dinsdag 27 oktober 2015

Prodigy - Smack my bitch up

Het was zo’n video die alleen maar na 23.00 uitgezonden mocht worden. Zo’n clip die in het preutse Amerika en in het nog preutsere Engeland direct van de televisie verbannen werd. En het was niet alleen de titel die voor zoveel controverse zorgde.

Nee, de titel ‘Smack my bitch up’ sprák al niet bepaald van vredelievendheid of van respect voor de vrouw, maar de clip ging nog even een stukje verder. The Prodigy zoog ons door de ogen van de hoofdpersoon mee in de donkere kant van het uitgaansleven van Londen, Engeland. Flinke glazen drank, een snuifje cocaïne, nog meer drank, hier en daar een aanrandinkje en en passant een paar rake klappen uitdelen. Een dolle boel… Nog een stevige vrijpartij met een stripper en dan… het verrassende einde.

En ja… Gegarandeerd dat je dan in die tijd een hit te pakken had op MTV. Het nummer werd zo massaal aangevraagd dat de Engelse muziekzender zwichtte: ondanks de ban begonnen ze de clip toch weer uit te zenden, maar dan wel voorafgegaan door een MTV news warning. Het had geen invloed op de populariteit van de clip. The Prodigy won er zelfs nog twee MTV Music Video Awards mee.

In de ranglijsten deed het nummer het lang niet zo goed. Slechts vier weken stond de single in ons eigen land in de Top 40 met als hoogste positie plaats 17. Maar het liet wel een duidelijke voetafdruk achter in de muziekgeschiedenis.

Het was het laatste échte succes van The Prodigy. Nog één nummer bereikte daarna de nationale hitlijst maar na twee weken hekken sluiten hield de plaat het voor gezien. Maar… afgelopen jaar waren ze voor het eerst te horen in de Top 2000. Niet met dit nummer, maar met hun grootste hit Firestarter (#901) en het nummer dat hun doorbraak betekende: Out of space (#1433).

dinsdag 20 oktober 2015

Chef - Chocolate salty balls

Telkens als ik dit nummer hoor denk ik: wat zou het grappig zijn als ik dit recept écht een keertje zou maken: Chef’s chocolate salty balls. Maar helaas… iemand was me al voor. En het blijkt nog lekker te zijn ook.

Denk niet in plaatjes. Wetende dat de Afro-Amerikaanse Chef een populair personage was uit de eerste series van South Park zou je bij zijn chocolate salty balls namelijk aan hele andere dingen kunnen denken. Zeker gezien zijn overvloedige, maar op zijn minst ongepaste adviezen over relaties en liefde aan South Park-‘children’ Eric, Kyle, Stan en Kenny. De kok doet met zijn ‘recipe for love’ ook niet heel erg zijn best om dit imago te veranderen.

Soulzanger Isaac Hayes was de stem achter Chef. Hij zong ook de grote hit die afkomstig was van het album 'Chef Aid: The South Park Album'. Op deze soundtrack gaven ook grote namen als Elton John, Wyclef Jean en Meat Loaf acte de présence. 'Chocolate salty balls' was echter de grootste hit en behaalde in Nederland de 6de plek in de Top 40.

De samenwerking tussen de programmamakers en Isaac Hayes werd echter beëindigd na een South Park-aflevering waarin Scientology-aanhangers Tom Cruise en John Travolta belachelijk werden gemaakt. En laat Isaac Hayes op dat moment nou óók een aanhanger zijn van deze ‘religie’…

Met het vertrek van Isaac Hayes zat er niets anders op: Chef moest sterven. En dat gebeurde in The Return of Chef. Maar Chef is dan al lang Chef niet meer. Hij is gehersenspoeld door een clubje dat zich ‘The Adventure Club’ noemt en de kok heeft inmiddels het brein van een kinderverkrachter.

Als hij een touwbrug oversteekt om bij het clubhuis van zijn ‘broeders’ te komen, wordt de overspanning getroffen door de bliksem. Meters valt Chef naar beneden… waar hij eindigt als feestmaal voor een bergleeuw en een grizzlybeer. Hij komt nog één keer terug, als Darth Chef, maar daarna is het afgelopen. Ook Isaac Hayes is inmiddels niet meer. Hij overleed in 2008 op 65-jarige leeftijd.

dinsdag 13 oktober 2015

The KLF - Justified and ancient


Het was een memorabel afscheid: op de Brit Awards verrasten zij in 1992 hun fans onaangenaam met een hardcore heavy metal-versie van een van hun grootste hits om vervolgens een mitrailleur met losse flodders boven het publiek leeg te schieten. En als dat statement niet over was gekomen, stuitten de overgebleven fans die zich toch naar de afterparty waagden, op een karkas van een dood schaap met de tekst: “I died for you, bon appetit.” The KLF was er klaar mee!

Nou waren de twee heren achter The KLF altijd al een beetje anarchistisch aangelegd geweest. Bij het uitbrengen van hun eerste plaat hadden ze al ruzie met hitmachine ABBA. In hun 1987 (What the f*ck is going on) hadden ze namelijk ongevraagd gebruik gemaakt van samples van die band. Dat werd hen niet in dank afgenomen. The KLF reisde nog wel naar Zweden voor een goed gesprek, maar het mocht niet baten. Ze werden zonder pardon door ABBA het pand uitgeflikkerd.

Maar ze lieten zich niet zomaar afpoeieren. Het album werd alsnog uitgebracht. Zonder de gewraakte samples maar mét een handleiding om het album toch nog van de benodigde samples te voorzien. En ook literair lieten ze van zich horen. Ze schreven een boek ‘How to have a number one the easy way’.

En het scoren van een nummer-één hit bleek inderdaad een makkie. Dat bewees de Oostenrijkse formatie Edelweiss. Zij volgden exact de stappen uit het boek en behaalden met een bij elkaar gejat jodelnummer in diverse Europese landen de hoogste positie. En voor wie het zich afvraagt: ja… ook in Nederland gooiden ze hoge ogen.

Je zou bijna vergeten dat The KLF zelf ook de nodige hits op haar naam heeft staan. Maar hoewel ze al halverwege de jaren ’80 aan de weg timmerden braken ze pas in 1990 door met de single 3 AM eternal. Met Last train to Trancentral kregen ze echter definitief voet aan de grond. Verrassend, want het nummer was al twee keer eerder uitgebracht en had beide keren niet het gewenste succes gebracht. Wat ook verrassend was, was hun derde hit. Ze doken in hun platenkast, vonden een uitgerangeerde countryzangeres die tot dan toe vooral bekend was van Stand by your man en bezorgden haar, vlak voordat zij Sara zag, de grootste hit van haar carrière met Justified and ancient.

vrijdag 9 oktober 2015

De platenkast van mijn vader - Buffalo Springfield - Expecting to fly

Zo, we zijn weer terug op aarde. Zo'n ruimtereis is natuurlijk wel leuk, maar geef mij maar mijn oude vertrouwde trappenhuis! Gelukkig, de kaars brandt nog, dus niks houdt ons tegen af te dalen naar het jaar 1967. De band Buffelo Springfield, met als animators Neil Young en Stephen Stills, zag toen het daglicht hetgeen vooral in Amerika nogal wat stof deed opwaaien.

Maar, zoals het een supergroep betaamt, was na twee jaar de "liefdeskoek" op, mede dankzij het fenomeen "botsende ego's" en vervolgde ieder weer zijn eigen weg. Mét als nalatenschap onderstaand pareltje. Een nummer dat in Nederland overigens pas later de waardering kreeg waar het recht op had.

Dat Neil Young en Stephen Stills elkaar weer tegenkwamen in een andere supergroep mag als een understatement worden beschouwd.

dinsdag 6 oktober 2015

Patrick Jumpen - Holiday

Het was eind 2006. Happy hardcore was nog officieel dood en het commerciële hardhouse-succes van Wildstylez was nog ver weg. We bevonden ons in een vacuüm voor wat betreft de hardere dansstijlen. Totdat Jeckyll & Hyde zich meldden in de Tipparade. Mede dankzij de ingenieuze clip bij hun nummer Frozen flame, sloeg Nederland massaal aan het jumpen. Discotheken stonden bol van jumpende jongeren. De tweede single van Jeckyll & Hyde, Freefall, werd door het enorme succes dan ook direct opgepikt en stond na amper twee weken op één.

En toen stond het duo Patrick Jumpen op. Patrick en Dion uit metropool Dommelen zagen een grote toekomst voor de nieuwe dansstijl. Het was een stijl die muziekgeschiedenis zou gaan schrijven. Sterker nog, de wereld zou nooit meer hetzelfde zijn en zij, ja zíj zouden de vaandeldragers worden van dit muziekgenre! Gesteund door good old Flamman & Abraxas begonnen ze aan hun missie. En ze hadden succes. Met hun instructievideo’s waren ze lange tijd de best bekeken artiest op Youtube en de DVD’s die zij uitbrachten gingen als warme broodjes over de toonbank.

Maar ja… Je gaat als vooraanstaand A-artiest natuurlijk niet jumpen op andermans muziek. Dus sloegen ze zelf aan het fröbelen in hun studiootje met als eindresultaat het singletje Holiday. Er was echter geen radiostation dat de plaat draaide en ook op TMF werd hij volledig genegeerd. Maar boegbeeld Patrick had daar schijt aan. Hij had geen TMF of 538 nodig.

En hij kreeg natúúrlijk gelijk. Hun plaat kwam binnen op 18 in de Nederlandse Top 40 en steeg door naar plaats 5. En toen ze vervolgens ook nog op rockfestival Lowlands de voetjes van de vloer wisten te krijgen was het toch gewoon duidelijk: niemand stond hun supersterstatus nog in de weg.

Maar… ondertussen liep de interesse in jumpen terug. Een klein dipje natuurlijk. Immers: jumpstyle was ‘here to stay’. Het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat gans Nederland zich weer jumpend naar hun boekingskantoor zou begeven. In 2012 vonden ze dat het toch wel heel erg lang duurde. En dus besloot Patrick zelf zijn absolute A-status uit te nutten door een boek te schrijven: The star within. Voor het bescheiden bedrag van $ 90 vertelde hij in steenkolenengels hoe jij in 7 stappen een ster kon worden in de muziekindustrie.

Het was vreemd, maar er werd amper een exemplaar van verkocht. Afgezien van een paar reviews is het inmiddels ook niet meer terug te vinden op internet. En sinds december 2013 lijkt Patrick zelf ook helemaal van de aardbodem verdwenen. Tot grote verrassing van het handjevol fans dat hij toen nog had werden zijn instructiefilmpjes opeens compleet gewist van het internet. En hijzelf? Vermoedelijk naar dat eiland met al die andere mythische muziekgrootheden.