dinsdag 29 december 2015

Prince - 1999

Het werd 1999 en iedereen was in de ban van de… millennium bug. En dat allemaal vanwege de schraperige computermakers die in plaats van 4 cijfers, maar 2 cijfers gebruikten om het jaar aan te duiden. Een kostenoverweging. Maar wel één met mogelijk gigantische consequenties. Computers zouden bij de overgang naar het magische jaar 2000 namelijk denken dat het 1 januari 1900 zou zijn, met alle gevolgen van dien.

Ze zouden dan stil vallen of op hol slaan en bijvoorbeeld financiële markten konden zomaar crashen. Beveiligingssystemen zouden haperen en er zouden massale plunderingen uitbreken. Dat alles resulterend in een diepe, wereldwijde crisis die uiteindelijk honderden miljarden zou gaan kosten. Stel je de apocalyptische toestanden maar eens voor: paarse luchten, rennende mensen overal. Rennend… om maar te ontkomen aan die vernietiging.

Precies hoe superster Prince het voorspelde. Het was 1982 toen de kleine grote popster al zong dat het helemaal mis zou gaan. Er werd niet geluisterd. Het nummer haalde niet eens de vaderlandse hitparade. Na het succes van Little Red Corvette werd daarom nogmaals geprobeerd de wereld te alarmeren. Dit keer sloeg de onheilsprofetie wat beter aan. Het bereikte de 13de plaats in de Nederlandse Top 40.

Maar goed… de wereld feestte door. Prince voorop. Want als de wereld dan toch zou vergaan, kon je er tot die tijd maar beter een feestje van maken. Begin 1999 werd nog één poging gedaan om het volk te waarschuwen. Opnieuw drong Prince de Top 40 binnen met het nummer.

Hoewel… Prince… Al sinds 1994 was Prince namelijk Prince niet meer. De rechten van zijn artiestennaam lagen op dat moment nog bij zijn oude platenmaatschappij en hij mocht die dan ook niet meer gebruiken. Hij koos daarom voor een onuitspreekbaar symbool als naam. De radio-dj’s, die tóch zijn platen moesten afkondigen, kozen daarom voor ‘The Symbol’, of, later voor ‘The artist formally known as Prince’ (TAFKAP).

1999 werd in het begin van het bewuste jaar opnieuw een bescheiden hit in Nederland. En later dat jaar, op Oudjaarsdag, terwijl de artiest zelf op het podium rondsprong tijdens zijn millenniumwisselingsconcert Rave Un2 the year 2000, hield de wereldbevolking zijn adem in. En  er gebeurde… niets. Ja… Eén ding. Vanaf dat moment heette Prince weer gewoon Prince. Want vanaf 31 december 1999 had hij de rechten van zijn eigen muziek weer terug.

P.S.: een ietwat bijzondere video maar de enige met de muziek van 1999. Prince stelt zijn video's niet beschikbaar op Youtube.

donderdag 24 december 2015

De platenkast van mijn vader - Kerstmis

Kerstmis en muziek! Voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. In mijn jonge jeugdjaren betekende dat meezingen met de Wiener Sängerknaben, de Wiener Sängerknaben en... de Wiener Sängerknaben.

Tot mijn zeventiende jaar. Toen kocht ik voor mijn vader, een erkend Ray Conniff aanhanger, de lp "We Wish You A Merry Christmas" van Ray Conniff and The Ray Conniff Singers, waarmee pardoes het complete muzikale "kerstmenu" was verdubbeld.

Tot op de dag van vandaag draai ik deze muziek, als startsein voor het opzetten van de kerstboom, tot misschien meer of mindere vreugde van onze kinderen. Maar dat mag je ze zelf vragen.


Naast een keur aan, hoofdzakelijk, klassieke kerst cd's, draaien we ook muziek in de sfeer van Kerstmis. Eén nummer daarvan wil ik graag met jullie delen. Het Pie Jesu, geschreven door Andrew Lloyd Webber, in de oorspronkelijke uitvoering van Sarah Brightman, in duet met de jongenssopraan Paul Miles-Kingston.

Hoewel het, als onderdeel van het Requiem Mass, meer te maken heeft met de dood, vind ik het toch passen in de kerstsfeer. Want, is er geen leven na de dood...?


dinsdag 22 december 2015

Charly Lownoise & Mental Theo - This Christmas

Waar eind 1995 een groot deel van Nederland in foute kersttrui met de gourmetpannetjes in de hand zich bij de radio vervoegde om te luisteren naar al die ‘pareltjes’ die zo kenmerkend zijn voor die periode van het jaar, probeerde ik er zo ver mogelijk weg te blijven. Als rechtgeaarde puber had ik natuurlijk helemaal geen behoefte aan die warme, o-het-is-zo-gezellig familie-aangelegenheden. En stappen met mijn vrienden zat er met mijn 15 jaar ook nog niet echt in.

Maar boven in mijn slaapkamer met TMF was het al niet veel beter. De blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes schreeuwden mij in de clips van Mariah Carey en Wham! tegemoet. Maar opeens werd ik omgeven door een stralend licht. Ik schrok. Een stem zei: “Wees niet bang, want ik kom je goed nieuws brengen dat het hele volk met vreugde zal vervullen: vandaag is de nieuwe single van Charly Lownoise & Mental Theo uitgekomen.”

Ik zei tegen mezelf: “Laat ik naar de platenwinkel in het dorp gaan om met eigen ogen te zien wat er zojuist aan mij bekend is gemaakt.” Ik ging meteen op weg en trof de single aan. Het nummer kreeg de titel This Christmas.

En het was een topnummer! Alle romantiek van het kerstfeest werd in het nummer weggebeukt en de blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes in de bijbehorende clip waren een stuk beter te pruimen nu ik er die heerlijke happy hardcore-beat bij hoorde.

Eén vraag bleef echter wel bij mij hangen… Die zanger… wie is dat in ‘s hemelsnaam? Hij klonk zo verrekte bekend. Tot op de dag van vandaag was ik ervan overtuigd dat dit Lee Towers was maar ik kon hiervoor nooit de bevestiging vinden. En anders dan nu, waar de zangers en zangeressen over elkaar buitelen om een crossover te maken naar de dance, wilde je als gerenommeerd zanger in 1995 écht niet gezien worden met een house-act.

Maar nu, 20 jaar later, kwam er dan eindelijk een einde aan al mijn onzekerheid over dit issue. Het blijkt Mike Peterson te zijn. Wat? U kent hem niet? Schande! Lees deze tekst van het boekingskantoor maar even door. Het is een grootheid… geweest… in het oostblok. Nou ja, vooruit… Hij heeft dit jaar óók in de finale gestaan van het SBS6-programma Bloed, zweet en tranen. Weet u dat ook weer!

dinsdag 15 december 2015

2 Brothers on the 4th Floor - Christmas time

De 2 Brothers on the 4th Floor hadden eind 1996 al een indrukwekkend CV opgebouwd. Met hits als Dreams en Never alone scoorden ze al twee monsterhits en dat waren lang niet hun enige klappers. In het midden van de jaren ’90 betekende elke uitgebrachte plaat een directe top 10-hit. Niet zo gek dat ze gelden als een van de iconen uit de jaren ’90.

Maar je wilt jezelf natuurlijk niet alleen op 90’s-feestjes terug horen. Je wilt voorgoed je naam vestigen in muziekland. En wat is daarvoor de snelste manier? Juist! Een kersthit scoren. Gegarandeerd dat je dan in ieder geval jaarlijks op één zender 100 keer voorbij komt in november / december. Scoor je die ene grote kersthit, kun je de rest van je leven achterover leunen en hoef je in de aanloop naar de donkere dagen alleen te zorgen dat je IBAN bekend is.

De twee producers achter 2 Brothers on the 4th Floor bestudeerden dan ook goed wat de ingrediënten waren voor een kersthit en concludeerden dat hun zojuist uitgebrachte hit There’s a key een prachtige basis bood voor het gewenste kerstsucces. De melodielijn werd overgenomen, flink vertraagd – laten we niet te wild doen met Kerst – en er werden kerstbellen overheen geplakt. Voor de boodschap werd aangesloten bij dat warme Do they know it’s Christmas-gevoel. O ja… en een kinderkoortje ter afsluiting! Dat doet het altijd goed! Nog even wat Kerst in de titel zodat iedereen weet dat het hier een kersthit betreft en tadaa...!

Helaas… het bracht niet de eeuwigheidswaarde waar ze op gehoopt hadden. Het nummertje strandde roemloos in de Tipparade en of de single nog gedraaid wordt op die ene zender? Ik zou het niet weten. Maar de misstap werd de band vergeven. Na 1996 zouden ze nog een aantal hits scoren totdat in 1999 de koek toch echt op was.

dinsdag 8 december 2015

Rotterdam Termination Source - Poing

Begin jaren ’90 werd er druk gepionierd in die nieuwe muziekstijl die ‘house’ werd genoemd. Er werd van alles uitgeprobeerd en dat zorgde ervoor dat de vreemdste creaties de vaderlandse hitlijsten opsierden. Een van die creaties was Poing van Rotterdam Termination Source.

Het idee was eenvoudig en de twee producers hadden er dan ook niet veel tijd voor nodig. Ze zetten 513 poings achter elkaar en vergezelden dat van een – voor die tijd zeker – stevige beat. Ze brachten het in 1992 uit op vinyl en scoorden een enorme hit. De track, verguisd door de ene helft van Nederland en geliefd bij de andere helft, bracht het tot een tweede plaats in de Nederlandse Top 40.

Het was het eerste plaatje dat werd uitgebracht op het allereerste hardcorelabel ter wereld, Rotterdam Records. Een label dat was opgericht door niemand minder dan DJ Paul Elstak. Hij plaveide daarmee de weg voor wat later de gabberhouse zou heten.

Rond de Kerst van het jaar erop bracht Rotterdam Termination Source een tweede single uit: Merry X-mess. Een gezellig kerstnummer waar veel elementen uit die heerlijke tijd in terug kwamen. En vooruit… ook een beat… Tot de Top 40 wist het plaatje het echter niet te schoppen. En naar ik mij heb laten vertellen heeft het zelfs nooit de Sky Radio Christmas Top 5000 gehaald.

In 2007 werd er nog eenmaal een poging gedaan om de hitlijsten te bereiken. Meeliftend op de hype die jumpstyle heette werd Poing 2007 uitgebracht onder het weinig verrassende 'pseudoniem' RTS. Wellicht maar goed ook want het nummer kon geen potten breken en de generatie die opgegroeid was met Poing verafschuwde deze übercommerciële versie die uiteindelijk dus niet echt commercieel bleek.

dinsdag 1 december 2015

René Klijn - Mr. Blue

Niet alles was rozengeur en maneschijn in de nineties. Ik maakte kennis met een ziekte waarvan ik nog nooit eerder had gehoord: aids. Het waren de jaren waarin langzaam maar zeker het taboe op deze slopende ziekte werd doorbroken. Graag neem ik jullie op Wereld Aids Dag 2015 mee terug naar het begin van de jaren '90.

Eind 1991 - ik was 11 - hoorde ik er voor het eerst van. Er was een belangrijke zanger overleden. Hij had één dag voor zijn dood bekend gemaakt dat hij aan aids leed. Pas later leerde ik dat dit Freddy Mercury was geweest. Een wereldwijd gerespecteerd artiest en een van de meest invloedrijke en kleurrijke personen uit de muziekgeschiedenis.

Een jaar later kwam Benetton met een controversiële campagne. Op levensgrote billboards zag ik voor het eerst hoe erg deze ziekte was. Een uitgemergelde aids-patiënt lag op zijn sterfbed. Zijn familie eromheen. Een heftig beeld dat mij altijd is bijgebleven.

Er kwam steeds meer aandacht voor de ziekte. Eind 1992 ook op de Nederlandse televisie. In De Schreeuw van de Leeuw vertelde zanger René Klijn openhartig over aids. Hij mocht de uitzending afsluiten met een prachtige bewerking van het nummer Mr. Blue, oorspronkelijk van electropop-band Yazoo. Een nummer, dat met de begeleiding op saxofoon door Candy Dulfer een gigantische hit werd. Maar liefst vijf weken stond het op nummer één. En passant won de betreffende uitzending van het programma van Paul de Leeuw de bronzen Roos van Montreux.

Het was de bedoeling dat René Klijn nog een album zou uitbrengen. Zover kwam het helaas niet… Hij overleed op 5 september 1993 aan de gevolgen van aids. In 2007 liet Paul de Leeuw hem nog één keer herleven. Tijdens Symphonica in Rosso bracht hij in het Gelredome een ode aan de zanger.

Aids is inmiddels door voortschrijdend wetenschappelijk inzicht verworden tot een chronische ziekte. Nog niet te genezen maar door de HIV- en aidsremmers benadert de levensverwachting van een patiënt inmiddels de normale levensverwachting. Althans… In de westerse wereld. Want voor veel patiënten in derde wereldlanden zijn de medicijnen nog veel te duur waardoor er veel van hen nog onnodig sterven.