dinsdag 24 november 2015

Chumbawamba - Tubthumping

Telkens als ik het nummer hoor ben ik direct weer helemaal terug op de zolderkamer van mijn ouders, achter de computer met – jawel – een heus kleurenscherm, rammend op de pijltjes van mijn toetsenbord World Cup ’98 aan het spelen.

En elke keer na de wedstrijd werd weer dat ene nummer ingezet: Tubthumping van Chumbawamba. Het was lekker energiek en gaf je de perfecte boost voor de volgende match. En zo speelde ik bijna dagelijks de trauma’s van de WK’s van 1974 en 1978 van ons af. Maar op het échte WK deed Oranje het ook niet slecht: het werd vierde. Met de gouden generatie op het veld werd het in de halve finale uitgeschakeld door Brazilië na… penalty’s. En vervolgens verloor het Nederlands Elftal in de troostfinale van het verrassende Kroatië.

Tubthumping was toen overigens allang uit de hitparades verdwenen. Het bereikte zijn hoogste positie in de Nederlandse Top 40 in de herfst van 1997 toen ons land zich eigenlijk nog maar net geplaatst had voor de eindronde in Frankrijk. Het liedje haalde top 10.

Het zou de enige hit van Chumbawamba blijven in Nederland. De band was muzikaal verder weinig succesvol. Wel liet de formatie zich in de Angelsaksische landen nog regelmatig gelden op activistisch gebied. Zo ontvingen ze $ 70.000 van General Motors voor het gebruik van een deel van een van hun nummers in een commercial en doneerden dat vervolgens aan twee actiegroepen die bezig waren met een lawsuit tégen General Motors. Maar ook de Britse premier Tony Blair en Queen Elizabeth waren niet veilig. In liedjes die de band gratis aan al hun fans verstrekte werden deze twee vooraanstaande Engelsen met de grond gelijk gemaakt.


En die naam? Chumbawamba? De bandleden deden er alles aan om te voorkomen dat daar duidelijkheid over kwam. Ze gaven door de tijd veel verschillende lezingen. Bijvoorbeeld dat het een woord was dat een chimpansee in een experiment met typemachines had getypt, of dat het geleend was van de naam van de mascotte van de voetbalclub Walford Town. Een vereniging die nooit bestaan heeft, behalve dan in de soap East Enders. Maar volgens hun eigen FAQ betekende het eigenlijk niks.

donderdag 19 november 2015

De platenkast van mijn vader - Chicago

....Was ik zomaar in slaap gevallen!

Dat trappen lopen valt ook niet mee op mijn oude dag. Tijd dus om voor de laatste keer die ellendige trap op te gaan, de kaars uit te blazen en uit de kast te komen. Nee, niet wat jullie denken, en ja, ik blijf mijn bijdrage leveren. Want wat had ik in mijn hand? De eerste lp van Chicago: The Chicago Transit Authority. Trouwens ook de oorspronkelijke naam van de band, maar op last van een personenvervoerbedrijf met dezelfde naam werd het Chicago.

Chicago was in eerste instantie een stevige rockband die niet vies was van jazzinvloeden, getuige de prominente rol van de blazers. Luister naar mijn favoriete nummer van die dubbel lp, én, in de geest van "Raad het Plaatje": welke plaat van welke groep wordt halverwege dit nummer bezongen? Trouwens je mag sowieso commentaar geven, of je het nu mooi vindt, of niet!


Zo, weer een beetje bekomen? Bereid je dan maar alvast voor op een nummer van hun tweede dubbel lp met de originele naam Chicago II. 25 or 6 to 4 is de laatste tak aan de vroege Chicago-boom, om daarna plaats te maken voor de meer gepolijste nummers als If you leave me now. Maar ik ga natuurlijk voor:


Mocht je ooit een van deze lp's tegenkomen, of alle twee? Aanschaffen die handel! En mocht je geen draaitafel (meer) hebben? Kom maar langs!

dinsdag 17 november 2015

Roots Syndicate - Mockin' bird hill

Je ziet hem nog zo rijden… In die gemotoriseerde driewieler door de bergen van een of ander exotisch eiland. Lekker relaxed nummertje op totdat… Een egel! Hij gooit het stuur om, weet het nietsvermoedende dier nog maar net te ontwijken maar jaagt zich daardoor bijna zelf de dood in.  Hij kan gelukkig zijn tocht vervolgen. Dan zoomt de camera uit…

Het spotje viel in de smaak. En dat had ook te maken met het vrolijke liedje dat bij de rastaman uit de autoradio schalde. Tot dan toe het best bekend in de versie van Patti Page uit een ver, ver, vér verleden.

Televisiekijkend Nederland vond deze versie zó leuk dat de platenmaatschappij van de uitvoerende artiest Roots Syndicate het nummer op CD-single besloot uit te brengen. En terwijl wij met het schrijfblok op schoot zaten om de rondjes van schaatslegendes Rintje Ritsma, Falko Zandstra en die oervervelende Johann Olav Koss bij te houden, klonk het zomerse Mockin’ bird hill door de speakers.

Maar ook aan mijn vader werd gelukkig gedacht. Want terwijl Roots Syndicate de hitlijsten bestormde kwam er ook een versie uit van Albert West. Met zijn veel rustigere bewerking van het liedje speelde de Nederlandse zanger zich na 7 jaar weer eens een keer in de kijker. Het werd een bescheiden hitje: het nummer kwam tot plaats 24.

De versie van Roots Syndicate scoorde daarentegen uitstekend en wist begin 1993 zelfs twee weken de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 te bezetten. Totdat het door die andere Nederlandse trots 2unlimited van de troon werd gestoten met No limit.

Mockin’ bird hill zou uiteindelijk de enige hit blijken van de vijfkoppige formatie. De opvolger We’ll meet again (geen clip beschikbaar), een cover van de evergreen van Vera Lynn strandde in de Tipparade. De band hield het daarna nog wel even vol maar ging vanwege het uitblijvende succes in 1997 uit elkaar.

dinsdag 10 november 2015

Dune - Are you ready to fly

Tussen al het Nederlandse happy hardcore geweld was er ook een Duitse act die in dat genre furore maakte: Dune. Nog steeds als van hun eerste single Hardcore vibes de eerste droge hardcore beats door de boxen naar buiten knallen, sprint heel dertigend en veertigend Nederland naar de dansvloer om een potje te hakken. Het is uitgegroeid tot een waar anthem voor de happy hardcore generatie.

Maar waar in de eerste hit nog vooral werd ingezet op de beat begon Dune steeds meer ruimte aan hun zangeressen te geven. Tot Dylaneske teksten is het nooit gekomen, maar het aantal gezongen regels verdubbelde op zijn minst!

En dat is waar ik werd gegrepen. Die prachtige, hoge vocalen, de heerlijke melodielijn, afgewisseld met die stevige beat: ik was verkocht. Opnieuw legde ik drie weken zakgeld bij elkaar en ik kocht Are you ready to fly. De weken erop liet ik geen moment onbenut om het nummer te beluisteren. Zo hard mogelijk en het liefst met ramen en deuren wagenwijd open… Iedereen moest dit juweeltje horen! Ik weet zeker dat zowel mijn vader als mijn moeder het zó weer mee kunnen zingen.

Na deze single werd het allemaal nóg melodieuzer met Rainbow to the stars (niet te verwarren met de happy hardcore-klassieker van DJ Paul Elstak) en het waanzinnig mooie Hand in hand. Ik stond dan ook op het púnt hun album te kopen. Maar toen kwam de Queen-cover Who wants to live forever. Daar schrok ik toch wel even van. Blegh! Een ballad! Maar Nederland was het niet met me eens: het succes was onverminderd groot. En uiteindelijk durfde ik het vermaledijde liedje ook te omarmen. Al was daar wel een remix voor nodig.

Daarna overspeelde de danceact echter hun hand. Ze probeerden het trucje te herhalen en recycleden andere popklassiekers. Maar het verrassingseffect was weg en Dune verdween in de vergetelheid. Totdat ik ze zag bij de eerste editie van Rainbow Rave in discotheek ZAK in Duitsland. Nu… Vele 90’s party’s later geef ik ze dan ook graag weer een podium.

dinsdag 3 november 2015

Close II You - Baby don't go

Met wijd open gesperde monden stonden we vooraan. Volledig geconcentreerd op wat zich voor onze ogen afspeelde op dat geïmproviseerde podium. Zongen ze vals? Geen idee. Playbackten ze? Ik zou het niet meer weten. Het enige waar wij ons mee bezig hielden was die sensuele show die daar vlak voor onze neuzen werd opgevoerd. Hee! Knipoogde die blonde zangeres nu naar mij?

Close II You trad op in onze plaatselijke discotheek. Vijf prachtige meiden die ook nog eens een aardig moppie konden zingen. Al maakte ons dat als stoere kerels natuurlijk niet uit. We kwamen heus niet voor de zang!

En dat verklaarde waarschijnlijk ook gelijk het succes van de meidengroep. Hun nummers waren zó zoet dat het glazuur van je tanden afspatte maar de band wist daarmee wel een grote schare vrouwelijke fans aan zich te binden. Aan de andere kant vielen ook de jongens als een blok voor de vijf prachtdames en kochten de cd-single, al was het misschien alleen maar voor de cover. En als mannelijke happy hardcore fan had ik nog eens een extra excuus: de leadzangeres maakte vroeger immers deel uit van de Critical Mass.

Close II You was het Nederlandse antwoord op de Spice Girls. Alleen hield de meidengroep het in de oorspronkelijke samenstelling een stuk minder lang vol dan hun Britse voorbeeld. Al na het eerste bescheiden hitje, Nice & Nasty, stapte een van de dames al op. Het succes moest toen echter nog komen. Want de opvolger Baby don’t go werd een gigantische hit. Het liedje schopte het tot nummer vier in de vaderlandse hitparade.

Hun volgende single Somebody werd eveneens een grote hit en het album dat ze inmiddels hadden uitgebracht stond hoog in de albumlijsten. Maar het succes had ook een keerzijde. De vele optredens trokken een zware wissel op de dames. Ziekte zorgde ervoor dat er nogal eens eentje ontbrak en ook de geplande nieuwe single kwam maar niet van de grond. En zo zakte de band langzaam richting vergetelheid totdat ze helemaal verdwenen waren.

Ze probeerden nog twee keer terug te keren in de showbizz. Eerst als GTO (Girls Together Outrageously) en later nog via het TV-programma ‘The Comeback’ weer gewoon als Close II You. De laatste poging leverde nog de single Fuel to my fire op maar het gewenste succes bleef achterwege.