Love U hardcore probeerde hij de gabberscene weer voor zich terug te winnen. Hij schreeuwde ongeveer het hele plaatje lang dat hij echt wel van hardcore hield. En hee… ‘wij gabbers’ waren toch één familie? Om ten slotte te eindigen met de woorden ‘Respect the gabber forces’.

Ik vraag me af of er ook maar één gabber is geweest die hem weer in genade heeft aangenomen na deze toch wat halfslachtige poging om weer in een goed blaadje te komen bij al die meloenies. Daar hielpen zelfs de openlijke excuses op het bijbehorende album niet bij.

Maar goed… uiteindelijk had hij met zijn tweede single wél weer een behoorlijke hit te pakken. Love U hardcore schopte tot de 16de plaats in de Nederlandse Top 40. Dus wat uiteindelijk zijn doelstelling ook was, commercieel voer hij er in ieder geval opnieuw wel bij.

vrijdag 28 oktober 2016

Facts from The Hat - Shocking Blue

Bij het schrijven van de wereldhit Venus hebben de bandleden van Shocking Blue zich duidelijk laten inspireren door andere artiesten: de melodie is geleend van The Banjo Song van The Big Three, die zich weer hebben laten inspireren door een oud folkliedje. En de slaggitaar aan het begin van het nummer lijkt verdacht veel op het intro van Pinball Wizzard van The Who.

Ondanks dit alles schiet Venus omhoog in de hitlijsten en vormt het weer inspiratie voor andere bands die er hits mee scoren. Zo was er in 1986 de versie van Bananarama en komt het terug in de beroemde medley Stars on 45 van Stars on 45.

Venus is echter niet het enige nummer van Shocking Blue dat andere bands inspireerde. Op het album At home dat in 1969 uitkwam op vinyl stond het nummer Love Buzz. Het nummer is nooit op single uitgekomen, maar toch komt het terecht bij een Amerikaans bandje dat besluit er een cover versie van op te nemen en dit uit te brengen als eerste single, waar er in totaal duizend van worden geperst.

Ondanks dat die single geen vermeldingen krijgt in de hitlijsten, benoemt een radioprogramma in Engeland het tot single van de week. Een Amerikaans programma noemt het een 'Lovesong for the Distrurbed'. Een iets aangepaste versie van dit nummer krijgt een plekje op Bleach, Het debuutalbum van.... Nirvana.

dinsdag 25 oktober 2016

Cappella - U & Me

Tussen 1993 en 1996 kende de stroming eurodance haar absolute hoogtepunt. Naar goed Nederlands voorbeeld stond in die periode in vrijwel elk zichzelf respecterend Europees land een danceact op met een (liefst blanke) zangeres en een (liefst donkere) rapper.

Italië was daar geen uitzondering op. Het was platenbaas Gianfranco Bortolotti die deze ontwikkeling oppikte en besloot zijn succesvolle early house-act Cappella om te vormen tot een eurodance groep. Twee belangrijke elementen ontbraken echter nog: de zangeres en de rapper.

Voor de zangeres ging hij buurten bij SL2. Want met On a ragga tip en Way in my brain als grootste hits, stond zij tóch werkloos langs de kant. De rapper nam hij ook maar direct mee vanuit Engeland en eurodance-groep Cappella was geboren!

Hun carrièrepad verliep echter anders dan dat van de meeste van hun concurrenten. Doorgaans was het namelijk bij de eerste single direct raak, werd geprobeerd het succes te herhalen met een tweede, vrijwel identieke plaat om vervolgens na een ultieme poging om het succes maximaal uit te melken met opníeuw dezelfde sound, voorgoed in de vergetelheid te verdwijnen.

De eerste singles U got 2 know en U got 2 let the music waren echter nette hits, maar niet de gróótste klappers. Pas met Move on baby vestigde Cappella definitief hun naam. In meerdere Europese landen haalden ze de top 3 waarbij zij in de Nederlandse Top 40 zelfs een week de hoogste positie mochten bekleden.

En toen kwam U & Me. Mijn – omdat hij wél een dubbelcassettedeck had – beste vriend schafte de single aan. En hij bleek daarmee goed te hebben ingekocht. De maxi cd-single bevatte namelijk maar liefst 8 remixen van het nummer en kende een totale lengte van meer dan 50 minuten. Dat was bijna een volwaardige CD! En dat voor maar ƒ 12,95. Een koopje. In Nederland waren er meer die hierin een goede investering zagen. Want ook dit nummer werd een groot succes. Het behaalde de derde plaats in de Nederlandse Top 40.

Maar na deze single zette dan tóch de onvermijdelijke teloorgang in. Er volgden nog twee nummers die de top 20 bereikten en hun zevende plaat wist de charts nog nét te behalen, maar toen was de koek op. Ook in hun tweede leven, toen er van hun eerdere nummers verschillende remixen verschenen, bereikten ze de hitparade niet.

En in 2016, nu zij inmiddels in hun vierde leven zitten, ga ik ze dan eindelijk live aanschouwen. Op de 90’s party van aanstaande zaterdag kan ik met al mijn leeftijdsgenoten weer even een avondje helemaal los gaan op Cappella. Want zij zijn de hoofdact!

dinsdag 18 oktober 2016

Ace of Base - Happy nation

Mijn zusje werd 13 jaar en ik moest op zoek naar een cadeautje. Maar ja… ik was te jong voor een baantje en te oud voor zakgeld. Het enige dat ik deed was een beetje onkruid wieden in de tuin van de overbuurman voor 5 gulden per keer. Geen vetpot. Dus het mocht ook niets kosten.

Groot was mijn vreugde toen ik bij de plaatselijke platenzaak hét cadeau vond: een cassette-album van Ace of Base: Happy Nation. Toevallig de band waar ze fan van was en nog belangrijker: in de aanbieding en zowaar binnen mijn budget. Een volledig album! Glunderend rekende ik af en stralend van trots gaf ik de zondag erop het cadeau aan haar.

Het bandje belandde daarna echter regelmatig in míjn walkman. Want ook ik was fan van de band. Het was dan wel geen house, maar hee… de pop-reggae sound lag lekker in het gehoor en met de bijbehorende beat kwam het toch wel aardig in de buurt van mijn favoriete muziek. Met name de titeltrack, Happy nation, spoelde ik regelmatig terug om nogmaals te luisteren.

Happy Nation was, al zal mijn vader het niet met mij eens zijn, namelijk nét even anders dan de rest.  Net even specialer en daardoor íets minder mainstream dan de overige singles van het album. Al was dat overigens niet af te lezen aan de resultaten in de hitparades. In Nederland hadden ze er gewoon een top 5-hit mee. Maar het nummer hoor je tegenwoordig nooit meer.

Dit in tegenstelling tot hun debuutplaat, All that she wants. Die komt nog regelmatig voorbij op de radio en schopte het zelfs een paar keer tot de Top 2000. Ace of Base mag dan ook terugkijken op een geslaagde muzikale carrière.

Ze groeiden uit tot een van de iconen van de jaren ’90. Om dat te onderstrepen brachten ze eind 1999 het album Singles of the 90s uit. Het zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest om ook een editie van de zeroes en misschien zelfs van de tens uit te brengen. Maar zover kwam het helaas voor hen niet. Na de single Cruel summer uit 1998 was het in Nederland in ieder geval gedaan met de successen.

dinsdag 11 oktober 2016

Dance 2 Trance - Power of American Natives

Ik vond het een magisch muziekinstrument: de panfluit. Ik was dan ook niet weg te slaan bij die Zuid-Amerikaanse straatmuzikanten die in hun kleurige poncho’s hun CD’s stonden te promoten. Mijn ouders daarmee keer op keer in verlegenheid brengend. Want telkens moesten zij opnieuw, vriendelijk en beleefd, en in hun allerbeste steenkolen-Engels uitleggen aan die jongens dat het wel léék alsof hun zoon die muziek erg leuk vond maar dat zij toch écht geen CD wilden aanschaffen.

En ze hadden gelijk. Want één keer gingen ze wél overstag en hebben ze mij zo’n CD cadeau gedaan. Ik geloof dat ik hem één keer heb geluisterd. Mij te veel panfluit. En bovendien had ik al iets veel hippers en leukers gehoord dat véél beter in mijn straatje paste: Dance 2 Trance met Power of American Natives.

Het nummer had alles wat ik in muziek wilde terughoren. Een lekkere beat, een mystiek geluid, krachtige vocalen en om het helemaal af te maken: die heerlijke panfluit. Het was jammer dat ik daarvóór na veel wikken en wegen nét The Goodmen met Give it up had aangeschaft en dus weer twee maanden moest sparen om een nieuwe single te kunnen kopen, anders was die zeker in mijn platencollectie terecht gekomen.

Helemaal als ik had geweten dat de plaat de geboorte betekende van wat tot op de dag van vandaag mijn favoriete muzieksoort is: trance. Dance 2 Trance was namelijk een van de eerste acts ooit in dat genre. Rolf Ellmer, die samen met DJ Dag het tweetal vormde, zou de trance later nog veel meer diensten bewijzen, als helft van het invloedrijke duo Jam & Spoon.

Dance 2 Trance bracht na hun gigantische hit nog twee singles uit. Met Take a free fall trachtten ze het succes van de debuutplaat te herhalen. Het nummer kwam echter niet verder dan plaats 36 in de Nederlandse Top 40 en hield het er maar drie weken vol. In 1995 verscheen de single Warrior maar die wist alleen in Duitsland en Zwitserland nog de charts te halen. Daarna werd het project ontbonden.

dinsdag 4 oktober 2016

Titt'n - Ben je geil of wil je een koekje

Het was de zomer van 1998: mijn eerste vakantie zonder ouders. En dus eindelijk alle ruimte om eens een vakantieliefde te scoren. Het leek me reuze romantisch. Iets met strand, een ondergaande zon en een zwoele zomeravond. Als locatie hadden we gekozen voor het beruchte Duin & Strand in Renesse. Dus die randvoorwaarden waren in ieder geval aanwezig. En het was een jongerencamping, dus aan het aanbod kon het ook niet liggen.

De dagen bevatten echter maar bar weinig vrouwelijke elementen. We gingen zo vroeg mogelijk aan het bier, want je bent jong, stoer en je wilt toch die muur van gele kratjes rondom de tent voltooien. ’s Middags lagen we vervolgens voor pampus op onze luchtbedden voor de tent en ’s avonds gingen we naar het centrum van het dorp om te eten bij ’t Zeepaardje. Om de avond uiteindelijk af te sluiten in een van de plaatselijke discotheken, waar ik haar dan zou moeten ontmoeten…

Maar mijn openingszin viel niet in de smaak. En de goocheltruc met het koekje – dat ik speciaal voor de gelegenheid had ingestudeerd – kon ook al op weinig waardering rekenen. Elke ochtend moest ik opnieuw constateren dat ik de vorige avond gewoon weer alleen de slaapzak was ingekropen. En dat terwijl die zomer de Drentse band Titt’n toch echt in de Nederlandse Top 40 stond met Ben je geil of wil je een koekje? Maar kennelijk was dit nog niet doorgedrongen bij al die meisjes daar aan de Zeeuwse kust.

En dus gebruikte ik de zin daarna alleen nog maar voor wat ik wél kon. Mee schreeuwen met de plaat als het gedraaid werd. Het deuntje was bekend en de tekst was niet héél uitdagend. En ik moet zeggen… dat ging me een stuk makkelijker af.

De laagdrempeligheid van het nummer sloeg uiteindelijk overál in het land aan. De cover van Should I stay or should I go van The Clash behaalde zelfs een top 5-notering in de Nederlandse Top 40. En de heren van de band Titt’n waren plotseling beroemd. Ze traden opeens op voor duizenden mensen bij TMF. En er was natuurlijk die onvermijdelijke tocht langs alle lokale discotheken, waaronder ook onze plaatselijke discotheek.

En hoewel Ronald Buld, de zanger van de band, ons destijds beloofde geen eendagsvlieg te zijn, was het na deze kaskraker wel een beetje gebeurd. De opvolger Wie zeurt krijgt een beurt – een bewerking van Fight for your right van Beastie Boys – kreeg zeker nog wel de voetjes van de vloer tijdens hun optredens maar zorgde niet voor een run naar de platenzaak. Het strandde in de Tipparade.

vrijdag 30 september 2016

De platenkast van mijn vader - King Crimson

Begin twintig waren we en de wereld was van ons. Tomos onder de kont, vrouwtje achterop, zo scheurden we onbekommerd langs 's heeren wegen, op weg naar het volgende feestje.

Eens op een heerlijk zwoele zaterdagavond tuimelden we in een wel heel mooi feest op een wel heel mooie locatie. Een levensgrote sfeervol verlichte tuin zonder buren, een knisperend kampvuur, heerlijke muziek en, niet onbelangrijk een gigantische hoeveelheid drank.

Helaas moest mijn vriendin om 00.00 uur thuis zijn, maar op die leeftijd maakte je van de nood een prachtige deugd, dus vriendin afgeleverd en weer terug, tja.! 

Naarmate de avond vorderde werd de muziek steeds beter en mijn danspartner steeds mooier. Enfin, om een lang verhaal kort te maken; ik werd wakker in mijn eigen bed en nader onderzoek leerde mij dat het brommertje keurig op z'n plaats stond.

Wat me nog is bijgebleven? Sluit je ogen, sla je armen om een denkbeeldige vriend(in), ga de dansvloer op en laat je meeslepen...



dinsdag 27 september 2016

Meat Loaf - I'd do anything for love

Het is absoluut geen vriend van mij, Meat Loaf. Want met Paradise by the dashboard light is hij verantwoordelijk voor een van de door mij meest gehate nummers uit de muziekgeschiedenis, naast de Grease Megamix. Twee nummers waarvan de DJ van onze plaatselijke discotheek het nodig vond om ze werkelijk áltijd achter elkaar te draaien.

Maar goed… Ruim voordat ik mijn eerste stappen in een discotheek zou zetten vond ik Meat Loaf al niet leuk. In 1993 bracht de man namelijk een album uit, Bat out of hell II. En radiomakend Nederland raakte er niet over uitgesproken. Kennelijk was het erg lang geleden dat de man een volledig nieuw album had uitgebracht en nu was hij hélemaal terug. Ze vonden het allemaal geweldig! En ik? Ik vond er werkelijk niets aan. Plus dat ik van mening was dat iets uit mijn vaders tijd gewoon lekker in mijn vaders tijd moest blijven en dus niets te zoeken had in míjn tijd.

Er was echter niet onderuit te komen. Je werd op de radio doodgegooid met I’d do anything for love. En door al die airplay werd het óók nog eens een nummer één-hit. Dus elke vrijdag als ik de Top 40 luisterde, eindigde mijn luisterervaring met… Meat Loaf. En dat zes weken lang!

Totdat Nederland besloot dat Het pizzalied toch eigenlijk véél beter was. De meelaller van André van Duin stootte de plaat vlak voor de jaarwisseling van de hoogste positie. En ik moet zeggen: het voelde écht als een stukje genoegdoening dat uitgerekend dit schaamteloos slechte nummer de Amerikaanse zanger-acteur van zijn nummer één-plek beroofde.

Meat Loaf zal er echter geen nacht minder om hebben geslapen. De plaat die eind 1993 zulke hoge ogen gooide staat nog ieder jaar hoog in de Top 2000. En met Paradise by the dashboard light had hij toch al een klassieker die steevast terug te vinden is in de allerhoogste regionen van die lijst.


Maar dát is niet erg, want tegen de tijd dat die voorbij komt zit ik tóch al lekker met een oliebol in mijn hand de oudejaarsconference te kijken. I’d do anything for love wil ik als fanatiek fan van de Lijst der Lijsten echter nog wel eens treffen. Bij deze dan ook de oproep om dit jaar flink te stemmen op die plaat, zodat het nummer zo hoog mogelijk in de Top 2000 komt en ik hem niet meer hoef te horen. Alvast bedankt!

dinsdag 20 september 2016

T99 - Nocturne

Het was mijn allereerste bijbaantje. Ik had officieel gesolliciteerd en was zowaar uitgenodigd om een dagje te komen proefdraaien! En nu zat ik vroeg in de ochtend in de bus naar Arnhem, want daar was het bedrijf gevestigd. Eenmaal op de plaats van bestemming werd ik meegenomen naar een busje dat klaarstond. Wat bleu liep ik mee. Een busje? Ik wist niet beter dan dat we in Arnhem zouden blijven.

In het voertuig bevonden zich al wat van mijn toekomstige collega’s. Ik wierp even een vluchtige blik in het wagentje. Nou… Ík mocht dan wel niet bepaald de modekoning van Vaassen zijn, maar zelfs ík zag dat de kleding van deze heren toch op zijn minst gedateerd was. Verder waren ze allemaal tien jaar ouder dan ik en de slechte grappen vlogen me om de oren, gevolgd door een gehinnik waar elk zichzelf respecterend paard zich diep voor zou schamen. Schuchter nam ik mijn plek in en vroeg voorzichtig waar we heen gingen. Hengelo. Wat?! Hengelo?! Moest ik meer dan een uur met deze halvegaren opgepropt in deze bus zitten?!

“Maar we hebben goede muziek!” werd mij verteld. “House!” Hmmm… dát veranderde de zaak. Want ‘house’, dat vond ik óók leuk. En al was de term wat achterhaald… ik hield hoop. Maar toen ging het bandje de cassettespeler in… Door de speakers knalde, ook nog eens veel te hard, Nocturne van T99. Mijn haren gingen direct recht overeind staan. Maar mijn reisgenoten gingen vollédig uit hun dak.

En ik schrompelde ineen. Wie luisterde nu nog, in de tijd van Charly Lownoise & Mental Theo, Dune en DJ Paul Elstak naar déze oude meuk?! Het hoogtepunt van T99 lag namelijk al vér achter ons. Het was begin jaren ’90 dat de Belgische rave- en techno-formatie hun grootste hit had met Anasthasia. Een single die goed was voor een vierde plaats in de Nederlandse Top 40.

De opvolger van deze early house-plaat was Nocturne. Een nummer dat qua vocalen zijn voorganger ruimschoots overtrof. De rapper kreeg beduidend meer tijd om zijn kunsten te vertonen. Maar of het nou aan hem lag of aan iets anders, het haalde niet het succes van de debuutsingle. Een 24ste plek bleek het hoogst haalbare.

Mijn avontuur in Hengelo duurde uiteindelijk niet lang. Na een uurtje met kortingskaarten voor het plaatselijke Chinese restaurant langs de deuren te hebben geleurd had ik het he-le-maal gehad. En om 11.00 zat ik alweer in de trein terug naar huis. Met mijn walkman in naar fatsóenlijke muziek te luisteren. Heerlijk…

dinsdag 13 september 2016

Skee-Lo - I wish

Ik had veel wensen in mijn jongere jaren, maar een klein beetje langer zijn was er níet één van. Met mijn lengte had ik weinig te klagen. Ik kwam op mijn veertiende al alle uitgaansgelegenheden binnen, kon mijn vrienden altijd makkelijk terugvinden en anders vonden zij míj wel. En als er een keer een live-optreden in onze plaatselijke discotheek was dan kon ik dat gerust van een afstandje bekijken. Niemand die in mijn gezichtsveld stond.

Maar om nou te zeggen dat ik volop in de aandacht stond van de andere sekse… Nee… Wat dat betreft was ik het toch niet helemaal eens  met Skee-Lo. Ook ík werd voorbij gelopen door meiden die ik er wel knap uit vond zien en ook ík kreeg regelmatig te horen dat ik ‘niet haar type was’.

Zat het hem dan in mijn auto? Tja… Net als Skee-Lo had ik ook geen ’64 Impala maar een hatchback en ook ík werd regelmatig uitgelachen. Maar dat kon ook te maken hebben met de ducktape die de voorkant bij elkaar hield of dat ik soms iets te wild de motorolie bijvulde waardoor de zwarte rook onder mijn motorkap vandaan stoof.

Uiteindelijk is het met mij goed gekomen, maar ook met Skee-Lo. Want zijn hartenwensen leverden hem een dikke hit op. Hij scoorde niet alleen in zijn thuisland de Verenigde Staten maar ook overzees gooide zijn hiphop-track hoge ogen. In Nederland scoorde hij een top 10-hit. Hij werd daarnaast genomineerd voor een Grammy Award in 1996 maar moest het daarbij afleggen tegen een van de bekendste nummers uit de 90’s: de evergreen Gangsta’s paradise.

En ook met de vrouwtjes is het goed gekomen bij Skee-Lo. Weliswaar niet met Leoshi, de meid die hij bezong in I wish, maar hij had wel opeens ‘miljoenen’ honeys die op zijn deur bonkten, getuige de tekst in zijn opvolgende single Top of the stairs. Een plaat die op de soundtrack stond van de bioscoopknaller Money Train, maar desondanks in weinig landen de hitparades wist te bestijgen.

dinsdag 6 september 2016

Lipstick - I'm a raver

Het was in de zomer van 1996 dat I’m a raver van Lipstick een hit was. Rebelse pubers als wij waren maakten wij natuurlijk onze eigen maatschappijkritische parodie op de songtekst. En hoewel we er in ons katholieke dorp nog nooit eentje hadden zien lopen, zongen we toch elke keer als dit nummer langs kwam:

I’m a Refo can’t you see?
Ik heb een rokje aan, thuis geen tievie.

Ik geef het toe… Véél slechter kon haast niet. En kennelijk maakte ik daarmee ook nog eens geen goede beurt bij het opperwezen, want ik kan het nummer sindsdien nooit meer fatsoenlijk luisteren. Telkens speelt wéér die verfoeide tekst door mijn hoofd. En dat zal me waarschijnlijk tot in de lengte van dagen blijven achtervolgen.

Want áls er dan een keer in een of ander obscuur radio-uurtje een nummer van de Nederlandse dance-act langs komt, is het toch vaak deze plaat. Niet gek, want het was ook hun grootste hit met een vierde plaats in de vaderlandse charts. Het was zelfs hun enige Top 40-hit. De voorganger Queen of the rhytm kwam namelijk niet verder dan de Tipparade en datzelfde lot was ook de opvolger Fly away beschoren.

De producer achter Lipstick was multitalent Michael Pilarczyk, die tot die tijd vooral bekendheid genoot als radio-DJ. Hij presenteerde voor Veronica, Radio 2 en Radio 3 en was betrokken bij de oprichting van Radio 538. Het station waarvoor hij op 11 december 1992 persoonlijk de eerste plaat instartte. Maar halverwege de jaren ’90 had hij dus ook zélf muzikaal succes met de dance-act.

Voor de vocalen had Pilarczyk overigens een ingewikkelde constructie bedacht. De zangeres in de clip was namelijk níet de zangeres van Lipstick, en díe zangeres was dan weer níet de zangeres van I’m a raver. Nee, de eerste drie singles werden ingezongen door Berget Lewis. De Lady of Soul liet het optreden voor de happy hardcore-act echter aan anderen over.

dinsdag 30 augustus 2016

Blind Melon - No rain

Daar stond ik dan… in mijn bijenkostuum met mijn tapdance-schoenen aan. Iedereen had wat ingestudeerd voor deze Bonte Avond. Het doel was om geld op te halen voor de eindreis van onze klas naar Barcelona. En nu was ík aan de beurt.

Alle ogen waren op mij gericht. Voorzichtig waagde ik mijn eerste pasjes en het ging best goed. Ik raakte steeds meer op dreef en voltooide uiteindelijk vol overgave mijn performance. Toen ik klaar was, maakte ik een buiging, knikte nog even beleefd naar het publiek en werd vervolgens zó hard uitgelachen dat ik huilend het podium verliet.

Vooruit… zó erg was het niet. Het was tenslotte op school en ik deed het voor alle ouders en leraren. Daarnaast was ik op eigen verzoek ingezet als humoristisch intermezzo en niet als tapdancer. Maar het gevoel was hetzelfde. Doodse stilte… Alleen de lach van die ene leraar die overál om moest lachen, bulderde door de toneelzaal.

Ik kon me op dat moment volledig identificeren met de ‘Bee-Girl’ uit de clip van Blind Melon. Het meisje dat in de clip weggehoond werd van het podium bleek in werkelijkheid dé motor achter het succes van de single. De video kreeg enorm veel airplay op muziekzender MTV en stuwde de single én het bijbehorende album naar miljoenenverkopen.

En opeens stonden ze in het voorprogramma van Neil Young en Lenny Kravitz, traden ze op op Woodstock ’94 en sloten ze de Voodoo Lounge-tour van de Rolling Stones af. Hun ster was rijzende maar toen gooide, zoals wel vaker bij musici, drugs roet in het eten. Shannon Hoon, de zanger van de band, werd op 21 oktober 1995 dood aangetroffen in de tourbus. De oorzaak: een overdosis cocaïne. Hij liet een dochter van 13 weken achter.

Het werd daarna nooit meer wat met Blind Melon. Het duurde maar liefst tien jaar voordat ze een nieuwe zanger vonden. Een zoektocht die de relaties binnen de band zodanig onder spanning zette dat ze in 1999 zelfs een tijd uit elkaar gingen. Hun avontuur met de nieuwe zanger duurde vervolgens maar een paar jaar. De band viel opnieuw uiteen maar vond elkaar weer in 2010. Niet meer om nieuw materiaal op te nemen maar alleen om op te treden. En daarbij worden ze bij tijd en wijle ondersteund door… de dochter van Shannon Hoon. En zo is de cirkel weer rond.

vrijdag 26 augustus 2016

Fleetwood Mac - Band met meerdere gezichten

Toen ik nog jong was, 'k weet het, héél lang geleden, kwam de muziek van Fleetwood Mac op mijn pad. Fleetwood Mac was toen een bluesgroep met grote hits als Need your love so bad en Albatross. Beide nummers staan o.a. op het compilatiealbum uit 1969.

De titel van die LP The Pious Bird of Good Omen, verwijst naar een gedicht over een albatros die zonder duidelijke reden wordt gedood door een zeeman, waardoor de rest van de bemanning wordt vervloekt. Vandaar die voorplaat.

De stijlverandering werd ingeluid met hits als Man of the worldOh Well (part 1) en The Green Manalishi. Daarmee werd Fleetwood Mac dus een 'doodgewone' rockgroep.

Maar wel met drie pareltjes, waaruit ik eigenlijk geen keus kon maken! Vooral, omdat het daarna alleen maar 'minder' werd! Toch maar gekozen voor deze...

Overigens: Oh Well was de eerste alarmschijf bij Veronica!

dinsdag 23 augustus 2016

Diana King - Shy guy

Het was de zomer van 1995. Een zomer waarin we flink werden verwend: van eind juni tot en met eind augustus was het heerlijk zomerweer. En dus lagen we elke dag te zonnen in het plaatselijke buitenbad.

En naast het bijna tropische weer, kregen wij die zomer nóg een ‘exotische’ verrassing. Van een van de vriendinnen uit de buurt was namelijk een nichtje overgekomen uit Engeland. Een leuke meid van onze leeftijd, zeker niet onknap, een geweldige flirt en dat maakte haar bijzónder interessant. Helemaal omdat ze ook nog eens geen woord Nederlands sprak. Spannender kon haast niet!

Het was diezelfde zomer dat Diana King in de charts stond met Shy guy. Een enorme hit. Maar liefst 13 weken was de Jamaicaanse in de Nederlandse Top 40 te vinden met als hoogste positie een derde plaats. Maar niet alleen in Nederland was de single een succes. Wereldwijd kwam het nummer hoog in de hitlijsten.

Shy guy gaf mij als verlegen puber hoop. Want de concurrentie in de strijd om de hand van deze Engelse schone was moordend en ik moest dus met een bijzondere tactiek komen om haar hart voor mij te winnen.

En waar al mijn vrienden een spervuur van steenkolenengels op haar afvuurden, hield ik me dus heel slim op de achtergrond. In de stille hoop dat zij óók niet op zoek was naar die ‘fly guy’, maar naar die ‘shy guy’. De tactiek werkte niet… ze ging er vandoor met de grootste praatjesmaker van ons allemaal. Ik moest het doen met die ene kus op de wang omdat ik zo ‘cute’ was.

En op Diana King zelf hoefde ik óók al niet meer te rekenen. Haar boodschap in de opvolger van Shy guy liet daar in ieder geval geen twijfel over bestaan: “Ain’t nobody, loves me better than you!” En dat had ze níet tegen mij…

zaterdag 20 augustus 2016

Rap & Blues - Hip hop soul

Hip hop soul is een subgenre van de hedendaagse R&B-muziek en was het populairst van het begin tot het midden van de jaren ’90. Het genre is een combinatie van zang in R&B/gospel met hip hop muziek en werd bekend door artiesten als Mary J. Blige, Jodeci, TLC, R. Kelly en Montell Jordan.

Mary J. Blige kreeg ruim 20 jaar geleden de titel 'Queen of Hip hop soul'. Ze kreeg de naam van haar platenbaas Andre Harrell. Hij zorgde ervoor dat het eerste album (What's the 411?) van de toen 17-jarige Blige een succes werd. Ze was toen nog een onbekende zangeres, maar tegenwoordig draagt zij, met meer dan 8 multiplatina albums en een record van 30 nominaties voor een Grammy, terecht deze naam.

Mijn favoriete album van deze koningin is Share My World. Dit album bevat samenwerkingen met onder andere Lil' Kim en Nas. Verder staat er een cover van Natural Woman op, van de grote Aretha Franklin. Het album zorgde ervoor dat ook Mary J. Blige wereldwijd een grootheid werd.

Mary J. Blige staat bekend om haar samenwerkingen in de industrie. De samenwerking met Bono (U2) is haar meest bekende. In mijn ogen is het nummer One een prachtige cover. Ik vind zelfs dat de cover beter is dan het origineel. En dat heb ik niet vaak met cover!

dinsdag 16 augustus 2016

Wildstylez feat. Niels Geusebroek - Year of summer

Het zal november geweest zijn dat ik in de vroege ochtend over de A10 reed richting mijn werk. Het was nog donker en de koplampen van de auto’s aan de andere kant van de vangrail schenen in mijn ogen. Nog een beetje slaperig van weer een korte nacht hoorde ik opeens iets opmerkelijks uit mijn autoradiootje.

De opbouw van het nummer dat door de speakers klonk, had namelijk verdomd veel weg van een… hardstyle-nummer. Ik geloofde mijn oren niet. Hardstyle?! Op de commerciële radio?! Ik hield mijn adem nog even in want ik was de laatste tijd al een paar keer eerder teleurgesteld. Dan maakte ik me klaar om eens even lekker los te gaan op een beukende beat maar dan bleek het uiteindelijk een dubstep-plaat te zijn. Zelfde opbouw, maar een iets andere climax…

Mijn vermoeden bleek dit keer echter wel juist. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik Year of summer van Wildstylez. Een samenwerking met Niels Geusebroek, voormalig zanger van de festivalband ‘Silkstone’.

Het was het allereerste en enige échte hardstyle-succes in de Nederlandse Top 40. Het plaatje schopte het zelfs tot de 3de plaats en sindsdien komt dit stukje muziekgeschiedenis elke zomer minimaal een paar keer voorbij op de radio. De single is daarnaast steevast terug te vinden in de top 10 van iedere lijst die maar iets met de zomer te maken heeft. En dat terwijl het nummer zijn hoogtepunt beleefde in januari en februari 2013.

En waar ik misschien stiekem gehoopt had dat we het muziekgenre vanaf dat moment vaker terug zouden vinden in de hitparades bleef het beperkt tot deze ene grote hit. Jawel, Wildstylez wist in 2013 nog één keer in de charts te komen met hun remix van Earth meets water van Rigby en ook mochten we Kaskade begroeten die in datzelfde jaar samen met Neon Trees een hit had met de Headhunterz-remix van Lessons in love maar die kwamen lang niet zo ver als Year of summer

dinsdag 9 augustus 2016

Chicane - Saltwater

Heel, héél af en toe, stond het thuis op: Clannad. De mystieke Keltische klanken, de hoge vocalen. Ik vond het prachtig. Maar je gaat natuurlijk niet toegeven dat je de muziek van je ouders leuk vindt. En zeker niet als het dit soort zweverige, new age-achtige hippiemuziek betreft. Dus mopperde ik: “Wat een saaie muziek!” maar ging wel beneden zitten met mijn kopje thee.

Het lukte mij goed mijn Grote Geheim voor me te houden, hoewel het natuurlijk steeds meer begon te knagen. Maar nét toen ik op het punt stond huilend mijn guilty pleasure te bekennen aan mijn vrienden kreeg ik hulp uit onverwachte hoek. Chicane bracht de single Saltwater uit.

Een bijzonder fijne trance-plaat. Echt zo’n nummer waarbij je je vanaf de eerste tonen al direct op een warm strand waant, tijdens zo’n héérlijk zwoele zomeravond in een ver, ver oord, terwijl de zon langzaam ondergaat en het verfrissende water het zand tussen je tenen wegspoelt. Zo’n plaat.

En de sample die Chicane gebruikte voor de single was Theme from Harry’s game, van… Clannad. Nou ja, sample, Máire Brennan, een van de zangeressen van de Ierse band, zong het persoonlijk mee.

Het bleek een goede combinatie, want de plaat deed het prima in de charts. In Nederland bleven zij weliswaar steken op de 25ste plaats maar in Engeland bereikte de single plek 6. Het meeste succes had de plaat echter in de clubs door heel Europa. Daar zorgde Saltwater elke keer opnieuw voor een volle dansvloer.

En ík kon na al die jaren dus eindelijk ook eens uit mijn dak gaan op Clannad. Er was geen reden meer om me te schamen. En nog stééds is het nummer van Chicane een van mijn topfavorieten.

zaterdag 6 augustus 2016

Rap & Blues - Rap vs. Rock vs. Klassiek

Naast het gebruiken van samples was het in de jaren '90 en '00 ook hip om rap te combineren met een andere genre. Vooral rock en klassiek/opera deden het goed in de hitlijsten.

Zo scoorden hiphop-grootheden Run DMC en Steven Tyler (Aerosmith) een megahit hit (en klassieker) met Walk This Way (1986). Het nummer werd opnieuw als cover uitgebracht (origineel is uit 1975 van Aerosmith).

In 2007 deden de girlbands Sugababes en Girls Aloud het nog eens over. Dit werd niet zo'n hit als de twee eerdere versies.

Ook Jay Z scoorde met Linkin Park een grote hit. De rapper bracht samen met de rockband een mash-up van de nummers Numb en Encore. In Nederland haalde dit nummer de vierde plek.

Ook de combinatie met klassieke muziek en opera zorgde voor een grote hit. Twee grote nummer uit die tijd waren van Xzibit en van Warren G.

De eerste rapper (ook bekend van het MTV-Programma Pimp My Ride) werd in één klap wereldberoemd met zijn nummer Paparazzi (1997). In het nummer zit zelf nog een sample van Barbra Streisand's Pavane (Vocalise).


Warren G scoorde samen met Sissel een hit met Prince Igor (1998). De rapper gebruikte een stuk uit de opera met de gelijknamige naam, dat gecomponeerd is door Alexander Borodin. Deze werd gezongen door de Noorse operazangeres Sissel Kyrkjebø.

dinsdag 2 augustus 2016

Ome Henk - Op de camping

In mijn tienerjaren was ik regelmatig op de camping te vinden. Met het hele gezin op fietsvakantie en dan van trekkersveldje naar trekkersveldje. Tent opzetten, de volgende dag weer afbreken en verder fietsen. En al was het vaak niet meer dan een rondje Veluwe, ik kon me toen niets leukers voorstellen dan een vakantie op de camping.

Ik kon me destijds dan ook helemáál niet vinden in het liedje Op de camping van Ome Henk. In het nummer werden alle commentaren die ook mijn vrienden op de camping hadden, als zij zelf weer eens naar Zuid Frankrijk vertrokken om daar in een vakantiehuisje te verblijven, keurig op een rijtje gezet.

Pas eind jaren ’90, toen ik met vrienden drie jaar achter elkaar op het beruchte 'Duin & Strand' in Renesse bivakkeerde, begon ik het wat meer te zien. In het bijzonder wanneer ik met een rol WC-papier en onze zelf meegebrachte toiletbril richting sanitairgebouw toog en de hele camping dus niet hoefde te raden wat ik ging doen… en dat vaak ook met het nodige plezier kenbaar maakte.

En sinds mijn laatste kampeerervaring ben ik het definitief eens met Ome Henk. Het was dan ook misschien niet zo’n goed idee om met dertig graden in een net iets te klein iglotentje te gaan slapen waarbij het met mijn bijna twee meter ook nog eens niet lukte om de voeten binnenboord te houden.

Tja… Ome Henk. Chagrijn van beroep, bekend geworden door zijn CD’s met parodieën op verhalen en liedjes, beleefde halverwege de jaren ’90 zijn hoogtepunt met maar liefst drie flinke hits. De bekendste daarvan was Op de camping. Een bewerking van In the navy van de Village People.

Hij had er dan ook wel gevoel voor. Want toen iedereen Ik zing dit lied voor jou alleen van – toen nog – Jantje Smit ongeveer uitkotste, bracht hij zijn ‘duet’ met zíjn buurjongetje Jantje uit. Een parodie waaraan men op dat moment duidelijk behoefte had: Ik zing dit lied voor Ome Henk kwam binnen op 12 in de Nederlandse Top 40 en schopte het tot een vijfde plaats.

De opvolger Neem een ander in de maling, een parodie op Aqua’s Barbie girl, gooide ook hoge ogen. Hij wist daarna nog één keer een hit te scoren. Zijn Mambo nr. 6 stond 8 weken in de Top 40 met als hoogste notering 17.

En nu? Ome Henk is er nog steeds! Hij heeft een eigen website en zit – heel hip – op Twitter waar hij op zijn eigen wijze commentaar levert op alles wat hem wel en niet zint.