dinsdag 29 december 2015

Prince - 1999

Het werd 1999 en iedereen was in de ban van de… millennium bug. En dat allemaal vanwege de schraperige computermakers die in plaats van 4 cijfers, maar 2 cijfers gebruikten om het jaar aan te duiden. Een kostenoverweging. Maar wel één met mogelijk gigantische consequenties. Computers zouden bij de overgang naar het magische jaar 2000 namelijk denken dat het 1 januari 1900 zou zijn, met alle gevolgen van dien.

Ze zouden dan stil vallen of op hol slaan en bijvoorbeeld financiële markten konden zomaar crashen. Beveiligingssystemen zouden haperen en er zouden massale plunderingen uitbreken. Dat alles resulterend in een diepe, wereldwijde crisis die uiteindelijk honderden miljarden zou gaan kosten. Stel je de apocalyptische toestanden maar eens voor: paarse luchten, rennende mensen overal. Rennend… om maar te ontkomen aan die vernietiging.

Precies hoe superster Prince het voorspelde. Het was 1982 toen de kleine grote popster al zong dat het helemaal mis zou gaan. Er werd niet geluisterd. Het nummer haalde niet eens de vaderlandse hitparade. Na het succes van Little Red Corvette werd daarom nogmaals geprobeerd de wereld te alarmeren. Dit keer sloeg de onheilsprofetie wat beter aan. Het bereikte de 13de plaats in de Nederlandse Top 40.

Maar goed… de wereld feestte door. Prince voorop. Want als de wereld dan toch zou vergaan, kon je er tot die tijd maar beter een feestje van maken. Begin 1999 werd nog één poging gedaan om het volk te waarschuwen. Opnieuw drong Prince de Top 40 binnen met het nummer.

Hoewel… Prince… Al sinds 1994 was Prince namelijk Prince niet meer. De rechten van zijn artiestennaam lagen op dat moment nog bij zijn oude platenmaatschappij en hij mocht die dan ook niet meer gebruiken. Hij koos daarom voor een onuitspreekbaar symbool als naam. De radio-dj’s, die tóch zijn platen moesten afkondigen, kozen daarom voor ‘The Symbol’, of, later voor ‘The artist formally known as Prince’ (TAFKAP).

1999 werd in het begin van het bewuste jaar opnieuw een bescheiden hit in Nederland. En later dat jaar, op Oudjaarsdag, terwijl de artiest zelf op het podium rondsprong tijdens zijn millenniumwisselingsconcert Rave Un2 the year 2000, hield de wereldbevolking zijn adem in. En  er gebeurde… niets. Ja… Eén ding. Vanaf dat moment heette Prince weer gewoon Prince. Want vanaf 31 december 1999 had hij de rechten van zijn eigen muziek weer terug.

P.S.: een ietwat bijzondere video maar de enige met de muziek van 1999. Prince stelt zijn video's niet beschikbaar op Youtube.

donderdag 24 december 2015

De platenkast van mijn vader - Kerstmis

Kerstmis en muziek! Voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. In mijn jonge jeugdjaren betekende dat meezingen met de Wiener Sängerknaben, de Wiener Sängerknaben en... de Wiener Sängerknaben.

Tot mijn zeventiende jaar. Toen kocht ik voor mijn vader, een erkend Ray Conniff aanhanger, de lp "We Wish You A Merry Christmas" van Ray Conniff and The Ray Conniff Singers, waarmee pardoes het complete muzikale "kerstmenu" was verdubbeld.

Tot op de dag van vandaag draai ik deze muziek, als startsein voor het opzetten van de kerstboom, tot misschien meer of mindere vreugde van onze kinderen. Maar dat mag je ze zelf vragen.


Naast een keur aan, hoofdzakelijk, klassieke kerst cd's, draaien we ook muziek in de sfeer van Kerstmis. Eén nummer daarvan wil ik graag met jullie delen. Het Pie Jesu, geschreven door Andrew Lloyd Webber, in de oorspronkelijke uitvoering van Sarah Brightman, in duet met de jongenssopraan Paul Miles-Kingston.

Hoewel het, als onderdeel van het Requiem Mass, meer te maken heeft met de dood, vind ik het toch passen in de kerstsfeer. Want, is er geen leven na de dood...?


dinsdag 22 december 2015

Charly Lownoise & Mental Theo - This Christmas

Waar eind 1995 een groot deel van Nederland in foute kersttrui met de gourmetpannetjes in de hand zich bij de radio vervoegde om te luisteren naar al die ‘pareltjes’ die zo kenmerkend zijn voor die periode van het jaar, probeerde ik er zo ver mogelijk weg te blijven. Als rechtgeaarde puber had ik natuurlijk helemaal geen behoefte aan die warme, o-het-is-zo-gezellig familie-aangelegenheden. En stappen met mijn vrienden zat er met mijn 15 jaar ook nog niet echt in.

Maar boven in mijn slaapkamer met TMF was het al niet veel beter. De blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes schreeuwden mij in de clips van Mariah Carey en Wham! tegemoet. Maar opeens werd ik omgeven door een stralend licht. Ik schrok. Een stem zei: “Wees niet bang, want ik kom je goed nieuws brengen dat het hele volk met vreugde zal vervullen: vandaag is de nieuwe single van Charly Lownoise & Mental Theo uitgekomen.”

Ik zei tegen mezelf: “Laat ik naar de platenwinkel in het dorp gaan om met eigen ogen te zien wat er zojuist aan mij bekend is gemaakt.” Ik ging meteen op weg en trof de single aan. Het nummer kreeg de titel This Christmas.

En het was een topnummer! Alle romantiek van het kerstfeest werd in het nummer weggebeukt en de blije, sneeuwrijke kersttafereeltjes in de bijbehorende clip waren een stuk beter te pruimen nu ik er die heerlijke happy hardcore-beat bij hoorde.

Eén vraag bleef echter wel bij mij hangen… Die zanger… wie is dat in ‘s hemelsnaam? Hij klonk zo verrekte bekend. Tot op de dag van vandaag was ik ervan overtuigd dat dit Lee Towers was maar ik kon hiervoor nooit de bevestiging vinden. En anders dan nu, waar de zangers en zangeressen over elkaar buitelen om een crossover te maken naar de dance, wilde je als gerenommeerd zanger in 1995 écht niet gezien worden met een house-act.

Maar nu, 20 jaar later, kwam er dan eindelijk een einde aan al mijn onzekerheid over dit issue. Het blijkt Mike Peterson te zijn. Wat? U kent hem niet? Schande! Lees deze tekst van het boekingskantoor maar even door. Het is een grootheid… geweest… in het oostblok. Nou ja, vooruit… Hij heeft dit jaar óók in de finale gestaan van het SBS6-programma Bloed, zweet en tranen. Weet u dat ook weer!

dinsdag 15 december 2015

2 Brothers on the 4th Floor - Christmas time

De 2 Brothers on the 4th Floor hadden eind 1996 al een indrukwekkend CV opgebouwd. Met hits als Dreams en Never alone scoorden ze al twee monsterhits en dat waren lang niet hun enige klappers. In het midden van de jaren ’90 betekende elke uitgebrachte plaat een directe top 10-hit. Niet zo gek dat ze gelden als een van de iconen uit de jaren ’90.

Maar je wilt jezelf natuurlijk niet alleen op 90’s-feestjes terug horen. Je wilt voorgoed je naam vestigen in muziekland. En wat is daarvoor de snelste manier? Juist! Een kersthit scoren. Gegarandeerd dat je dan in ieder geval jaarlijks op één zender 100 keer voorbij komt in november / december. Scoor je die ene grote kersthit, kun je de rest van je leven achterover leunen en hoef je in de aanloop naar de donkere dagen alleen te zorgen dat je IBAN bekend is.

De twee producers achter 2 Brothers on the 4th Floor bestudeerden dan ook goed wat de ingrediënten waren voor een kersthit en concludeerden dat hun zojuist uitgebrachte hit There’s a key een prachtige basis bood voor het gewenste kerstsucces. De melodielijn werd overgenomen, flink vertraagd – laten we niet te wild doen met Kerst – en er werden kerstbellen overheen geplakt. Voor de boodschap werd aangesloten bij dat warme Do they know it’s Christmas-gevoel. O ja… en een kinderkoortje ter afsluiting! Dat doet het altijd goed! Nog even wat Kerst in de titel zodat iedereen weet dat het hier een kersthit betreft en tadaa...!

Helaas… het bracht niet de eeuwigheidswaarde waar ze op gehoopt hadden. Het nummertje strandde roemloos in de Tipparade en of de single nog gedraaid wordt op die ene zender? Ik zou het niet weten. Maar de misstap werd de band vergeven. Na 1996 zouden ze nog een aantal hits scoren totdat in 1999 de koek toch echt op was.

dinsdag 8 december 2015

Rotterdam Termination Source - Poing

Begin jaren ’90 werd er druk gepionierd in die nieuwe muziekstijl die ‘house’ werd genoemd. Er werd van alles uitgeprobeerd en dat zorgde ervoor dat de vreemdste creaties de vaderlandse hitlijsten opsierden. Een van die creaties was Poing van Rotterdam Termination Source.

Het idee was eenvoudig en de twee producers hadden er dan ook niet veel tijd voor nodig. Ze zetten 513 poings achter elkaar en vergezelden dat van een – voor die tijd zeker – stevige beat. Ze brachten het in 1992 uit op vinyl en scoorden een enorme hit. De track, verguisd door de ene helft van Nederland en geliefd bij de andere helft, bracht het tot een tweede plaats in de Nederlandse Top 40.

Het was het eerste plaatje dat werd uitgebracht op het allereerste hardcorelabel ter wereld, Rotterdam Records. Een label dat was opgericht door niemand minder dan DJ Paul Elstak. Hij plaveide daarmee de weg voor wat later de gabberhouse zou heten.

Rond de Kerst van het jaar erop bracht Rotterdam Termination Source een tweede single uit: Merry X-mess. Een gezellig kerstnummer waar veel elementen uit die heerlijke tijd in terug kwamen. En vooruit… ook een beat… Tot de Top 40 wist het plaatje het echter niet te schoppen. En naar ik mij heb laten vertellen heeft het zelfs nooit de Sky Radio Christmas Top 5000 gehaald.

In 2007 werd er nog eenmaal een poging gedaan om de hitlijsten te bereiken. Meeliftend op de hype die jumpstyle heette werd Poing 2007 uitgebracht onder het weinig verrassende 'pseudoniem' RTS. Wellicht maar goed ook want het nummer kon geen potten breken en de generatie die opgegroeid was met Poing verafschuwde deze übercommerciële versie die uiteindelijk dus niet echt commercieel bleek.

dinsdag 1 december 2015

René Klijn - Mr. Blue

Niet alles was rozengeur en maneschijn in de nineties. Ik maakte kennis met een ziekte waarvan ik nog nooit eerder had gehoord: aids. Het waren de jaren waarin langzaam maar zeker het taboe op deze slopende ziekte werd doorbroken. Graag neem ik jullie op Wereld Aids Dag 2015 mee terug naar het begin van de jaren '90.

Eind 1991 - ik was 11 - hoorde ik er voor het eerst van. Er was een belangrijke zanger overleden. Hij had één dag voor zijn dood bekend gemaakt dat hij aan aids leed. Pas later leerde ik dat dit Freddy Mercury was geweest. Een wereldwijd gerespecteerd artiest en een van de meest invloedrijke en kleurrijke personen uit de muziekgeschiedenis.

Een jaar later kwam Benetton met een controversiële campagne. Op levensgrote billboards zag ik voor het eerst hoe erg deze ziekte was. Een uitgemergelde aids-patiënt lag op zijn sterfbed. Zijn familie eromheen. Een heftig beeld dat mij altijd is bijgebleven.

Er kwam steeds meer aandacht voor de ziekte. Eind 1992 ook op de Nederlandse televisie. In De Schreeuw van de Leeuw vertelde zanger René Klijn openhartig over aids. Hij mocht de uitzending afsluiten met een prachtige bewerking van het nummer Mr. Blue, oorspronkelijk van electropop-band Yazoo. Een nummer, dat met de begeleiding op saxofoon door Candy Dulfer een gigantische hit werd. Maar liefst vijf weken stond het op nummer één. En passant won de betreffende uitzending van het programma van Paul de Leeuw de bronzen Roos van Montreux.

Het was de bedoeling dat René Klijn nog een album zou uitbrengen. Zover kwam het helaas niet… Hij overleed op 5 september 1993 aan de gevolgen van aids. In 2007 liet Paul de Leeuw hem nog één keer herleven. Tijdens Symphonica in Rosso bracht hij in het Gelredome een ode aan de zanger.

Aids is inmiddels door voortschrijdend wetenschappelijk inzicht verworden tot een chronische ziekte. Nog niet te genezen maar door de HIV- en aidsremmers benadert de levensverwachting van een patiënt inmiddels de normale levensverwachting. Althans… In de westerse wereld. Want voor veel patiënten in derde wereldlanden zijn de medicijnen nog veel te duur waardoor er veel van hen nog onnodig sterven.

dinsdag 24 november 2015

Chumbawamba - Tubthumping

Telkens als ik het nummer hoor ben ik direct weer helemaal terug op de zolderkamer van mijn ouders, achter de computer met – jawel – een heus kleurenscherm, rammend op de pijltjes van mijn toetsenbord World Cup ’98 aan het spelen.

En elke keer na de wedstrijd werd weer dat ene nummer ingezet: Tubthumping van Chumbawamba. Het was lekker energiek en gaf je de perfecte boost voor de volgende match. En zo speelde ik bijna dagelijks de trauma’s van de WK’s van 1974 en 1978 van ons af. Maar op het échte WK deed Oranje het ook niet slecht: het werd vierde. Met de gouden generatie op het veld werd het in de halve finale uitgeschakeld door Brazilië na… penalty’s. En vervolgens verloor het Nederlands Elftal in de troostfinale van het verrassende Kroatië.

Tubthumping was toen overigens allang uit de hitparades verdwenen. Het bereikte zijn hoogste positie in de Nederlandse Top 40 in de herfst van 1997 toen ons land zich eigenlijk nog maar net geplaatst had voor de eindronde in Frankrijk. Het liedje haalde top 10.

Het zou de enige hit van Chumbawamba blijven in Nederland. De band was muzikaal verder weinig succesvol. Wel liet de formatie zich in de Angelsaksische landen nog regelmatig gelden op activistisch gebied. Zo ontvingen ze $ 70.000 van General Motors voor het gebruik van een deel van een van hun nummers in een commercial en doneerden dat vervolgens aan twee actiegroepen die bezig waren met een lawsuit tégen General Motors. Maar ook de Britse premier Tony Blair en Queen Elizabeth waren niet veilig. In liedjes die de band gratis aan al hun fans verstrekte werden deze twee vooraanstaande Engelsen met de grond gelijk gemaakt.


En die naam? Chumbawamba? De bandleden deden er alles aan om te voorkomen dat daar duidelijkheid over kwam. Ze gaven door de tijd veel verschillende lezingen. Bijvoorbeeld dat het een woord was dat een chimpansee in een experiment met typemachines had getypt, of dat het geleend was van de naam van de mascotte van de voetbalclub Walford Town. Een vereniging die nooit bestaan heeft, behalve dan in de soap East Enders. Maar volgens hun eigen FAQ betekende het eigenlijk niks.

donderdag 19 november 2015

De platenkast van mijn vader - Chicago

....Was ik zomaar in slaap gevallen!

Dat trappen lopen valt ook niet mee op mijn oude dag. Tijd dus om voor de laatste keer die ellendige trap op te gaan, de kaars uit te blazen en uit de kast te komen. Nee, niet wat jullie denken, en ja, ik blijf mijn bijdrage leveren. Want wat had ik in mijn hand? De eerste lp van Chicago: The Chicago Transit Authority. Trouwens ook de oorspronkelijke naam van de band, maar op last van een personenvervoerbedrijf met dezelfde naam werd het Chicago.

Chicago was in eerste instantie een stevige rockband die niet vies was van jazzinvloeden, getuige de prominente rol van de blazers. Luister naar mijn favoriete nummer van die dubbel lp, én, in de geest van "Raad het Plaatje": welke plaat van welke groep wordt halverwege dit nummer bezongen? Trouwens je mag sowieso commentaar geven, of je het nu mooi vindt, of niet!


Zo, weer een beetje bekomen? Bereid je dan maar alvast voor op een nummer van hun tweede dubbel lp met de originele naam Chicago II. 25 or 6 to 4 is de laatste tak aan de vroege Chicago-boom, om daarna plaats te maken voor de meer gepolijste nummers als If you leave me now. Maar ik ga natuurlijk voor:


Mocht je ooit een van deze lp's tegenkomen, of alle twee? Aanschaffen die handel! En mocht je geen draaitafel (meer) hebben? Kom maar langs!

dinsdag 17 november 2015

Roots Syndicate - Mockin' bird hill

Je ziet hem nog zo rijden… In die gemotoriseerde driewieler door de bergen van een of ander exotisch eiland. Lekker relaxed nummertje op totdat… Een egel! Hij gooit het stuur om, weet het nietsvermoedende dier nog maar net te ontwijken maar jaagt zich daardoor bijna zelf de dood in.  Hij kan gelukkig zijn tocht vervolgen. Dan zoomt de camera uit…

Het spotje viel in de smaak. En dat had ook te maken met het vrolijke liedje dat bij de rastaman uit de autoradio schalde. Tot dan toe het best bekend in de versie van Patti Page uit een ver, ver, vér verleden.

Televisiekijkend Nederland vond deze versie zó leuk dat de platenmaatschappij van de uitvoerende artiest Roots Syndicate het nummer op CD-single besloot uit te brengen. En terwijl wij met het schrijfblok op schoot zaten om de rondjes van schaatslegendes Rintje Ritsma, Falko Zandstra en die oervervelende Johann Olav Koss bij te houden, klonk het zomerse Mockin’ bird hill door de speakers.

Maar ook aan mijn vader werd gelukkig gedacht. Want terwijl Roots Syndicate de hitlijsten bestormde kwam er ook een versie uit van Albert West. Met zijn veel rustigere bewerking van het liedje speelde de Nederlandse zanger zich na 7 jaar weer eens een keer in de kijker. Het werd een bescheiden hitje: het nummer kwam tot plaats 24.

De versie van Roots Syndicate scoorde daarentegen uitstekend en wist begin 1993 zelfs twee weken de hoogste positie in de Nederlandse Top 40 te bezetten. Totdat het door die andere Nederlandse trots 2unlimited van de troon werd gestoten met No limit.

Mockin’ bird hill zou uiteindelijk de enige hit blijken van de vijfkoppige formatie. De opvolger We’ll meet again (geen clip beschikbaar), een cover van de evergreen van Vera Lynn strandde in de Tipparade. De band hield het daarna nog wel even vol maar ging vanwege het uitblijvende succes in 1997 uit elkaar.

dinsdag 10 november 2015

Dune - Are you ready to fly

Tussen al het Nederlandse happy hardcore geweld was er ook een Duitse act die in dat genre furore maakte: Dune. Nog steeds als van hun eerste single Hardcore vibes de eerste droge hardcore beats door de boxen naar buiten knallen, sprint heel dertigend en veertigend Nederland naar de dansvloer om een potje te hakken. Het is uitgegroeid tot een waar anthem voor de happy hardcore generatie.

Maar waar in de eerste hit nog vooral werd ingezet op de beat begon Dune steeds meer ruimte aan hun zangeressen te geven. Tot Dylaneske teksten is het nooit gekomen, maar het aantal gezongen regels verdubbelde op zijn minst!

En dat is waar ik werd gegrepen. Die prachtige, hoge vocalen, de heerlijke melodielijn, afgewisseld met die stevige beat: ik was verkocht. Opnieuw legde ik drie weken zakgeld bij elkaar en ik kocht Are you ready to fly. De weken erop liet ik geen moment onbenut om het nummer te beluisteren. Zo hard mogelijk en het liefst met ramen en deuren wagenwijd open… Iedereen moest dit juweeltje horen! Ik weet zeker dat zowel mijn vader als mijn moeder het zó weer mee kunnen zingen.

Na deze single werd het allemaal nóg melodieuzer met Rainbow to the stars (niet te verwarren met de happy hardcore-klassieker van DJ Paul Elstak) en het waanzinnig mooie Hand in hand. Ik stond dan ook op het púnt hun album te kopen. Maar toen kwam de Queen-cover Who wants to live forever. Daar schrok ik toch wel even van. Blegh! Een ballad! Maar Nederland was het niet met me eens: het succes was onverminderd groot. En uiteindelijk durfde ik het vermaledijde liedje ook te omarmen. Al was daar wel een remix voor nodig.

Daarna overspeelde de danceact echter hun hand. Ze probeerden het trucje te herhalen en recycleden andere popklassiekers. Maar het verrassingseffect was weg en Dune verdween in de vergetelheid. Totdat ik ze zag bij de eerste editie van Rainbow Rave in discotheek ZAK in Duitsland. Nu… Vele 90’s party’s later geef ik ze dan ook graag weer een podium.

dinsdag 3 november 2015

Close II You - Baby don't go

Met wijd open gesperde monden stonden we vooraan. Volledig geconcentreerd op wat zich voor onze ogen afspeelde op dat geïmproviseerde podium. Zongen ze vals? Geen idee. Playbackten ze? Ik zou het niet meer weten. Het enige waar wij ons mee bezig hielden was die sensuele show die daar vlak voor onze neuzen werd opgevoerd. Hee! Knipoogde die blonde zangeres nu naar mij?

Close II You trad op in onze plaatselijke discotheek. Vijf prachtige meiden die ook nog eens een aardig moppie konden zingen. Al maakte ons dat als stoere kerels natuurlijk niet uit. We kwamen heus niet voor de zang!

En dat verklaarde waarschijnlijk ook gelijk het succes van de meidengroep. Hun nummers waren zó zoet dat het glazuur van je tanden afspatte maar de band wist daarmee wel een grote schare vrouwelijke fans aan zich te binden. Aan de andere kant vielen ook de jongens als een blok voor de vijf prachtdames en kochten de cd-single, al was het misschien alleen maar voor de cover. En als mannelijke happy hardcore fan had ik nog eens een extra excuus: de leadzangeres maakte vroeger immers deel uit van de Critical Mass.

Close II You was het Nederlandse antwoord op de Spice Girls. Alleen hield de meidengroep het in de oorspronkelijke samenstelling een stuk minder lang vol dan hun Britse voorbeeld. Al na het eerste bescheiden hitje, Nice & Nasty, stapte een van de dames al op. Het succes moest toen echter nog komen. Want de opvolger Baby don’t go werd een gigantische hit. Het liedje schopte het tot nummer vier in de vaderlandse hitparade.

Hun volgende single Somebody werd eveneens een grote hit en het album dat ze inmiddels hadden uitgebracht stond hoog in de albumlijsten. Maar het succes had ook een keerzijde. De vele optredens trokken een zware wissel op de dames. Ziekte zorgde ervoor dat er nogal eens eentje ontbrak en ook de geplande nieuwe single kwam maar niet van de grond. En zo zakte de band langzaam richting vergetelheid totdat ze helemaal verdwenen waren.

Ze probeerden nog twee keer terug te keren in de showbizz. Eerst als GTO (Girls Together Outrageously) en later nog via het TV-programma ‘The Comeback’ weer gewoon als Close II You. De laatste poging leverde nog de single Fuel to my fire op maar het gewenste succes bleef achterwege.

dinsdag 27 oktober 2015

Prodigy - Smack my bitch up

Het was zo’n video die alleen maar na 23.00 uitgezonden mocht worden. Zo’n clip die in het preutse Amerika en in het nog preutsere Engeland direct van de televisie verbannen werd. En het was niet alleen de titel die voor zoveel controverse zorgde.

Nee, de titel ‘Smack my bitch up’ sprák al niet bepaald van vredelievendheid of van respect voor de vrouw, maar de clip ging nog even een stukje verder. The Prodigy zoog ons door de ogen van de hoofdpersoon mee in de donkere kant van het uitgaansleven van Londen, Engeland. Flinke glazen drank, een snuifje cocaïne, nog meer drank, hier en daar een aanrandinkje en en passant een paar rake klappen uitdelen. Een dolle boel… Nog een stevige vrijpartij met een stripper en dan… het verrassende einde.

En ja… Gegarandeerd dat je dan in die tijd een hit te pakken had op MTV. Het nummer werd zo massaal aangevraagd dat de Engelse muziekzender zwichtte: ondanks de ban begonnen ze de clip toch weer uit te zenden, maar dan wel voorafgegaan door een MTV news warning. Het had geen invloed op de populariteit van de clip. The Prodigy won er zelfs nog twee MTV Music Video Awards mee.

In de ranglijsten deed het nummer het lang niet zo goed. Slechts vier weken stond de single in ons eigen land in de Top 40 met als hoogste positie plaats 17. Maar het liet wel een duidelijke voetafdruk achter in de muziekgeschiedenis.

Het was het laatste échte succes van The Prodigy. Nog één nummer bereikte daarna de nationale hitlijst maar na twee weken hekken sluiten hield de plaat het voor gezien. Maar… afgelopen jaar waren ze voor het eerst te horen in de Top 2000. Niet met dit nummer, maar met hun grootste hit Firestarter (#901) en het nummer dat hun doorbraak betekende: Out of space (#1433).

dinsdag 20 oktober 2015

Chef - Chocolate salty balls

Telkens als ik dit nummer hoor denk ik: wat zou het grappig zijn als ik dit recept écht een keertje zou maken: Chef’s chocolate salty balls. Maar helaas… iemand was me al voor. En het blijkt nog lekker te zijn ook.

Denk niet in plaatjes. Wetende dat de Afro-Amerikaanse Chef een populair personage was uit de eerste series van South Park zou je bij zijn chocolate salty balls namelijk aan hele andere dingen kunnen denken. Zeker gezien zijn overvloedige, maar op zijn minst ongepaste adviezen over relaties en liefde aan South Park-‘children’ Eric, Kyle, Stan en Kenny. De kok doet met zijn ‘recipe for love’ ook niet heel erg zijn best om dit imago te veranderen.

Soulzanger Isaac Hayes was de stem achter Chef. Hij zong ook de grote hit die afkomstig was van het album 'Chef Aid: The South Park Album'. Op deze soundtrack gaven ook grote namen als Elton John, Wyclef Jean en Meat Loaf acte de présence. 'Chocolate salty balls' was echter de grootste hit en behaalde in Nederland de 6de plek in de Top 40.

De samenwerking tussen de programmamakers en Isaac Hayes werd echter beëindigd na een South Park-aflevering waarin Scientology-aanhangers Tom Cruise en John Travolta belachelijk werden gemaakt. En laat Isaac Hayes op dat moment nou óók een aanhanger zijn van deze ‘religie’…

Met het vertrek van Isaac Hayes zat er niets anders op: Chef moest sterven. En dat gebeurde in The Return of Chef. Maar Chef is dan al lang Chef niet meer. Hij is gehersenspoeld door een clubje dat zich ‘The Adventure Club’ noemt en de kok heeft inmiddels het brein van een kinderverkrachter.

Als hij een touwbrug oversteekt om bij het clubhuis van zijn ‘broeders’ te komen, wordt de overspanning getroffen door de bliksem. Meters valt Chef naar beneden… waar hij eindigt als feestmaal voor een bergleeuw en een grizzlybeer. Hij komt nog één keer terug, als Darth Chef, maar daarna is het afgelopen. Ook Isaac Hayes is inmiddels niet meer. Hij overleed in 2008 op 65-jarige leeftijd.

dinsdag 13 oktober 2015

The KLF - Justified and ancient


Het was een memorabel afscheid: op de Brit Awards verrasten zij in 1992 hun fans onaangenaam met een hardcore heavy metal-versie van een van hun grootste hits om vervolgens een mitrailleur met losse flodders boven het publiek leeg te schieten. En als dat statement niet over was gekomen, stuitten de overgebleven fans die zich toch naar de afterparty waagden, op een karkas van een dood schaap met de tekst: “I died for you, bon appetit.” The KLF was er klaar mee!

Nou waren de twee heren achter The KLF altijd al een beetje anarchistisch aangelegd geweest. Bij het uitbrengen van hun eerste plaat hadden ze al ruzie met hitmachine ABBA. In hun 1987 (What the f*ck is going on) hadden ze namelijk ongevraagd gebruik gemaakt van samples van die band. Dat werd hen niet in dank afgenomen. The KLF reisde nog wel naar Zweden voor een goed gesprek, maar het mocht niet baten. Ze werden zonder pardon door ABBA het pand uitgeflikkerd.

Maar ze lieten zich niet zomaar afpoeieren. Het album werd alsnog uitgebracht. Zonder de gewraakte samples maar mét een handleiding om het album toch nog van de benodigde samples te voorzien. En ook literair lieten ze van zich horen. Ze schreven een boek ‘How to have a number one the easy way’.

En het scoren van een nummer-één hit bleek inderdaad een makkie. Dat bewees de Oostenrijkse formatie Edelweiss. Zij volgden exact de stappen uit het boek en behaalden met een bij elkaar gejat jodelnummer in diverse Europese landen de hoogste positie. En voor wie het zich afvraagt: ja… ook in Nederland gooiden ze hoge ogen.

Je zou bijna vergeten dat The KLF zelf ook de nodige hits op haar naam heeft staan. Maar hoewel ze al halverwege de jaren ’80 aan de weg timmerden braken ze pas in 1990 door met de single 3 AM eternal. Met Last train to Trancentral kregen ze echter definitief voet aan de grond. Verrassend, want het nummer was al twee keer eerder uitgebracht en had beide keren niet het gewenste succes gebracht. Wat ook verrassend was, was hun derde hit. Ze doken in hun platenkast, vonden een uitgerangeerde countryzangeres die tot dan toe vooral bekend was van Stand by your man en bezorgden haar, vlak voordat zij Sara zag, de grootste hit van haar carrière met Justified and ancient.

vrijdag 9 oktober 2015

De platenkast van mijn vader - Buffalo Springfield - Expecting to fly

Zo, we zijn weer terug op aarde. Zo'n ruimtereis is natuurlijk wel leuk, maar geef mij maar mijn oude vertrouwde trappenhuis! Gelukkig, de kaars brandt nog, dus niks houdt ons tegen af te dalen naar het jaar 1967. De band Buffelo Springfield, met als animators Neil Young en Stephen Stills, zag toen het daglicht hetgeen vooral in Amerika nogal wat stof deed opwaaien.

Maar, zoals het een supergroep betaamt, was na twee jaar de "liefdeskoek" op, mede dankzij het fenomeen "botsende ego's" en vervolgde ieder weer zijn eigen weg. Mét als nalatenschap onderstaand pareltje. Een nummer dat in Nederland overigens pas later de waardering kreeg waar het recht op had.

Dat Neil Young en Stephen Stills elkaar weer tegenkwamen in een andere supergroep mag als een understatement worden beschouwd.

dinsdag 6 oktober 2015

Patrick Jumpen - Holiday

Het was eind 2006. Happy hardcore was nog officieel dood en het commerciële hardhouse-succes van Wildstylez was nog ver weg. We bevonden ons in een vacuüm voor wat betreft de hardere dansstijlen. Totdat Jeckyll & Hyde zich meldden in de Tipparade. Mede dankzij de ingenieuze clip bij hun nummer Frozen flame, sloeg Nederland massaal aan het jumpen. Discotheken stonden bol van jumpende jongeren. De tweede single van Jeckyll & Hyde, Freefall, werd door het enorme succes dan ook direct opgepikt en stond na amper twee weken op één.

En toen stond het duo Patrick Jumpen op. Patrick en Dion uit metropool Dommelen zagen een grote toekomst voor de nieuwe dansstijl. Het was een stijl die muziekgeschiedenis zou gaan schrijven. Sterker nog, de wereld zou nooit meer hetzelfde zijn en zij, ja zíj zouden de vaandeldragers worden van dit muziekgenre! Gesteund door good old Flamman & Abraxas begonnen ze aan hun missie. En ze hadden succes. Met hun instructievideo’s waren ze lange tijd de best bekeken artiest op Youtube en de DVD’s die zij uitbrachten gingen als warme broodjes over de toonbank.

Maar ja… Je gaat als vooraanstaand A-artiest natuurlijk niet jumpen op andermans muziek. Dus sloegen ze zelf aan het fröbelen in hun studiootje met als eindresultaat het singletje Holiday. Er was echter geen radiostation dat de plaat draaide en ook op TMF werd hij volledig genegeerd. Maar boegbeeld Patrick had daar schijt aan. Hij had geen TMF of 538 nodig.

En hij kreeg natúúrlijk gelijk. Hun plaat kwam binnen op 18 in de Nederlandse Top 40 en steeg door naar plaats 5. En toen ze vervolgens ook nog op rockfestival Lowlands de voetjes van de vloer wisten te krijgen was het toch gewoon duidelijk: niemand stond hun supersterstatus nog in de weg.

Maar… ondertussen liep de interesse in jumpen terug. Een klein dipje natuurlijk. Immers: jumpstyle was ‘here to stay’. Het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat gans Nederland zich weer jumpend naar hun boekingskantoor zou begeven. In 2012 vonden ze dat het toch wel heel erg lang duurde. En dus besloot Patrick zelf zijn absolute A-status uit te nutten door een boek te schrijven: The star within. Voor het bescheiden bedrag van $ 90 vertelde hij in steenkolenengels hoe jij in 7 stappen een ster kon worden in de muziekindustrie.

Het was vreemd, maar er werd amper een exemplaar van verkocht. Afgezien van een paar reviews is het inmiddels ook niet meer terug te vinden op internet. En sinds december 2013 lijkt Patrick zelf ook helemaal van de aardbodem verdwenen. Tot grote verrassing van het handjevol fans dat hij toen nog had werden zijn instructiefilmpjes opeens compleet gewist van het internet. En hijzelf? Vermoedelijk naar dat eiland met al die andere mythische muziekgrootheden.

dinsdag 29 september 2015

Babyface feat. Stevie Wonder - How come how long

Ik beken het… ik heb een zwak voor de mondharmonica… Tot tranen toe geroerd kan ik zijn als ik die melancholische klanken hoor. Bij Baantjer schoot ik vroeger al vol als ik de begintune hoorde. En dan had ik het lijk nog niet eens gezien.

Heerlijk vond ik het! Geef die mondharmonica dan ook nog eens aan Stevie Wonder en zet daar vervolgens een van de grootste producers uit de negentiger jaren naast en je kunt me wegdragen. Toen ik kennis maakte met het nummer ‘How come, how long’ was ik dan ook direct verkocht. En nog steeds vind ik het een van de meest indrukwekkende nummers die ik ooit heb gehoord.

Het duet met Stevie Wonder gaat over huiselijk geweld en was geïnspireerd op de moord op Nicole Brown. Zij was de voormalige vrouw van ex-American football-speler O.J. Simpson en was het slachtoffer in een proces dat elke Amerikaan live vanaf de bank kon volgen. Daardoor sijpelde het nieuws af en toe ook door in de Nederlandse huiskamers. Het was echter ook een proces dat in de Verenigde Staten de tegenstellingen tussen blank en zwart weer eens flink op scherp zette. Dit vanwege vermoede fraude met het bewijsmateriaal tegen O.J. Simpson. De jury sprak hem om die reden in eerste instantie ook vrij. Maar drie jaar later besliste een rechter alsnog in zijn nadeel.

How come, how long werd een wereldwijde hit. Het was ergens ook wel bijzonder. Want het gebeurde niet vaak dat Kenneth Brian Edmonds, ofte wel Babyface, zélf een plaat uitbracht. Hij schreef en produceerde liever platen voor anderen. Hij had al grote successen geboekt met 90’s iconen TLC en Toni Braxton. Maar de overproductieve Babyface schreef ook voor veel andere artiesten. Zo mocht hij bijvoorbeeld ook Whitney Houston, Madonna en Michael Jackson tot zijn klantenkring rekenen. Iedereen wilde met de man samenwerken.

De unieke samenwerking tussen Babyface en Stevie Wonder bleef ook niet onopgemerkt in Nederland. De single kwam in één klap binnen in de top 10. Iets dat tegenwoordig elke nitwit met een beetje marketingapparaat lukt, maar destijds echt nog vrij uitzonderlijk was. Het nummer steeg uiteindelijk door naar de tweede plaats in de Top 40. Een prestatie dat het mede te danken had aan de clip. Want die was al even pijnlijk indrukwekkend als het liedje zelf. Met een verrassend einde!

vrijdag 25 september 2015

De platenkast van mijn vader - Ekseption - Beggar Julia's time trip

Ik heb onze kinderen altijd voorgehouden: "Je bent pas volwassen als je voldoet aan drie criteria; je drinkt koffie, je eet oude kaas én je houdt van klassieke muziek". Aan de hand daarvan moet ik vaststellen dat ze, nog, niet zover zijn. Ben ik daarin teleurgesteld?

Neen! Met name de klassieke muziek is ze nou niet bepaald met de paplepel ingegoten. Wellicht is dit het platform om, met terugwerkende kracht, dit manco op te vullen. Met als bijkomend voordeel dat de "post adolescenten" onder ons er ook nog wat aan hebben.

Om jullie niet meteen in "het diepe" te gooien beperk ik me tot een tweetal stukken, bewerkt door Ekseption. Scheelt me een hoop traplopen en het gesjouw van extra kaarsen. Toevalligerwijs maakte deze groep ook een sprong in de tijd met het conceptalbum "Beggar Julia's Time Trip". Het album verbeeldt de reis van een vrouw uit het jaar 900 door de tijd van toen naar het heden. 

Nou, met een beetje geluk kom ik haar nog eens tegen. Rond 1600 of zo! Toen componeerde, volgens de overlevering, Tomaso Albinoni het Adiago voor orgel en strijkers. Maar wij gaan voor Ekseption!


En als bonus Ekseption met Peace Planet oftewel Badinerie From Suite No 2 In B van Johann Sebastian Bach:

De originele versies kun je natuurlijk zelf downloaden. Wel eerst je broodje oude kaas wegspoelen met een slok koffie!

dinsdag 22 september 2015

B*E*D - Welles (verliefd geweest)

Na grote hits te hebben gescoord met Falco (Rock me amadeus) en Status Quo (In the army now) besloot het succesvolle producersduo Bolland & Bolland zich eind jaren ’90 op het serieuzere werk te richten. Geïnspireerd door de populariteit van buitenlandse boybands als Take That bracht het tweetal in 1995 de eerste Nederlandstalige jongensband bij elkaar.

De boyband kreeg de naam B*E*D en bestond uit drie jonge twintigers. Ze maakten hun debuut in een TV-show van Peter Jan Rens. In die show werd hun single 'Voor jou (ik spring van de hoogste berg)' voor het eerst gepresenteerd in smakelijke houthakkersbloesjes. Het concept bleek geslaagd: in korte tijd hadden ze vele huilende pubermeisjes aan hun voeten liggen.

Hun grootste hit moest toen nog komen: 'Welles (verliefd geweest)' bereikte de Nederlandse Top 40 maar het aantal bakvisjes bleek helaas niet voldoende om het een grote hit te laten worden. Verder dan de twintigste plaats kwam het liedje niet. De opvolger '1000 jaar (ga als je weg moet gaan)' schopte het niet veel verder. Het bleef steken op de 30ste plaats.

Wegens uitblijvend succes werd de band opgeheven in 1999. Maar in 2003 wilden twee van de drie heren graag een comeback maken. En hoe speel je je beter in de kijker dan via het Nationale Songfestival? De naam B*E*D werd tijdelijk terzijde geschoven en de twee probeerden met backing vocals van songfestivalveterane Mandy Huijdts (Frizzle Sizzle – Alles heeft een ritme) als A-Teaze de finale te bereiken. Helaas voor hen sneuvelden ze al in de voorronde.

In 2005 probeerden ze het nogmaals, maar dan weer als trio onder hun oude, vertrouwde naam. De single die voor nieuw succes moest zorgen heette ‘Meissie’. Zelf haastten ze zich te zeggen dat de comeback niet al te serieus moest worden genomen. En daar deden ze dan ook alles voor: de songtekst blonk nou niet bepaald uit in de spitsvondigheid (‘Meissie, je bent de nummer 1 op mijn lijssie, ik lik je af als een ijssie’) en in de clip bij het nummer lieten zij zich – zichtbaar nét iets te oud – omringen door net iets te jonge meiden. De gewenste comeback bleef dan ook uit.

dinsdag 15 september 2015

Alien Ant Farm - Smooth criminal

Normaal gesproken betekende het als band je doodvonnis: een nummer coveren van Michael Jackson en het vervolgens op single uitbrengen. De populariteit van The King of Pop was toen, en is nog steeds immens. Grote bands waagden zich er niet aan en als jij als beginnende band het in je hoofd haalde om ook maar te probéren met een bewerking van een van Zijn hits geld te verdienen, maakten de critici gehakt van je. De kans dat je het niveau wist te evenaren was namelijk nagenoeg nihil, laat staan dat je het zou kunnen overtreffen.

De enige nog een beetje geaccepteerde manier was het nummer volledig uit zijn context rukken. En dat was precies wat Alien Ant Farm deed. Zij veranderden het opzwepende dansnummer ‘Smooth Criminal’ in 2001 in een ruige rockplaat. Een schot in de roos: het werd een wereldwijd succes.

Als parodie was het zeker niet bedoeld, want de zanger van Alien Ant Farm was een groot bewonderaar van Wacko Jacko. De clip was ook doorspekt met  verwijzingen naar de roemruchte popartiest: de voor ‘Smooth criminal’ kenmerkende anti-gravity lean en de oplichtende tegels uit ‘Billie Jean’, maar ook chimpansee Bubbles (inclusief luier) gaf acte de présence in de clip.

De cover betekende de doorbraak voor Alien Ant Farm. Een band, die zijn naam dankte aan het idee van hun gitarist over aliens en de aarde: "Wouldn't it be cool if the human species were placed on earth and cultivated by alien intelligence? Kind of like what a kid does with an ant farm." Een band ook, die overigens helemáál geen last had van sterallures. Hun debuutalbum kreeg de naam ‘Greatest Hits’. En hun tweede album heette ‘ANThology’, naar de bloemlezing van niet eerder uitgebrachte nummers van The Beatles, die enkele jaren eerder was uitgebracht.

Hoewel de band daarna met name in de Angelsaksische landen nog wél hits scoorde, was ‘Smooth criminal’ in Nederland uiteindelijk hun enige succes. De opvolger ‘Movies’ haalde ondanks de grappige clip de vaderlandse hitparade niet.

dinsdag 8 september 2015

Charly Lownoise & Mental Theo - The bird

Het was een vreemde gewaarwording in 1995. Ik zou toch zweren dat ik die week ervoor al de nieuwe van Charly Lownoise & Mental Theo had gehoord. Maar nu opeens, een week later, kondigde Top 40-presentator Erik de Zwart wederom een nieuwe single van het happy hardcore-duo aan.

Ik pakte het Top 40-blaadje erbij. Hoe kon ik dít nou gemist hebben? Ik, Charly & Theo-fan vanaf het moment dat hun eerste single Live at London nét niet de Top 40 haalde, had niet opgemerkt dat er naast ‘Together in Wonderland’ nóg een single was uitgebracht? Het nummer klonk ook heel anders dan wat ik van hen kende. Een op zijn minst vréémd begin, weinig melodie, geen ‘happy’ vocalen en een bizar einde. Klopte het überhaupt wel?

Het bleek echt te kloppen. Het vorige platenlabel van de heren had namelijk besloten dat het ook wel een graantje wilde meepikken van het gigantische succes dat het duo na 'Wonderfull days' had. Ze vonden nog een oud singletje en brachten dat in een remix uit.

Een remix was ook wel nodig, want de eerder uitgebrachte versie stamde uit hun early hardcore-periode en was zeker niet geschikt voor de vaderlandse hitparades. Maar deze remix deed het niet onaardig. Een top 10-notering zat er niet in maar het nummer bereikte een verdienstelijke 14de plaats.

The Bird was een bewerking van het rare nummer waarmee surfband The Trashmen in 1963 een hit scoorde in de Angelsaksische landen. The Trashmen hadden daarvoor op hun beurt weer leentje buur gespeeld bij The Rivingtons. The Trashmen voegde twee nummers van hen samen tot ‘Surfin’ bird’.

Een nummer dat overigens ook de kickstart betekende voor de carrière van een bekende Nederlandse komiek. Als 17-jarige bandparodist plakte André van Duin allerlei liedjes en citaten achter elkaar om zijn act uiteindelijk af te sluiten met… Surfin’ bird. En de rest is geschiedenis…

dinsdag 1 september 2015

TNN - La Cucamarcha


Waar het nummer in 1994 opeens vandaan kwam? Ik wist het in ieder geval niet. Het melodietje kwam me echter wel heel erg bekend voor… maar ik kon het niet thuisbrengen! Totdat er een opgeschoten jongere in een veel te glimmende auto langs reed en op de claxon ramde.

De timing van TNN met ‘La Cucamarcha’ was in ieder geval perfect. De zomer stond op het punt van beginnen en ja… het was Spaanstalig en makkelijk mee te lala’en, dus het was voorbestemd om dé zomerhit van dat jaar te worden. Prompt werd het liedje dan ook gebombardeerd tot alarmschijf en de single steeg  door naar de 3de plaats in de Top 40.

Een liedje over een kakkerlak (‘cucaracha’) met een rijke historie. Het had al veel meegemaakt: het verjagen van de Moren uit Spanje door het illustere koningskoppel Ferdinand en Isabella in 1492, diverse burgeroorlogen in datzelfde land en de Mexicaanse revolutie in 1910. En dan nu de strijd om de hoogste positie in de Nederlandse hitparade. Een strijd die het overigens niet wist te winnen. Het moest All-4-One en Wet Wet Wet voor laten gaan.

En daarna zakte het nummer weer langzaam af naar de vergetelheid. TNN bracht nog wel een opvolger uit, ‘Ay Ay Cielito’ die nog een klein beetje zomer bracht in de winter die daarop volgde, maar echt een hit werd het niet. En tegenwoordig gaat alleen nog in stadion De Galgenwaard het hart sneller kloppen bij het horen van ‘La Cucamarcha’. Want scoort de plaatselijke FC een doelpunt, knalt steevast dit nummer door de speakers (vanaf 1.05).

zaterdag 29 augustus 2015

De platenkast van mijn vader - John Sebastian - Younger generation

Ik ben muziekliefhebber. Ik ben dus niet zo van teksten. Een mooie melodie, eventueel een snerpende gitaarsolo en ik ben "in the mood". Ik moet dan ook bekennen dat onze kinderen de muziek uit de jaren 60 en 70, die ik ze door de strot duwde, moeiteloos en foutloos meezingen, terwijl ik een beetje mee neurie, in mijn, in de puberjaren aangemeten, steenkolenengels.

Echter, er zijn uitzonderingen. Sommige teksten werken wel degelijk op mijn gevoel! Daartoe dalen we af naar het jaar 1969. We bevinden ons in middenin de hippiecultuur, met als hoogtepunt het Woodstock festival in augustus. John Sebastian, bezig aan een solocarrière na zijn vertrek uit de Lovin' Spoonful, vertolkte daar het nummer "Younger Generation" en droeg het nummer op aan een op het festivalterrein geboren baby. En ik draag het op aan de jonge (aspirant) vaders én moeders onder ons.

Waar leven is, is dood. En dat je daar niet moeilijk over hoeft te doen bewijst de groep "Blood, Sweat & Tears". Ook zij waren aanwezig op Woodstock. Maar wij doen het met de single. "And When I Die" is niet alleen een ode aan de dood, maar ook aan het leven! En zo is de cirkel weer rond, voor wie er aan mocht twijfelen.

And when I die, and when I'm dead
Dead and gone
There'll be
One child born, in our world
To carry on, to carry on




dinsdag 25 augustus 2015

Shai - If I ever fall in love

Verreweg een van de mooiste verhalen uit de jaren ’90 is het verhaal van Shai. Een groepje jongens uit de Verenigde Staten wil graag doorbreken als R&B-band. Het wil echter maar niet vlotten met het succes en hun geld raakt op.

Ze besluiten om hun laatste spaarcentjes bij elkaar te schrapen en nog één keer een poging te wagen. In wanhoop melden ze zich bij Gasoline Alley Records. Die toont zich bereid om de jongens te helpen. Er is echter niet voldoende geld meer voor muzikale begeleiding en dus moeten ze ‘If I ever fall in love’ volledig a capella opnemen.

Het wordt toch op single uitgebracht en het bijzondere nummer slaat verrassend genoeg aan! Eerst in hun thuisland, waar het nét niet de hoogste positie bereikt. Acht weken lang staan zij op plaats twee en moeten zij alleen de evergreen ‘I will always love you’ van Whitney Houston voor zich dulden. Daarna zakken ze weer weg.

Maar opeens is er wél geld om een muzikaal arrangement aan het nummer toe te voegen. En als het wordt uitgebracht buiten de Verenigde Staten bestaat de CD-single uit maar liefst vier nummers, waarvan drie muzikaal ondersteunde versies. Maar ook in Europa en Australië valt men als een blok voor de a capella versie. In Nederland bereikt het liedje de 11de plaats.

Shai weet het enorme succes niet meer te herhalen. De nummers die de band daarna uitbrengt, komen niet verder dan de Amerikaanse landsgrenzen. Wel wordt ‘If I ever fall in love’ nog een keer bewerkt en uitgebracht als duet tussen boyband East 17 en zangeres Gabrielle. In Nederland weet het nét de nationale hitparade te bereiken maar na twee weken verdwijnt de cover alweer van het toneel.

dinsdag 18 augustus 2015

Talk of the Town - Singin' in the rain

Grote kans dat ik de enige op de hele wereld ben die dit singletje nog in zijn bezit heeft. Het nummer werd amper gedraaid op de radio en heeft nooit de Top 40 gehaald. Volkomen onbegrijpelijk natuurlijk, want ‘Singin’ in the rain’ was met afstand het beste nummer van het duo Talk of the Town. Niet voor niets spendeerde ik er mijn zuurverdiende krantenloopgeld aan.

Maar nee, kennelijk had ‘muziekminnend’ Nederland meer op met de voorganger: The la-la song. Want in tegenstelling tot 'Singin’ in the rain' werd dat wél een grote hit in Nederland. Eerlijk is eerlijk: er zat ook een gróót schrijver achter. Jazeker, het nummer had een schrijver! John Spencer, ofte wel Henk van Broekhoven. Zijn belangrijkste bijdrage aan de nationale hitgeschiedenis tot dan toe: het poëtische hoogstandje Lana (O Lana, wat heb je gedana). En tja, dan is het natuurlijk nog maar een kleine stap naar Lala.

Eén ding weten we zeker. Aan de videoclip lag het in ieder geval niet. Die hadden ze namelijk niet! Ondanks dat wist 'The la-la song' uiteindelijk de top 10 te bereiken. Geen gekke prestatie voor de twee resident dj’s van discotheek 'Talk of the town' in Tilburg.

Met de opvolger 'Singin’ in the rain' gooiden ze het over een hele andere boeg. In plaats van een volgende carnavaleske meelaller kozen zij ervoor om aan te sluiten bij een muziekstijl die wél eeuwigheidswaarde had: happy hardcore. Ze doken de platenhistorie in om te kijken welke klassieker zíj eens een make-over konden geven en duikelden de soundtrack van de filmklassieker op. De keuze viel op de titelsong… Maar ja, opnieuw zonder videoclip… En dat is toch op zijn minst een beetje karig te noemen als je kiest voor een liedje uit de – volgens de kenners – beste film ooit. Of het daar dan ook aan lag dat hitsucces uitbleef...

Het duo probeerde het daarna nog één keer. En daarbij vielen ze terug op hun oude recept. Het resultaat: The kwek kwek song – niet met la maar met kwek – maar verder dan de skihutten in Oostenrijk kwam dat niet.

vrijdag 14 augustus 2015

De platenkast van mijn vader - Dire Straits & Eric Clapton - Sultans of swing (live)

...We gaan de trap verder omhoog, op naar 1978. Het jaar waarin de groep de Dire Straits definitief doorbrak met Sultans of Swing, mede dankzij het fenomenale gitaarspel van Mark Knopfler. Kijk, daar ligt ie!

Ja, klik maar! Tot je een ons weegt... Klim ik alvast naar het jaar 1988. Om precies te zijn 11 juni 1988. Plaats van handeling het Wembley Stadion, waar het "Birthday Tribute"concert losbarst ter ere van de 70ste verjaardag van Nelson Mandela, toen nog, in gevangenschap.

Naast allerlei grootheden in de popmuziek was er een optreden van de Dire Straits samen met Eric Clapton. En een van de nummers die ze speelden was... Nee, ik verklap niks.

Nou, klikken we nog...?

dinsdag 11 augustus 2015

Postmen m.m.v. Def Rhymz - De Bom

In 1999 veroverde een op zijn zachtst gezegd opmerkelijke verschijning de vaderlandse hitparades. De teksten waren veel te plat, de bijbehorende moves veel te ranzig en met de man zelf leek geen fatsoenlijk gesprek gevoerd te kunnen worden. Het was werkelijk waar in alle opzichten fout. Maar Nederland sloot rapper Def Rhymz in de armen en zijn hit ‘Doekoe’ steeg door naar de hoogste positie in de hitlijsten.

En ook onze plaatselijke discotheek boekte hem voor een optreden. En zo gebeurde het dat wij op een zaterdagavond, opeengepakt als sardientjes in blik, vanaf de dansvloer naar het geïmproviseerde podium stonden te kijken en de bijzondere performance van de artiest aanschouwden. Conclusie van de avond: de man is écht gek. Hij schudde en schuurde met zijn kont als was hij een nymfomane bubbling-danseres, klauterde in palen, sprong op de bar en schreeuwde af en toe iets dat op zijn bekende hit leek. Maar we hadden een topavond!

Met dat optreden in het achterhoofd was het echter moeilijk om serieus naar de opvolger te luisteren. Maar die vond ik eigenlijk…. Best wel goed. Wellicht dat dat ook kwam omdat het nummer toch een tandje minder Rhymz bevatte. Hij was namelijk de samenwerking aangegaan met Postmen en met elkaar hadden ze de Doe Maar-klassieker ‘De Bom’ bewerkt tot een heerlijk vrolijke reggae/hiphop-plaat. De single zou uiteindelijk de 3de plaats bereiken in de Nederlandse Top 40.

Van de politieke boodschap die in de oorspronkelijke versie zat bleef niet zo heel veel over. Maar dat was ook niet erg, want spanningen tussen het westen en Rusland, dat was zóóóó jaren tachtig. Kleine kans dat dát ooit nog eens een keer voor zou gaan komen.

dinsdag 4 augustus 2015

The Goodmen - Give it up

De jaren ’90 kennen weinig geheimen meer voor mij, maar toen ik het CV zag van The Goodmen was ik wel degelijk verrast. Ik had werkelijk geen idee dat deze jongens achter zoveel hits zaten. Veel clubhits die mijn muzikale jeugd kleurden, kwamen in één keer voorbij.

En nog steeds weten ze de hitlijsten te bestijgen. Vorig jaar stonden ze bijvoorbeeld nog in de Top 40 als Chocolate Puma met ‘Step back’. Maar Zki & Dobre zijn ook de mannen achter Riva, René et Gaston, Klatsch! en dus The Goodmen. Misschien geen klinkende namen voor iedereen maar wel de makers van een aantal platen die we inmiddels toch wel onder de houseklassiekers mogen scharen.

Eén daarvan was dus Give it up! Een heerlijk, zomers klinkend nummer met veel trommels en een aanstekelijk melodietje. Het succes van het nummer bleef dan ook niet alleen beperkt tot de muren van de iT en de RoXY. Het bereikte een zesde plaats in de Nederlandse Top 40.

Maar nieuwe nummers verschenen en het liedje verdween langzaam weer achterin de platenkast. Totdat ik in 1995 de bekende trommels weer hoorde. Alleen ditmaal zong er iemand doorheen. Het was de omgekeerde wereld! Jarenlang had ik lachend mijn schouders opgehaald als mijn vader weer eens klaagde dat hij een van zijn favoriete klassiekers terug hoorde met 180 bpm, maar nu maakte ik het zelf door. En ik vond het erg! Een klassieker die een van míjn favoriete liedjes had verkracht.

Met lede ogen moest ik echter aanzien hoe ‘Fairground’ van Simply Red het succes evenaarde van The Goodmen. En nog steeds gebeurt het me te vaak dat ik de overbekende trommels hoor, even opveer, maar daarna zuchtend moet concluderen dat het wederom de cover betreft.

vrijdag 31 juli 2015

Technohead - Happy birthday

De opkomst van de happy hardcore in Nederland bleef niet onopgemerkt in de ons omringende landen. Het Britse stel Lee Newman en Michael Wells verhuisde er zelfs speciaal voor naar Amsterdam. Ze hadden in hun eigen land op dat moment al redelijk succes gehad als het electroduo Greater Than One. Hun grootste hit daar was 'Tricky Disco' geweest.

Maar toen Flamman & Abraxas met hun eerste happy hardcore-single aan de haal gingen, stonden zij als Technohead opeens op de eerste plaats in 12 verschillende landen. ‘I wanna be a hippy’ was een enorm succes. Een succes, dat helaas slechts één helft van het echtpaar mee mocht maken. Lee Newman overleed namelijk op 4 augustus 1995 aan huidkanker.

Toch kwam er een tweede single uit, met de naam ‘Headsex’. Het was de titelsong van het album. Een nummer waarbij de Britten zich duidelijk hadden laten inspireren door een typisch Amsterdams fenomeen. Het was een ode aan het draaiorgel. En hoewel ík de poging kon waarderen, liet Nederland het liedje volledig links liggen.

Een volgende single kon op iets meer bijval rekenen. Happy Birthday haalde nét de Top 40. Toch is het een van mijn persoonlijke favorieten in het genre. Want als we het over happy hardcore hebben dan was dit nummer toch wel de definitie. De derde plaat van Technohead was namelijk van een ongekende vrolijkheid. Een plaat die je verjaardag gegarandeerd opfleurt als je hem opzet. En anders dan bij de voorganger zagen we in de bijbehorende clip weer drie oude bekenden terug: het waren de Party Animals met hun kale koppen en hun rode Mokum-shirtjes, die we bij ‘I wanna be a hippy’ nog met opblaashamers achter hippie Paul hadden aan zien rennen.

Technohead probeerde het daarna nog één keer met 'Banana-na-na'. Maar ook met dit liedje wist de act het succes van hun debuutsingle niet meer te evenaren.

dinsdag 28 juli 2015

De platenkast van mijn vader - The Flock - Tired of waiting

...Ik besluit de trap áf te gaan. Op zoek naar een nummer waar ik eigenlijk niet zo in geïnteresseerd ben. Toegegeven, het klinkt wat tegenstrijdig, maar ik kan het uitleggen. Hoewel dit de originele versie betreft is het eigenlijk een aftreksel van een van mijn favoriete nummers. En natuurlijk wil ik dat met jullie delen. Of jullie het er nou mee eens zijn of niet. 

Eens kijken. O ja, hier moet het zijn. Het jaar 1965. Het jaar waarin de Kinks met Tired of waiting for you de nummer 1 positie in Engeland wisten te halen en de nummer 6 positie in Amerika. In Nederland kwam de plaat niet verder dan een schamele 18de plaats. Nou, waar wachten we nog op...



Oké, hebben we dat maar gehad. Op nu naar "The Flock"! The Flock? The Flock, ja! Ik moet bekennen, ik had er ook nog nooit van gehoord, totdat ik een verzamel elpee onder ogen kreeg met hun interpretatie van hoe je "Tired" moet "Waiten". Zij wisten het al in 1969! Dus snel die trap op, ramen en deuren open, de stereo op tien en...GO!!!



dinsdag 21 juli 2015

Cher with Beavis & Butt-head - I got you babe

Ze waren oerdom, deden niet veel anders dan op de bank hangen en grinniken, scholden elkaar uit en eenmaal van de bank af vielen ze mensen lastig, in het bijzonder de meisjes die ze tegen kwamen. Hun favoriete hobby was het becommentariëren van videoclips. En daar sprak een duidelijke voorkeur uit. Al het andere werd afgeserveerd. Hun filmpjes op MTV waren een rage en sommige van de bands die door Beavis & Butt-head tot de grond toe werden afgebrand verkochten nadien geen enkele plaat meer.

En natuurlijk zorgde zo’n onaangepast koppel voor de nodige controverse. Meerdere keren werd beweerd dat een van hun filmpjes de oorzaak was van een tragische gebeurtenis. Zo stierf een 2-jarig kind toen haar broertje van 5 de ouderlijke woonwagen met een aansteker in brand stak. Een baby van 8 maanden kwam om toen een 18-jarige jongen een bowlingbal van een viaduct af gooide. Beide acties waren te zien geweest in een aflevering van Beavis & Butt-head. De veroorzakers bleken echter in allebei de gevallen geen kabel-tv te hebben.

Hun populariteit groeide ondanks – of misschien wel dankzíj – deze voorvallen. Al snel volgde in 1993 hun eigen muzikale bijdrage aan de popgeschiedenis. Ze brachten een CD uit genaamd ‘The Beavis & Butt-head Experience’. Het album bevatte vooral tracks uit hún favoriete genre: hardrock en heavy metal, met grote namen als Nirvana, Megadeth, Anthrax en Red Hot Chili Peppers, met tussendoor sketches van de twee. Zelf deden ze ook een muzikale duit in het zakje in een duet met Cher waarin zij de plaats innamen van haar ex Sonny Bono.

En hoewel de hardrock- en metalpopulatie de compilatie links liet liggen – de tracks op de CD vonden zij toch vooral afdankertjes van de genoemde bands – deed het album het bij de Top 40 liefhebbers goed. De single I got you babe schopte het daarnaast tot de 9de plaats in de vaderlandse hitparade.

Het succes duurde voort. In 1996 kwam er zelfs een film: Beavis & Butt-head do America. Uiteindelijk zou het duo tot eind 1997 op de buis blijven. In 2011 probeerde bedenker Mike Judge ze een comeback te laten maken, maar dat mislukte door tegenvallende kijkcijfers. En nog steeds heeft de producent ideeën om ze nog een keer te laten terugkomen. Tot op heden heeft hij hier echter geen opvolging aan gegeven.


zaterdag 18 juli 2015

De platenkast van mijn vader - Creedence Clearwater Revival - I put a spell on you

Je kómt wat vreemde snuiters tegen, zo bij het graven in het verleden. Op zoek naar de oorsprong van een van mijn favoriete nummers, belandde ik in het jaar 1956.
Ik was nog niet over de drempel, of plotseling, vanuit het niets, sprong een zwarte medicijnman in een luipaardvel op me af, zwaaiend met iets wat op een doodskop leek en vreemde keelgeluiden producerend. Zijn naam: Screamin' Jay Hawkins. Met zijn macabere optredens gold hij als shockrocker avant la lettre. Én hij was componist van een lied dat, net als Summertime, eindeloos is gecoverd. Zet je schrap...maar laat de deur op een kier!

Heb je het overleefd? Gelukkig! Nu snel een sprintje trekken naar 1972. Want waar je bij de performance van Jay Hawkins getuige leek te zijn van een voodoo ritueel, lijkt deze uitvoering van Creedence Clearwater Revival op springen op een rijdende trein. Dus kies je moment. Nu!!!

Even aan de noodrem trekken, want voor je het weet denderen we voorbij het jaar 1968. Het jaar waarin Van Morrison zijn versie ten tonele bracht. En hoe! 
Sluit je ogen en vind jezelf terug in een nauwelijks verlichte, rokerige nachtclub, vlak voor sluitingstijd. Met de geur van verschraald bier in je neus en een laatste glas in je hand kijk je naar het stelletje op de dansvloer. De vrouw met een halfopgebrande sigaret in haar mondhoek kijkt verveeld terug. De man heeft de blik op oneindig. Schuifelend op de weemoedige klanken van de saxofoon en de hartverscheurende stem van Van Morrison lijken ze op weg naar...niets.

En ik ga de trap weer op, of af! Op weg naar...

dinsdag 14 juli 2015

Des'ree - Life


“Ik ben bang in het donker, helemaal als ik in een park ben (…) Het allerbangst ben ik voor spoken. Ik eet dan liever een stukje geroosterd brood en kijk naar het avondnieuws.” Vrij vertaald het eerste gedeelte van een liedje uit 1998. Mooie jongen Barry zou er zijn achterste mee hebben afgeveegd.

Maar dan had hij wederom een grote klapper gemist. Want Life van Des’Ree was een gigantische hit die zomer. Het zonnige nummer verscheen aan het begin van de zomer in de Top 40 en het zou de hitparades niet verlaten voor Kerst.

Waarschijnlijk omdat dat het enige zonnige was waar we die zomer getuige van mochten zijn. De zomer van 1998 was een van de slechtste zomers in Nederland ooit. Terwijl in de rest van Europa met 45 graden Celsius niet alleen meer de mussen dood van het dak vielen, was het enige dat in Nederland naar beneden viel: regen.

Geen fijne zomer dus om voor het eerst met vier vrienden met een vouwwagen in Renesse op een camping te gaan staan. We zagen onszelf al: bibberend in de voortent, drie T-shirts aan en met onze enige trui om ons heen geslagen een biertje drinken. Beide handen om het flesje geklemd omdat dat tenminste nog een béétje warm was. Of schuilend onder onze zelf meegebrachte WC-bril terwijl we in de stromende regen met de WC-rol onder de arm naar het toiletgebouw spurtten.

Maar nee… de weergoden hadden het kennelijk goed met ons voor die week. Het was warm en droog en terwijl Life van onze illegale MTV-cd’tjes over de camping schalde genoten we met volle teugen van de zon. En dus heb ik nog steeds warme herinneringen aan het nummer dat in 2007 opnieuw de eerste plaats wist te bereiken. Alleen dan wel bij de verkiezing van de ‘Worst lyrics' door de BBC. Een terechte winnaar lijkt me.

dinsdag 7 juli 2015

Queen Dancetraxx

Eind 1996, vijf jaar na zijn dood, kreeg Freddie Mercury niet alleen een standbeeld in Montreux, Zwitserland, maar werd hij ook geëerd met een muziekproject genaamd Queen Dance Traxx. Heel hip en eurohousend Europa was bijeen gekomen om de nummers van Queen in een nieuw jasje te steken.

Het resultaat was een album met maar liefst 17 Queen-covers met alle grote namen van destijds. Scatman JohnMr. President, DJ Bobo, Culture Beat, noem maar op. Maar als het album een poging was om mij als jongere kennis te laten maken met de muziek van Queen dan is dat maar een beetje gelukt. Slechts twee van de remakes op de CD zijn blijven hangen: Another one bites the dust van – God hebbe zijn ziel – Captain Jack en Who wants to live forever van Dune.

En als het bedoeld was als eerbetoon aan de Queen-zanger dan had de housende legerofficier het in ieder geval níet begrepen. De videoclip bij zijn versie van Another one bites the dust stond – net zoals al zijn clips – bol van het testosteron. De hoeveelheid vrouwelijk schoon dat in naveltruitjes op het scherm voorbij trok was weer enorm. Leuk voor mij als puber maar het had op die manier wel héél erg weinig te maken met Freddie Mercury.

Nee, dan deed Dune met ‘Who wants to live forever’ het toch een stuk gedistingeerder. Ze hadden voor de gelegenheid de stampende hardcore-beats aan de kant gezet en verrasten vriend en vijand met een stemmige ballad. En ook de clip sprak van respect. Met beelden die deden denken aan Highlander, de film waar het origineel van Queen voor geschreven was.


Voor mij als liefhebber van happy hardcore was het echter wel even slikken toen ik met een cassettebandje in de aanslag ‘de nieuwe Dune’ wilde opnemen. Gelukkig zorgde de South Bound Remix ervoor dat ik het nog steeds beschouw als een van de allermooiste nummers uit die tijd.